دوستان از منش دعا مبرید
زندهام نامم از حیا مبرید
خاک من دارد انفعال غبار
کاش بادم برد شما مبرید
خون من تیره شد زافسردن
شبخون برسرحنا مبرید
میگدازم ز خجلت نگهش
هرکجا او بود مرا مبرید
محفل ناز غیرتاندود است
سرمه لب میگزد صدا مبرید
با چلیپا خوش است نوخط ما
نامه جزروی برقفا مبرید
عشق بیتاب عرض یکتاییست
دل ما جزبه دست ما مبرید
دسته بندید اگرگل این باغ
قفس بلبلان جدا مبرید
هرکجا جشم میگشاید شمع
گرد پروانه پرگشا مبرید
از قمار بساط آگاهی
جز عرقریزی حیا مبرید
نالهکفر است در طریق وفا
برقضا شکوه قضا مبرید
سر همان به که بر زمین باشد
جنس تسلیم بر هوا مبرید
عرض اهل هنر نگه دارند
پیش طاووس نام پا مبرید
خشکی از اهل دستگاه تریست
نم آب رخ گدا مبرید
غیر دل نیست آستان مراد
بر در هرکس التجا مبرید
در جود از سوال مستغنی است
ببرید این ترانه یا مبرید
گوشهگیر حیاست بیدل ما
سخنش نیز جابجا مبرید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل با ردیف «مبرید» گوینده دوستان را از کارهایی بازمیدارد که با شرم، تسلیم و وفاداری ناسازگار است. او از شرمِ وجود خود و از حضور در برابر معشوق سخن میگوید و خواهان آن است که عاشق را از معشوق جدا نکنند. سپس سفارش میکند که از قضا شکایت نکنند، فروتن بمانند، آبروی دیگران را حفظ کنند و جز به دل به هیچ درگاهی پناه نبرند. در پایان بیدل خود را گوشهنشین حیا میخواند و میخواهد سخنش را هم همهجا پراکنده نکنند.
هوش مصنوعی: ای دوستان، دعای خیرتان را از من دریغ نکنید؛ من هنوز زندهام اما از شرم، نامم را بر زبان نیاورید.
هوش مصنوعی: خاک وجود من از غبار بودن شرمسار است؛ ای کاش باد آن را ببرد، ولی شما آن را با خود نبرید.
هوش مصنوعی: خون من از افسردگی تیره و بیرنگ شده است؛ این خون را مانند شبیخون بر رنگ حنا نبرید، چون حنا را هم تیره میکند.
هوش مصنوعی: از شرمِ نگاه معشوق آب میشوم؛ پس هر جا که او هست مرا آنجا نبرید.
هوش مصنوعی: بزم ناز معشوق آکنده از غیرت و رشک است؛ حتی سرمه از شرم لب به دندان میگزد، پس در آنجا صدا بلند نکنید.
هوش مصنوعی: معشوقِ تازهخطِ ما با نقش چلیپاوار خطش زیباست؛ نامه را جز رو به رو و آشکار نبرید، نه پشتورو و پنهانی.
هوش مصنوعی: عشق بیقرارِ نشان دادن یگانگی است؛ پس دل ما را جز به دست خود ما به جای دیگری نسپارید.
هوش مصنوعی: اگر گلهای این باغ را دسته میکنید، قفس بلبلان را از آن جدا نبرید؛ عاشق را از معشوق جدا نکنید.
هوش مصنوعی: هر جا شمع چشم میگشاید و روشن میشود، گرد بالگشودن پروانه را از آنجا نبرید؛ پروانه باید آنجا بسوزد.
هوش مصنوعی: از قمارِ بساطِ آگاهی و معرفت، جز عرقِ شرم چیزی به دست نیاورید و با خود نبرید.
هوش مصنوعی: در راه وفاداری، ناله کردن کفر است؛ از سرنوشت پیش خودِ سرنوشت شکایت نکنید.
هوش مصنوعی: بهتر است سر بر زمینِ فروتنی باشد؛ کالای تسلیم را به هوا و خودنمایی نکشانید.
هوش مصنوعی: اهل هنر آبروی یکدیگر را نگه میدارند؛ پیش طاووس از پای زشتش نام نبرید.
هوش مصنوعی: خشکی و بیبهرگی از ثروتمندان و صاحبان دستگاه است؛ پس اندک آبروی گدا را نبرید.
هوش مصنوعی: درگاه برآوردن آرزو جز دل نیست؛ به در خانهٔ هر کسی پناه و التماس نبرید.
هوش مصنوعی: در بخشش نیازی به درخواست ندارد و خود عطا میکند؛ این ترانهٔ خواهش را بخواهید ببرید یا نبرید، فرقی نمیکند.
هوش مصنوعی: بیدلِ ما گوشهنشینِ شرم و حیاست؛ سخن او را نیز همهجا نبرید و پراکنده نکنید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.