از هجوم کلفت دل ناله بیآهنگ ماند
بوی این گل از ضعیفی در طلسم رنگ ماند
سوختیم و مشت خاشاکی ز ما روشن نشد
شعلهٔ ما چون نفس در دام این نیرنگ ماند
از حیا موجی نزد هر چند دل از هم گداخت
آب شد آیینه اما حیرتش در چنگ ماند
سنگ راه هیچکس تحصیل جمعیت مباد
قطرهٔ بیتاب ما گوهر شد و دلتنگ ماند
در خرابات هوس تا دور جام ما رسید
بیدماغی از شراب و نکبتی از بنگ ماند
عجز طاقت در طلب ما را دلیل عذر نیست
منزلیکوتا نباید سر به پای لنگ ماند
منت سیقل مکش، دردسر اوهام چند
عکس معدوم است اگر آیینه ات در زنگ ماند
آخر از سعی ضعیفی پیکر فرسودهام
همچو اخگر زیر دیوار شکست رنگ ماند
نیست تکلیف تپیدنهای هستی در عدم
آرمیدن مفت آن سازیکه بیآهنگ ماند
نام را نقش نگینها بال پرواز رساست
ما ز خود رفتیم اگر پای طلب در سنگ ماند
یکقدم ناکرده بیدل قطع راه آرزو
منزل آسودگی ازما به صد فرسنگ ماند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی دربارهٔ ناتوانی و ناکامی انسان در راه طلب است. ناله و شعله و شوق سالک در بند جهان و رنگ و تن گرفتار مانده و به جایی نرسیده است. شاعر هم ناتوانی را عذر نمیداند و هم آرامش واقعی را در نیستی و بیصدایی میبیند. در پایان میگوید که هنوز یک قدم از راه آرزو را نپیموده و منزل آسودگی بسیار دور است.
هوش مصنوعی: از انبوهی اندوه و گرفتگی دل، نالهام بیصدا و بینوا ماند. مانند بویی که از ناتوانی نتوانست از گل بیرون برود و در بند رنگ گل گرفتار ماند.
هوش مصنوعی: سوختیم، اما حتی یک مشت خار و خاشاک از آتش ما روشن نشد. شعلهٔ ما مانند نفس در دام این جهان فریبنده گرفتار ماند و آشکار نشد.
هوش مصنوعی: دل هرچند از درد آب شد، از شرم هیچ موجی نزد و آرام ماند. آیینه هم آب شد، اما حیرتش همچنان در اختیارش ماند و رهایش نکرد.
هوش مصنوعی: امید است فراهم آوردن آرامش و دلجمعی مانع راه هیچکس نشود. قطرهٔ بیقرار ما گوهر شد، یعنی جمع و آرام شد، اما در تنگنای صدف دلتنگ ماند.
هوش مصنوعی: در میخانهٔ هوس، وقتی نوبت جام به ما رسید، از شراب فقط بدحالی و خماری و از بنگ فقط نکبت و بدبختی برای ما ماند.
هوش مصنوعی: ناتوانی ما در راه طلب، عذر پذیرفتنی نیست. اگر منزل دستنیافتنی است، باید سر را بر پای لنگ گذاشت و با همان ناتوانی راه را ادامه داد.
هوش مصنوعی: منت صیقلدادن را نکش و اینهمه خود را با پندارها به زحمت نینداز. اگر آیینهات زنگار بگیرد، تنها نقشهای پوچ و نابود از آن پاک میشود.
هوش مصنوعی: سرانجام از کوششهای ناتوانانه، تن فرسودهام مانند اخگری خاکسترشده زیر دیوار رنگپریدگی و شکستگی ماند.
هوش مصنوعی: در نیستی، رنج تپیدن و بیقراری هستی وجود ندارد. آرامش نصیب سازی است که بیآهنگ ماند و نواخته نشد.
هوش مصنوعی: نقش نگین برای نام مانند بالی است که آن را به دوردستها میرساند، هرچند خود نگین سنگ است. ما هم اگر پای طلبمان در سنگ ماند، از خود رفتیم و به مقصود رسیدیم.
هوش مصنوعی: بیدل حتی یک قدم از راه آرزو را نپیموده است، و منزل آسودگی صد فرسنگ از ما دور مانده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.