وحشتم گر یک تپش در دشت امکان بشکفد
تا به دامان قیامت چین دامان بشکفد
اشک مژگانپرورم، از حسرتم غافل مباش
نالهاندودست آن گل کز نیستان بشکفد
کو نسیم مژده وصلی که از پرواز شوق
غنچهٔ دل در برم تا کوی جانان بشکفد
میتوان با صد خیابان بهشتم طرح داد
یک مژه چشمی که بر روی عزیزان بشکفد
تا قیامت در کف خاکی که نقش پای اوست
دل تپد، آیینه بالد، گل دمد، جان بشکفد
هستی جاوید ریزد گل به دامان عدم
یک تبسموار اگر آن لعل خندان بشکفد
گلفروشان جنون را دستگاهی لازم است
غنچهٔ این باغ ترسم بیگریبان بشکفد
نالهها از کلفت بیدردی دل آب شد
یارب این گلشن به بخت عندلیبان بشکفد
نیست غیر از شرم حاجت ابر گلزار کرم
میکند سایل عرق تا دست احسان بشکفد
بر دل مایوس بیدل پشت دستی میگزم
غنچهٔ این عقده کاش از سعی دندان بشکفد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: بیدل در این غزل با ردیف «بشکفد» از شکفتن در معناهای گوناگون سخن میگوید: شکفتن وحشت و جنون، شکفتن دل با مژدهٔ وصل، و شکفتن جهان از لبخند و جای پای معشوق. در میانهٔ غزل از بیدردی دل و ناتوانی نالهها گله میکند و شرمِ سائل را مایهٔ گشادهدستیِ بخشنده میداند. غزل با حسرت پایان مییابد: شاعر از سر ناامیدی پشت دست میگزد، به این امید که گره دل بستهاش گشوده شود.
هوش مصنوعی: اگر وحشت و بیقراری من حتی به اندازهٔ یک تپش در صحرای هستی آشکار شود، تا روز قیامت دامنها از آن چینوچروک و پریشانی خواهند یافت. یعنی آشفتگی من چنان است که جهان را تا ابد پریشان میکند.
هوش مصنوعی: من اشکی هستم که در دامن مژگان پرورده شدهام؛ از حسرت و درد پنهان من غافل مباش. گلی که از نیستان بروید آغشته به ناله است، چنانکه نی همیشه نالان است.
هوش مصنوعی: کجاست نسیمی که مژدهٔ وصل بیاورد تا از شوق پرواز، غنچهٔ دل من در سینه شکفته شود و تا کوی معشوق گسترده گردد.
هوش مصنوعی: چشمی که حتی یک مژهزدن بر روی عزیزان گشوده شود، با صد خیابان بهشت برابر است. دیدار عزیزان را از همهٔ باغهای بهشت برتر میدانم.
هوش مصنوعی: در مشتی خاک که جای پای معشوق بر آن نقش بسته، تا قیامت دل میتپد، آیینه میبالد، گل میروید و جان شکفته میشود. یعنی خاک قدمگاه یار سرچشمهٔ زندگی و شادی است.
هوش مصنوعی: اگر آن لب سرخ و خندان معشوق تنها به اندازهٔ یک لبخند باز شود، از آن هستیِ جاودان پدید میآید و حتی دامن نیستی پر از گل میشود.
هوش مصنوعی: گلفروشان جنون، یعنی عاشقان دیوانه، به سرمایه و ابزاری نیاز دارند. میترسم غنچهٔ این باغ بیگریبان بشکفد و گریبانی نماند که عاشق در جنون آن را چاک دهد.
هوش مصنوعی: نالهها از رنج و سنگینیِ بیدردیِ دل آب شدند و از میان رفتند. خدایا، کاش این گلشن به اقبال بلبلان بشکفد تا نالهها دوباره جان بگیرند.
هوش مصنوعی: ابرِ گلزار بخشش چیزی جز شرمِ نیازمندی نیست. گدا از شرم عرق میریزد و همین عرق دست احسانِ بخشنده را مانند گل شکوفا و گشاده میکند.
هوش مصنوعی: بیدل میگوید: بر دل ناامیدم از حسرت پشت دست به دندان میگزم. کاش گره این غنچهٔ دل با کوشش دندان گشوده و شکفته شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باغ نیرنگ جنونم نیست آسان بشکفد
خون خورد صد شعله تا داغی به سامان بشکفد
آببار ما ادبکاران گداز جرأت است
چشم ما مشکل که بر رخسار جانان بشکفد
بیدماغی فرصتاندیش شکست رنگ نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.