به راهی بود چاهی بس خجسته
رسن را در دو سر در دلو بسته
چو از بالا تهی دلوی درآمد
ز شیب او یکی پر بر سرآمد
مگر میشد یکی سرگشته روباه
در آن چاه اوفتاد از راه ناگاه
چو دید آن دلو شد در دلو تن زد
به دستان دست محکم در رسن زد
یکی گرگ کهن شد با سر چاه
درون چاه دید افتاده روباه
به روبه گفت اگر مشتاق مایی
فرو آیم بگو یا تو برآیی
اگر از چه برون آیی ترا به
درین صحرا چو من گرگ آشنا به
جوابش داد آن روباهِ دلتنگ
که من لنگم تو به کآیی برِ لنگ
نشست آن گرگ در دلو روان زود
روان شد دلو چون تیر از کمان زود
همی چندان که میشد دلو در چاه
به بالا می برآمد نیز روباه
میان راه چون درهم رسیدند
به ره هم روی یک دیگر بدیدند
زبان بگشاد آن گرگ ستمکار
که ای روبه مرا تنها بمگذار
جوابش داد آن روباه قلاش
که تو میرو من اینک آمدم باش
امان کی یافت آن گرگ دغلباز
که با روبه کند گرگ آشتی ساز
چنان آن دلو او را زود میبرد
که گفتی باد صرصر دود میبرد
همی تا گرگ را در چه خبر بود
نگه میکرد روبه بر زبر بود
چه درمان بود آن گرگ کهن را؟
که درمان نیست درد این سخن را
چو در چاه اوفتاد آن گرگ بدخوی
رهایی یافت روباه سخنگوی
تنت چاهیست جان در وی فتاده
ز گرگ نفس از سر پی فتاده
بگو تا جان به حبلالله زند دست
تواند بوک زین چاه بلا رست
سگیست این نفس در گلخن بمانده
ز بهر استخوان در تن بمانده
اگر با استخوان کیبویی تو
مباش ایمن سگی در پهلویی تو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: روباهی در چاهی دودلوی میافتد و گرگی پیر بر سر چاه میرسد. روباه با حیله گرگ را فرا میخواند؛ گرگ در دلو مینشیند و پایین میرود و روباه با دلو دیگر بالا میآید و گرگ را با ریشخند در چاه رها میکند. عطار سپس تن را به چاه، جان را به گرفتار آن و نفس را به گرگ و سگی استخوانخوار مانند میکند و میگوید جان باید به ریسمان خدا چنگ زند تا از این چاه رهایی یابد.
هوش مصنوعی: بر سر راهی چاه خوب و پرآبی بود که دو سرِ طنابش به دو دلو بسته شده بود.
هوش مصنوعی: هرگاه دلو خالی از بالا پایین میرفت، دلو پر از ته چاه بالا میآمد.
هوش مصنوعی: از قضا روباهی سرگردان از آن راه میگذشت و ناگهان در آن چاه افتاد.
هوش مصنوعی: روباه چون دلو را دید، درون آن نشست و آرام ماند و با دستانش طناب را محکم گرفت.
هوش مصنوعی: گرگی پیر به سر چاه آمد و دید روباه در چاه افتاده است.
هوش مصنوعی: گرگ به روباه گفت: اگر مشتاق دیدار منی، بگو من پایین بیایم یا تو بالا میآیی؟
هوش مصنوعی: گرگ گفت: بهتر است از چاه بیرون بیایی، چون در این صحرا دوست و آشنایی چون من برایت بهتر است.
هوش مصنوعی: روباه دلتنگ پاسخ داد: من لنگم، بهتر است تو نزد منِ لنگ بیایی.
هوش مصنوعی: گرگ زود در دلو نشست و دلو مانند تیری که از کمان رها شود به سرعت پایین رفت.
هوش مصنوعی: به همان اندازه که دلو گرگ در چاه پایین میرفت، روباه بالا میآمد.
هوش مصنوعی: در میانهٔ چاه که به هم رسیدند، چهرهٔ یکدیگر را دیدند.
هوش مصنوعی: گرگ ستمکار گفت: ای روباه، مرا تنها رها نکن.
هوش مصنوعی: روباه حیلهگر با ریشخند پاسخ داد: تو برو، من هماکنون برمیگردم، منتظر باش.
هوش مصنوعی: آن گرگ فریبکار کجا ایمنی یافت؟ مگر گرگ و روباه با هم آشتی و دوستی میکنند؟
هوش مصنوعی: دلو گرگ را چنان تند پایین برد که گویی باد سخت دود را با خود میبرد.
هوش مصنوعی: تا گرگ در ته چاه به خود آمد و فهمید چه شده، روباه بالای چاه بود و او را تماشا میکرد.
هوش مصنوعی: برای آن گرگ پیر چه چارهای بود؟ دردِ چنین ماجرایی درمانی ندارد.
هوش مصنوعی: چون گرگ بدخو در چاه افتاد، روباه زبانآور و چارهگر رهایی یافت.
هوش مصنوعی: تن تو مانند چاهی است که جان در آن افتاده، چون گرگ نفس در پی او افتاده و او را گرفتار کرده است.
هوش مصنوعی: به جان بگو دست به ریسمان خدا بزند، شاید بتواند از این چاه بلا رهایی یابد.
هوش مصنوعی: این نفس مانند سگی است که در گلخن تن مانده و به خاطر استخوان در تن ماندگار شده است.
هوش مصنوعی: اگر تو هم به استخوان و تن دلبستهای، ایمن مباش، زیرا سگی در کنار و پهلوی توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.