حاصلم زین مزرعِ بیبر نمیدانم چه شد
خاک بودم خون شدم دیگر نمیدانم چه شد
ناله بالی میزند دیگر مپرس از حال دل
رشته در خون میتپد گوهر نمیدانم چه شد
ساختم با غم، دماغ ساغر عیشم نماند
در بهشت آتش زدم کوثر نمیدانم چه شد
محرم عجزآشناییهای حیرت نیستیم
اینقدر دانم که سعی پر نمیدانم چه شد
بیش از این در خلوت تحقیق وصلم بار نیست
جستجوها خاک شد دیگر نمیدانم چه شد
مشت خونی کز تپیدن صد جهان امید داشت
تا در دل بود آنسوتر نمیدانم چه شد
سیر حسنی داشتم در حیرتآباد خیال
تا شکست آیینهام دلبر نمیدانم چه شد
دی من و صوفی به درس معرفت پرداختیم
او رقم گم کرد و من دفتر نمیدانم چه شد
بیدماغ طاقت از سودای هستی فارغ است
تا چو اشک از پا فتادم سر نمیدانم چه شد
بیدل اکنون با خودم غیر از ندامت هیچ نیست
آنچه بی خود داشتم در بر نمیدانم چه شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیفِ «نمیدانم چه شد» حیرت و بیخبری عاشق را از سرانجام دل، تلاش و جستجوی خود نشان میدهد. دل، گوهر، بال، آینه و دفتر همه از دست رفتهاند و نه عیش دنیا مانده و نه امید بهشت. شاعر میگوید معرفت با درس و کتاب به دست نمیآید. در پایان نتیجه میگیرد که در حالِ بهخودآمدن جز پشیمانی چیزی ندارد و آنچه در بیخودی داشت از دستش رفته است.
هوش مصنوعی: نمیدانم از این کشتزار بیحاصلِ دنیا چه بهرهای بردم؛ تنها میدانم که خاک بودم و از رنج به خون بدل شدم، و بیش از این از سرانجامم خبر ندارم.
هوش مصنوعی: از حال دل دیگر نپرس، فقط نالهای از آن برمیخیزد و پر میزند. دل مانند رشتهٔ تسبیح یا گردنبند است که در خون میتپد، و گوهری که در آن بود معلوم نیست چه شد؛ یعنی دل از دست رفته و تنها رشتهای خونین مانده است.
هوش مصنوعی: با غم خو گرفتم و دیگر حوصلهٔ جام شادی برایم نماند. با آتش اندوه بهشت را سوزاندم و نمیدانم چشمهٔ کوثر چه شد؛ یعنی به شادی این جهان و نعمت آن جهان دیگر دل نبستم.
هوش مصنوعی: ما از رازِ ناتوانیای که با حیرت همراه است آگاه نیستیم. همینقدر میدانم که برای پرواز تلاش کردم، اما نمیدانم بال و پرم چه شد.
هوش مصنوعی: بیش از این در خلوتِ شناختِ حقیقت راهی به وصال ندارم. همهٔ جستجوهایم به خاک بدل شد و از نتیجهٔ آن خبری ندارم.
هوش مصنوعی: دلِ من مشتی خون بود که با تپیدنش به صد جهان امید داشت. تا وقتی در سینه بود از آن خبر داشتم، اما پس از آن نمیدانم به کجا رفت و چه شد.
هوش مصنوعی: در عالمِ خیال که سراسر حیرت است، زیبایی محبوب را تماشا میکردم. اما همین که آینهٔ دلم شکست، نمیدانم دلبر کجا رفت.
هوش مصنوعی: دیروز من و صوفی به خواندن درس معرفت نشستیم. او نوشته را گم کرد و من کتاب را؛ یعنی معرفت با درس و کتاب به دست نمیآید و هر دو از آن بیخبر ماندیم.
هوش مصنوعی: کسی که تاب و حوصلهای برایش نمانده، از هوس هستی آزاد است. من مانند اشک از پا افتادم و دیگر نمیدانم سرم چه شد؛ یعنی سر و پا هر دو از دست رفت و از خود بیخبر شدم.
هوش مصنوعی: بیدل، اکنون که به خود آمدهام جز پشیمانی چیزی با من نیست. آنچه را در حالِ بیخودی در آغوش داشتم نمیدانم چه شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
دیده پر خون شد به دل دیگر نمیدانم چه شد
آب این سرچشمه را از سر نمیدانم چه شد
گرذش چشمی به یک پیمانه هوشم برد و رفت
تا به دور افتاد آن ساغر نمیدانم چه شد
گفتمش تا دیدمت عقل و دل و دین باختم
[...]
حال دل از دوری دلبر نمیدانم چه شد
ریخت اشکی بر زمین دیگر نمیدانم چه شد
از شکست دل نهتنها آب و رنگ عیش ریخت
نالهای هم داشت این ساغر نمیدانم چه شد
یأس هستی برد از صد نیستی آنسوترم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.