عطار
»
منطق‌الطیر
»
عذر آوردن مرغان
»
حکایت دیوانه‌ای که از سرما به ویرانه‌ای پناه برد و خشتی بر سرش خورد
گفت آن دیوانهٔ تن برهنه
در میاه راه می‌شد گرسنه
بود بارانی و سرمایی شگرف
تر شد آن سرگشته از باران و برف
نه نهفتی بودش و نه خانه‌ای
عاقبت می‌رفت تا ویرانه‌ای
چون نهاد از راه در ویرانه گام
بر سرش آمد همی خشتی ز بام
سر شکستش خون روان شد همچو جوی
مرد سوی آسمان برکرد روی
گفت تا کی کوس سلطانی زدن
زین نکوتر خشت نتوانی زدن
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، دیوانه‌ای در سرمای شدید و باران عازم ویرانه‌ای می‌شود تا پناه گیرد. در حین ورود به ویرانه، خشت بزرگى از بام بر سرش می‌افتد و او را زخمی می‌کند. در حالیکه خونش به زمین می‌ریزد، به آسمان نگاه می‌کند و با ناامیدی می‌گوید که حتی از یک خشت هم نمی‌توان به سلطانی رسید و این وضعیت نشان‌دهنده بی‌ثباتی و بی‌مقصدی زندگی اوست.
هوش مصنوعی: آن دیوانهٔ برهنه که در سرما و باران گیر کرده بود، در آب راه می‌رفت و گرسنگی او را آزار می‌داد.
هوش مصنوعی: در آن زمان باران و سرمای شدیدتری وجود داشت و آن دیوانه، که خود را در این شرایط از دست داده بود، تحت تأثیر این وضعیت قرار گرفت.
هوش مصنوعی: دیوانه‌ای نه پناهگاهی داشت و نه خانه‌ای، پس به ناچار به سوی یک ویرانه روانه می‌شد.
هوش مصنوعی: وقتی که دیوانه پا به ویرانه گذاشت، متوجه شد که سنگی از سقف به سرش افتاد.
هوش مصنوعی: سر او شکست و خونش به راه افتاد مثل جوی آب که به سمت آسمان می‌رود، مرد سرش را به سمت بالا بلند کرد.
هوش مصنوعی: دیوانه می‌گوید تا کی می‌خواهی دوز و کلک سلطنت را به‌راه بیندازی؟ تو حتی نمی‌توانی بر روی این خشت بهتر از این کاری انجام دهی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.