|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
پای امیدم، بیابان طلب گم کرده‌ای
شوق موسایم، سر کوی ادب، گم کرده‌ای
باد گلزار خلیلم، شعله دارم در بغل
نالهٔ ایوب دردم، راه لب گم کرده‌ای
می‌کند زلفت منادی بر در دلها که من
گوهر خورشید در دامان شب گم کرده‌ای
گوهر یکتای بحر دودمان دانشم
لیکن از ننگ سرافرازی، لقب گم کرده‌ای
ای بهائی! تا که گشتم ساکن صحرای عشق
در ره طاعت، سر راه طلب گم کرده‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به جستجوی معنوی و گمشده‌های خود اشاره می‌کند. او امیدش را در بیابان طلب گم کرده و شوق را در کوی ادب می‌جوید. دلتنگی از دردهای خود را مانند ناله ایوب بیان می‌کند و از زلف معشوق به عنوان منادی عشق یاد می‌کند. شاعر خود را چون گوهر خورشید در شب می‌بیند و به عدم افتخار و سرافرازی خود اشاره می‌کند. در نهایت، او از تلاش‌های خود در عشق و طاعت سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که هنوز در جستجوی آن چیزی است که گم شده است.
هوش مصنوعی: امیدم را که در پی آن هستم، در بیابانهای طلب گم کرده‌ام. شوق و آرزوی من برای رسیدن به مقام ادب، در محل و مسیری که باید به آن برسم، گم شده است.
هوش مصنوعی: من در آغوش خود شعله‌ای دارم که مانند نالهٔ ایوب (پیامبر) از دردی عمیق حکایت می‌کند، اما به نظر می‌رسد که آن را در مسیر لب‌ها گم کرده‌ام. به عبارتی، درد خود را بیان نمی‌کنم و نمی‌توانم آن را به زبان بیاورم.
هوش مصنوعی: زلف تو به گونه‌ای می‌خواند که دلها را به خود جذب می‌کند و می‌گوید که من، مانند گوهری که در شب گم شده باشد، زیبایی و درخشش خورشید را در خود پنهان کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من، الماس و گوهر یکتای خانوادهٔ علم و دانش هستم، اما به‌خاطر ننگ و شرم از سر بلندی و افتخار، نام و عنوان خود را گم کرده‌ام.
هوش مصنوعی: ای بهائی! تا زمانی که در بیابان عشق سکونت کردم، در مسیر اطاعت، راه طلب را گم کرده‌ای.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.