از غیر، ایمنم، که بود پاسبان تو

خون من اینکه ریخته بر آستان تو

صد رنگ میوه داده نهالت، ولی چه سود

زان میوه تر نکرد لبی باغبان تو؟!

این خط و خال، دشمن دین و دل من است؛

بر گوشهٔ لب تو، و کنج دهان تو

خوش آنکه بشنوم سخنی راست یا دروغ

من از زبان آنکه شنید از زبان تو

کردی مرا به عشق هزار امتحان و، باز

دارم گمان بد، به دل بدگمان تو!

بی‌مهری تو نیست گر از مهربانی‌ام

چون مهربان نشد دل نامهربان تو؟!

آذر ز شکوهٔ دلم، آتش زدی به جان؛

من چون کنم؟ زده است دل آتش به جان تو!