|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر درباره شخصی است که بدون آگاهی از حقیقت زندگی به دنبال ظواهر و دنیای مادی میرود. او ابتدا لباس پشمی درویشان را بر تن میکند، اما بعدها با پوشیدن لباس زرد و زینتی متوجه میشود که درویشان واقعی و معنای واقعی زندگی چگونهاند. او به آرزوهای خود میپردازد، اما در مییابد که آنچه به دنبال آن بوده، در واقع کم است و به عمق معنویت نیاز دارد. در نهایت، او درمییابد که باید به جای ظواهر به درون خود توجه کند.
هوش مصنوعی: شخصی که از اوضاع و احوال دیگران بیخبر است، نمیداند که روح و حال درویشان چهقدر بر او تأثیر دارد و چقدر بر زندگیاش سایهانداز است.
هوش مصنوعی: پشمینهای به عنوان لباس بر تن کرد و به این ترتیب، پایه و اساس درویشان کمرمق شد.
هوش مصنوعی: او همیشه آرزو داشت، غافل از اینکه او خود بهانهای برای فقرای دیگر است.
هوش مصنوعی: بعد از آنکه لباس زرین را بر دوش خود انداخت، دریافت که این ثروت و زرق و برق مانند دارایی فقیران، کم ارزش و بیفایده است.
هوش مصنوعی: وقتی که خرقه پشمی را به تن میکنم، میگویم که این پشم از درویشان و زاهدان کاسته نمیشود.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.