در خراسان بود دولت بر مزید
زانک پیدا شد خراسان را عمید
صد غلامش بود ترک ماه روی
سرو قامت، سیم ساعد، مشک بوی
هر یکی در گوش دری شب‌فروز
شب شده در عکس آن در همچو روز
با کلاه شفشه و با طوق زر
سر به سر سیمن برو زرین سپر
با کمرهای مرصع بر میان
هر یکی را نقره خنگی زیر ران
هرک دیدی روی آن یک لشگری
دل بدادی حالی و جان بر سری
از قضا دیوانه‌ای بس گرسنه
ژنده‌ای پوشیده سر پا برهنه
دید آن خیل غلامان را ز دور
گفت آن کیستند این خیل حور
جملهٔ شهرش جوابش داد راست
کین غلامان عمید شهرماست
چون شنید این قصه آن دیوانه زود
اوفتاد اندر سر دیوانه دود
گفت ای دارندهٔ عرش مجید
بنده پروردن بیاموز از عمید
گر ازو دیوانه‌ای ، گستاخ باش
برگ داری لازم این شاخ باش
ور نداری برگ این شاخ بلند
پس مکن گستاخی و بر خود مخند
خوش بود گستاخی دیوانگان
خویش می‌سوزند چون پروانگان
هیچ نتوانند دید آن قوم راه
چه بدو چه نیک جز زان جایگاه
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، غلامان زیبا و باوقار عمید خراسان در شهری گرد هم آمده‌اند و یکی از آنها، دیوانه‌ای ژنده‌پوش را متوجه خود می‌کنند. دیوانه که گرسنه و سرپا برهنه است، پس از دیدن این غلامان به می‌گوید که آنها همچون حور هستند و از جمعیت می‌پرسد که این افراد کی هستند. هنگامی که به او پاسخ می‌دهند، او با ایمان به خداوند دعا می‌کند تا به او بیاموزد که چگونه مانند عمید رفتار کند. او در نهایت به این نکته می‌رسد که گستاخی دیوانگان می‌تواند به سوزاندن خودشان شبیه باشد و بر ناتوانی‌اش در دیدن حقیقت اشاره می‌کند.
هوش مصنوعی: در خراسان، دولتی برپا بود که آن را «عمید» اداره می‌کرد و او سبب رونق و قدرت بیشتر خراسان شده بود.
هوش مصنوعی: عمید خراسان صد غلام داشت که همگی زیبا و جذاب بودند: جوانان ترک با چهره‌هایی مانند ماه، قامت‌هایی بلند مانند سرو، دست‌هایی نقره‌ای و عطرشان مانند مشک بود.
هوش مصنوعی: هر یک از غلامان عمید خراسان، در شب، در گوش دری می‌نشینند و در تاریکی، مانند ستاره‌های شب، تماشایی می‌شوند، همان‌طور که در روز، در روشنی روز، نمایانی دارند.
هوش مصنوعی: مرغان با کلاه‌هایی زیبا و زینت‌های طلا بر سر، به طور کلی ظاهری شیک و معطر دارند و بر بدن‌های نرم و سیاه خود، زره‌ای طلایی بر تن کرده‌اند.
هوش مصنوعی: هر یک از مرغان، کمرهایی زیبا و جواهرنشان به تن دارند و زیر ران‌هایشان نقره‌های سنگین و باارزشی وجود دارد.
هوش مصنوعی: هر کسی را که دیدی که با دلنشینی و زیبایی، دل‌ها را می‌رباید و جان و روح را تسخیر می‌کند.
هوش مصنوعی: به طور تصادفی، شخص دیوانه‌ای بسیار گرسنه و با لباس کهنه و پاره، در حالی که پاهایش برهنه است، ظاهر شده است.
هوش مصنوعی: دیوانه از دور غلامان عمید خراسان را دید و از خود پرسید که این گروه زیبا و خوش لباس کیستند.
هوش مصنوعی: همهٔ مردمان شهر به او پاسخ دادند که این غلامان، غلامان عمید خراسان هستند.
هوش مصنوعی: وقتی آن دیوانه این داستان را شنید، به سرعت دچار اندیشه‌ای عمیق و آشفته شد.
هوش مصنوعی: دیوانه به خدا می‌گوید: ای صاحب عرش بلند، به من بیاموز که چگونه بنده را پرورش دهم، همان‌طور که عمید این کار را می‌کند.
هوش مصنوعی: اگر کسی از درخت، دیوانه و بی‌پروا باشد، باید از شاخ درخت، برگ داشته باشد؛ یعنی برای داشتن ویژگی‌های خاص و سرمستی، باید خود را در مقام و موقعیتی شایسته قرار دهد.
هوش مصنوعی: اگر بر این شاخ بلند (درخت) برگی نداری، پس خود را به امید و طمع موقعیتی بزرگ مغرور نکن و گستاخی مکن.
هوش مصنوعی: خوشی در گستاخی و جسارت دیوانه‌ها (اشاره به دیوانه‌ها و رفتارشان) وجود دارد، زیرا آنها مانند پروانه‌ها با عشق و شور می‌سوزند و جان خود را برای چیزی که دوست دارند می‌دهند.
هوش مصنوعی: آن گروه (افراد نادان یا دیوانه) هیچ‌گاه نمی‌توانند ببیند که راه (سیرت یا رفتار) چه خوب است و چه بد، جز از همان محل و وضعیتی که در آن قرار دارند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.