چو رامین بود با خسرو یکی ماه
به نخچیر و به رامش گاه و بیگاه
پس از یک مه به موقان خواست رفتن
درو نخچیر دریایی گرفتن
شهنشه خفته بود و ویس دربر
دل اندر داغ آن خورشید دلبر
که در بر داشت چونان دلفروزی
ز پیوندش نشد دلشاد روزی
بیامد دایه پنهان ویس را گفت
به چونین روز ویسا چون توان خفت؟
که رامین رفت خواهد سوی ارمن
به نخچیر شکار و جنگ دشمن
سپه را از شدنش آگاه کردند
سراپرده به دشت ماه بردند
هم‌اکنون بانگ کوس و نای رویین
ز در گاهش رسد بر ماه و پروین
اگر خواهی که رویش باز بینی
بسی نیکوتر از دیبای چینی
یکی بر بام شو بنگر ز بامت
که چون ناگه بخواهد رفت کامت
به تیر و یوز و باز و چرغ و شاهین
شکار دلت خواهد کرد رامین
بخواهد رفتن و دوری نمودن
ز تو آرام و ز من جان ربودن
قضا را شاه موبد بود بیدار
شنید از دایه آن وارونه گفتار
بجست از خوابگاه و تند بنشست
چو پیل خشمناک آشفته و مست
زبان بگشاد بر دشمان دایه
همی‌گفت ای پلید خوار مایه
به گیتی نی ز تو ناپارساتر
ز سگ رسواتر و زو بی بهاتر
بیارید این پلید بد کنش را
بلایه گندپیر سگ‌منش را
که من کاری کنم با وی سزایش
دهم مر دایگانی را جزایش
سزد گر ز آسمان بر شهر خوزان
نبارد جاودان جز سنگ باران
که چونین روسپی خیزد از آن بوم
ز بی شرمی و شوخی بر جهان شوم
بد آموزی کند مر کهتران را
بد اندیشی کند مر مهتران را
ز خوزان خود نیاید جز بداندیش
تباهی جوی و بد کردار و بد کیش
مبادا کس که ایشان را پذیرد
و زیشان دوست جوید، دایه گیرد
کزیشان دایگانی جست شهرو
سرای خویش را پر کرد ز‌آهو
چه خوزانی به گاه دایگانی
چه نا‌بینا به گاه دیدبانی
هر آن کاو زاغ باشد رهنمایش
به گورستان بود همواره جایش
پس آنگه گفت ویسا خویشکاما
ز بهر دیو گشته زشت ناما
نه جانت را خرد نه دیده را شرم
نه رایت را راستی نه کارت آزرم
بخوردی ننگ و شرم و زینهارا
به ننگ اندر زدی خود را و ما را
ز دین و راستی بیزار گشتی
به چشم هر که بودی خوار گشتی
ز تو نپسندد این آیین برادر
نه نزدیکان و خویشان و نه مادر
به گونه رویشان چون دوده کردی
کِه و مِه را به ننگ آلوده کردی
همی تا دایه باشد رهنمایت
بود دیو تباهی همسرایت
معلم چون کند دستان نوازی
کند کودک به پیشش پای بازی
پس آنگه نزد ویرو کس فرستاد
بخواند و کرد با او یک به یک یاد
بفرمودش که خواهر را به فرهنج
به شفشاهنگ فرهنجش در آهنج
همیدون دایه را لختی بپیرای
به پادافراه و بر جانش مبخشای
اگر فرهنگشان من کرد بایم
گزند افزون ز اندازه منایم
دو چشم ویس با آتش بسوزم
وزان پس دایه را بر دار دوزم
ز شهر خویش رامین را برانم
دگر هرگز به نامش بر نخوانم
بپردازم ز رسوایی جهان را
ز ننگ هر سه بزدایم روان را
نگه کن تا سمن بر ویس گل رخ
به تندی شاه را چون داد پاسخ
اگر چه شرم بی‌اندازه بودش
قضا شرم از دو دیده بر ربودش
ز تخت شاه چون شمشاد بر جست
به کش کرده بلورین بازو و دست
مرو را گفت شاها کامگارا
چه ترسانی به پادافراه ما را
سخن‌ها راست گفتی هر چه گفتی
نکو کردی که آهو نا نهفتی
کنون خواهی بکش خواهی برانم
و گر خواهی بر آور دیدگانم
و گر خواهی ببند جاودان دار
و گر خواهی برهنه کن به بازار
که رامینم گزین دو جهان‌ست
تنم را جان و جانم را روان‌ست
چراغ چشم و آرام دلم اوست
خداوندست و یار و دلبر و دوست
چه باشد گر به مهرش جان سپارم
که من خود جان برای مهر دارم
من از رامین وفا و مهربانی
نبرم تا نبرد زندگانی
مرا آن رخ بر آن بالای چون سرو
به دل بر خوشترست از ماه و از مرو
مرا رخسار او ماه‌ست و خورشید
مرا دیدار او کام است و امید
مرا رامین گرامی تر ز شهرو‌ست
مرا رامین نیازی تر ز ویروست
بگتم راز پیشت آشکارا
تو خواهی خشم کن خواهی مدارا
اگر خواهی بکش خواهی بر آویز
نه کردم نه کنم از رام پرهیز
تو با ویرو به من بر پادشایید
به شاهی هر دوان فرمانروایید
گرم ویرو بسوزد یا ببندد
پسندم هر چه او بر من پسندد
و گر تیغ تو از من جان ستاند
مرا این نام جاویدان بماند
که جان بسپرد ویس از بهر رامین
به صد جان می‌خرم من نام چونین
و لیکن تا بود بر جای زنده
شکاری شیر‌ِ جان‌گیر و دمنده
که دل دارد کنامش را شکفتن؟
که یارد بچگانش را گرفتن؟
هزاران سال اگر رامین بماند
که دل دارد که جان من ستاند؟
چو در دستم بود دریای سر‌کش
چرا پرهیزم از سوزنده آتش؟
مرا آنگه توانی زو بریدن
که تو مردم توانی آفریدن
مرا نز مرگ بیم است و نه از درد
ببین تا که چه چاره بایدت کرد
چو بشنید این سخن ویرو ز خواهر
برو آن حال شد از مرگ بدتر
برفت و ویس را در خانه‌ای برد
بدو گفت این نبد پتیاره‌ای خرد
که تو در پیش من با شاه کردی
هم آب خود هم آب من ببردی
ترا از شاه و از من شرم ناید
که رامین بایدت موبد نباید
نگویی تا تو از رامین چه دیدی
چرا او را ز هر کس بر گزیدی
به گنجش در چه دارد مرد گنجور
بجز رود و سرود و چنگ و تنبور
همین داند که تنبوری بسازد
بر او راهی و دستانی نوازد
نبینندش مگر مست و خروشان
نهاده جامه نزد می‌فروشان
جهودانش حریف و دوستانند
همیشه زو بهای می ستانند
ندانم تو بدو چون او فتادی
به مهر او را دل از بهر چه دادی
کنون از شرم و از مینو بیندیش
مکن کاری کزو ننگ آیدت پیش
چو شهرو مادر و چون من برادر
چرا داری به ننگ خویش درخور
نمانده‌ست از نیاکان تو جز نام
به زشتی نام ایشان را مکن خام
مشو یکباره کام دیو را رام
مده نام دو گیتی از پی رام
اگر رامین همه نوش است و شکر
بهشت جاودان زو هست خوشتر
بگفتم آنچه من دانستم از پیش
تو به دان خدا و شوهر خویش
همی‌گفت این سخن ویرو به خواهر
همی‌بارید ویس از دیده گوهر
بدو گفت ای برادر راست گفتی
درخت راستی را بر تو رفتی
روانم نه چنان در آتش افتاد
که آید هیچ پند او را به فریاد
دل من نه چنان در مهر بشکست
که داند مردم او را باز پیوست
قضا بر من برفت و بودنی بود
از این اندرز و زین گفتار چه سود
در خانه کنون بستن چه سودست
که دزدم هرچه در خانه ربوده‌ست
مرا رامین به مهر اندر چنان بست
که نتوانم ز بندش جاودان رست
اگر گویم یکی زین هر دو بگزین
بهشت جاودان و روی رامین
به جان من که رامین را گزینم
که رویش را بهشت خویش بینم
چو بشنید این سخن ویرو ز خواهر
دگر بر خوگ نفشاند ایچ گوهر
برفت از پیش ایشان دل پر آزار
سپرده کار ایشان را به دادار
چو خورشید جهان بر چرخ گردان
چو زرین گوی شد بر روی میدان
شهنشه گوی زد با نامداران
بجوشیده در آن میدان سواران
ز یک سو شاه موبد بود سالار
ز گردان بر گزیده بیست همکار
ز یک سو شاه ویرو بود مهتر
ز گردان بر گزیده بیست یاور
رفیدا یار موبد بود و رامین
چو ارغش یار ویرو بود و شروین
دگر آزادگان و نامداران
بزرگان و دلیران و سواران
پس آنگه گوی در میدان فگندند
به چوگان گوی بر کیوان فگندند
هنر آن روز ویرو کرد و رامین
گه این زان گوی برد و گاه آن زین
ز چندان نامداران هنر‌جو‌ی
به از رامین و ویرو کس نزد گوی
ز بام گوشک ویس ماه‌پیکر
نگه می‌کرد با خوبان لشکر
برادر را و رامین را همی‌دید
ز چندان مردم ایشان را پسندید
ز بس اندیشه کردن گشت دلتنگ
رخش بی‌رنگ و پیشانی پر آژنگ
تن سیمینش را لرزه بیفتاد
تو گفتی سرو بد لرزند از باد
خمارین نرگسان را کرد پر آب
به گل برریخت مروارید خوشاب
به شیرین لابه دایه گفت با ویس
چرا بر تو چنین شد چیره ابلیس؟
چرا با جان خود چندین ستیزی؟
چرا بیهوده چندین اشک ریزی؟
نه بابت قارن‌ست و مام شهرو؟
نه شویت موبد‌ست و پشت ویرو؟
نه تو امروز ویس خوب‌چهری؟
میان ماه‌رویان همچو مِهری؟
نه ایران را توی بابوی مهتر؟
نه توران را توی خاتون دلبر؟
به ایران و به توران نامداری
که بر ایران و توران کامگاری
به روی از گل به موی از مشک نابی
ستیز ماه و رشک آفتابی
به شاهی و به خوبی نام داری
چو رامین دوستی خود کام داری
اگر صد گونه غم داری به دل بر
نماند چون ببینی روی دلبر
فلک خواهد که چون تو ماه دارد
جهان خواهد که چون او شاه دارد
چرا خوانی ز یزدان خیره فریاد
که در گیتی بهشت خود ترا داد
مکن بر بخت چندین ناپسندی
که آرد نا پسندی مستمندی
چه دانی خواست از بخشنده یزدان
ازین بهتر که داده‌ستت به گیهان
خداوندی و خوبی و جوانی
تن آسانی و ناز و کامرانی
چو چیزی زین که داری بیش خواهی
ز بیشی خواستن یابی تباهی
مکن ماها به بخت خویش ببسند
بدین کت داد یزدان باش خرسند
به تندی شاه را چندین میازار
برادر را مکن بر خود دل‌آزار
که این آزارها چون قطره‌باران
چو گرد آید شود یک روز طوفان
جوابش داد خورشید سخن‌گو‌ی
نگار سرو قدّ یاسمین بوی
بگفت ای دایه تا کی یافه گویی؟
ز نادانی در آتش آب جویی
مگر نشنیدی از گیتی شناسان
که باشد جنگ بر نظاره آسان
مگر نشنیدی این زرّینه گفتار
که بر چشم کسان درد کسان خوار
منم همچون پیاده تو سواری
ز رنج رفتن آگاهی نداری
منم بیمار و نالان، تو درستی
ندانی چیست بر من درد و سستی
مرا شاه جهان سالار و شوی است
و لیکن بدسگال و کینه‌جوی است
اگر شوی‌ست بس نادلپذیر‌ست
کجا بد رای و بد کردار و پیر‌ست
و گر ویروست بر من بدگمان است
به چشم من چو دینار کسان است
و گر ویرو و بجز ماه سما نیست
مرا چه سود باشد چون مرا نیست
و گر رامین همه خوبی و زیب است
تو خود دانی چگونه دلفریب است
ندارد مایه جز شیرین‌زبانی
نجوید راستی در مهربانی
زبانش را شکر آمد نمایش
نهانش حنظل اندر آزمایش
منم با یار در صد کار بی‌کار
به گاه مهر با صد یار بی‌یار
همم یارست و هم شو هم برادر
من از هر سه همی‌سوزم بر آذر
مرا نامی رسید از شوی‌داری
مرا رنجی رسید از مهرکاری
نه شوی من چو شوی بانوان است
نه یار من چو یار نیکوان است
چه باید مر مرا آن شوی و آن یار؟
کزو باشد به جانم رنج و تیمار؟
مرا آن تشت زرین نیست درخور
که دشمن خون من ریزد دَرو در
اگر بختم مرا یاری نمودی
دلارامم بجز ویرو نبودی
نه موبد جفت من بودی نه رامین
نَبهره دوستان دشمن آیین
یکی با من چو غم با جان به کینه
یکی دیگر چو سنگ و آبگینه
یکی را با زبان دل نیست یاور
یکی را این و آن هر دو ستمگر
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاه موبد از عشق ویس و رامین آگاه می‌شود و خشمگین به خوابگاهی بیرون می‌آید. او دایه ویس را به شدت سرزنش می‌کند و او را به خاطر کردار ناپسندش محکوم می‌سازد. سپس دستور می‌دهد تا رامین را به سزای اعمالش بیاورند. ویس در دفاع از عشقش به رامین می‌ایستد و به خدمت شاه میگوید که جانش را برای رامین فدای می‌کند و هرگز از آن جوان نیکو دل جدا نخواهد شد. ویس همچنین متذکر می‌شود که عشق او فراتر از دنیاست و سرنوشت آنها غیرقابل تغییر است. در نهایت، شاه تصمیم می‌گیرد که برادر ویس، ویرو، را برای مشورت به نزد خود بخواند.
هوش مصنوعی: رامین و خسرو به مدت یک ماه در موقان سرگرم شکار و تفریح بودند.
هوش مصنوعی: بعد از یک ماه، رامین تصمیم گرفته که به موقان برود تا در آنجا شکار کند و با دریا ماهی بگیرد.
هوش مصنوعی: شاه در خواب بود و ویس، در آغوش او، دلش پر از اندوه به خاطر جدایی از آن خورشید دلبرش بود.
هوش مصنوعی: ویس در آغوش خود، زیبایی مانند دلفروزی (زیبایی دلفریب) را احساس می‌کرد، اما هیچ‌گاه به خاطر پیوندش با رامین، دلشاد و خوشحال نبود.
هوش مصنوعی: دایه ویس به صورت پنهانی نزد او آمد و گفت: در چنین روزی، ویس چه‌طور می‌تواند استراحت کند؟
هوش مصنوعی: رامین به قصد شکار و نبرد با دشمنان به سمت ارمن می‌رفت.
هوش مصنوعی: خبر آمدن رامین را به سپاه دادند و آنها را به خیمه‌ای در دشت ماه منتقل کردند.
هوش مصنوعی: هم‌اکنون صدای ساز و نای فلزی از خانه‌اش به گوش می‌رسد و این صدا به اندازه‌ای بلند است که بر روی صورت ماه و ستاره‌ای همچون پروین تأثیر می‌گذارد.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی چهره‌اش را دوباره ببینی، بسیار زیباتر از پارچهٔ ابریشمی چینی خواهد بود.
هوش مصنوعی: نگاهی به بیرون از بام خود بینداز، تا ببینی وقتی که ناگهان چیزی بخواهد، چه اتفاقی خواهد افتاد و چه طعمی را به تو خواهد داد.
هوش مصنوعی: رامین برای شکار دل تو از تیر، یوز، باز و شاهین استفاده خواهد کرد. این اشیاء به عنوان نمادهایی از قوای طبیعی و شکارچیانه به کار رفته‌اند تا نشان دهند که او در تلاش است تا دل تو را به دست آورد.
هوش مصنوعی: رامین می‌خواهد برود و از تو دور شود، و این جدایی باعث شده که آرامش از من گرفته‌شود و جانم را به خطر بیندازد.
هوش مصنوعی: شاه موبد از خواب بیدار شد و شنید که دایه (پرستار) داستانی خلاف واقع را دربارهٔ ویس و رامین نقل کرده است.
هوش مصنوعی: شاه موبد از خواب بیدار شد و به سرعت نشست، مانند پُلی که از خشم به شدت آشفته و ناراحت است.
هوش مصنوعی: او زبانش را به روی دشمنانش گشود و گفت: ای نازوک و بی‌مقدار، شرف و آبرویت از بین رفته است.
هوش مصنوعی: در جهان هیچ‌کس به اندازه تو خوار و بی‌مقدار نیست؛ تو رسواتر از یک سگ و بی‌ارزش‌تر از اویی.
هوش مصنوعی: این مصرع به این معناست که این انسان بدذات و پلید با چنین رفتاری را به حضور بیاورید و او را مانند پیر بدکردار و بی‌جنبه‌ای به حساب آورید که شایسته‌ی نکوهش است.
هوش مصنوعی: من به قصد انتقام از ویس، کاری انجام می‌دهم که سزا و پاداش او را تعیین کنم؛ یعنی به او جزای کارهایش را می‌دهم.
هوش مصنوعی: اگر باران فقط سنگ از آسمان بر شهر خوزان ببارد و این باران همیشگی باشد، سزاوار است.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که وقتی چنین زنی (روسپی) از آن سرزمین (بوم) به پا می‌خیزد، به خاطر بی‌شرمی و شوخی خود، جهان را به فساد و ویرانی می‌کشاند.
هوش مصنوعی: آموزش نادرست به افراد کم‌سن و سال می‌دهد و همچنین باعث بداندیشی و بد رفتاری بزرگ‌ترها می‌شود.
هوش مصنوعی: از خوزان (قوم خوز) کسی جز آنکه بداندیش باشد نمی‌آید، چون همه‌ی آنها به دنبال ویرانی و رفتار زشت و آئین نادرست‌اند.
هوش مصنوعی: هرگز کسی نباید که این افراد را بپذیرد و از آنها دوستی بجوید، بلکه باید از آنها دوری کند.
هوش مصنوعی: از بازی و خوش‌گذرانی این افراد، مردم شهر و خانه‌های خود را مانند آهوها پر کرده‌اند، به گونه‌ای که فضای زندگی آنها شاداب و سرزنده شده است.
هوش مصنوعی: مردمی که در روزهای جشن و شادمانی سر و صدای زیادی دارند، مانند کسی هستند که در موقعیت‌های مهم نمی‌توانند به خوبی ببینند و درک کنند.
هوش مصنوعی: هرکسی که مانند زاغ، از دیگران راهنمایی کند، همیشه باید در قبرستان باشد و در آنجا زندگی کند. یعنی چنین فردی به مرگ و ناکامی نزدیک است و نمی‌تواند در زندگی عادی جایی داشته باشد.
هوش مصنوعی: ویسا، به عنوان یک شخصیت مهم در داستان، به خاطر کارهای ناشایست و زشت نامی که به خاطر دیو (شخصیت منفی) انجام داده، از خود انتقاد می‌کند و میگوید که به خاطر این دیو، به جایگاه والای خود آسیب زده است.
هوش مصنوعی: باید بگویم که نه دل تو فهم و شعور دارد، نه چشمت شرم و حیا می‌شناسد، نه پرچم و نماد تو حقیقت را نشان می‌دهد و نه کارهایت حیا دارد.
هوش مصنوعی: تو به ننگ و شرم و زشتی مبتلا شدی و به وسیله‌ی آن، خود را و ما را به ذلت و خفت انداختی.
هوش مصنوعی: از دین و راست‌گویی دور شده‌ای و به چشم هر کسی که تو را ببیند، خوار و بی‌ارزش شده‌ای.
هوش مصنوعی: این رفتار تو را نه برادر، نه نزدیکان و خویشاوندان، و نه مادر قبول ندارند و از آن بیزارند.
هوش مصنوعی: به خاطر رفتار و کردارت، چهره‌شان را چون دوده سیاه کردی، و با ننگی که به آنها نسبت دادی، ماه (زیبایی) و خورشید (روشنی) را نیز مورد خشم و ننگ قرار دادی.
هوش مصنوعی: تا زمانی که دایه وجود دارد و تو را راهنمایی می‌کند، دیو تباهی همسر تو نیز هست.
هوش مصنوعی: معلم مانند کسی است که با نوازش دستانش، کودک را به بازی وادار می‌کند و او را به جلو می‌کشاند.
هوش مصنوعی: سپس ویرو به نزد کسی فرستاد تا او را احضار کند و با او به صورت خصوصی و جداگانه صحبت کرد.
هوش مصنوعی: شاه موبد به ویرو دستور می‌دهد که خواهر ویس را به کنیزکی به نام فرهنج بسپارد و او را به شویی به نام شفشاهنگ که در مکانی به نام آهنج زندگی می‌کند، و همچنین خواهر ویس را به آن مرد بدهد.
هوش مصنوعی: دایه را لحظه‌ای زیبا و آراسته کن و او را به پادافراه (پاداش) بپاداش. زندگی را بر او عطا کن.
هوش مصنوعی: اگر ادب و فرهنگ آنها مرا تغییر دهد، در این صورت آسیب من بیشتر از آنچه هست، خواهد بود.
هوش مصنوعی: چشمان ویس را طوری می‌سوزانم که مانند آتش بسوزند و بعد از آن دایه‌اش را به دار می‌کشم.
هوش مصنوعی: من از شهر خودم رامین را دور می‌کنم و دیگر هرگز اسم او را نخواهم آورد.
هوش مصنوعی: می‌خواهم از رسوایی‌هایی که در دنیا وجود دارد، دور شوم و از شر ننگی که بر خودم و جانم است، رهایی یابم.
هوش مصنوعی: نگاه کن که چگونه سمن (بوتهٔ عطرآگینی) بر ویس (عشق ویس) گلرخ (چهرهٔ زیبا) به طرز تند و ناگهانی پاسخ می‌دهد و شاه را مبهوت می‌کند.
هوش مصنوعی: هرچند که او بسیار شرمنده بود، اما تقدیر سبب شد که شرم از چشمانش برداشته شود.
هوش مصنوعی: شاه به قدری از جا برخاست که مانند شمشاد به سوی بالا پرید و بازو و دست‌هایش را با حرکت کشیده و بلورین نشان داد.
هوش مصنوعی: شاه موبد به ویس میگوید که چرا از ما می‌ترسی، ما از پادافراه (مجازات) کاری نخواهیم کرد و تو را به همه چیز کامیاب خواهیم کرد.
هوش مصنوعی: تو هر چه گفتی را درست گفتی و کار نیکو انجام دادی، زیرا که آهو را پنهان نکردی.
هوش مصنوعی: اکنون اگر بخواهی می‌توانی مرا بکش یا به دور پرتاب کنی، و اگر بخواهی می‌توانی چشمانم را از جا درآوری.
هوش مصنوعی: اگر بخواهی، می‌توانی من را همیشه در قید و بند نگه‌داری، و اگر بخواهی، می‌توانی مرا در بازار برهنه کنی.
هوش مصنوعی: رامین برای من از هر دو جهان مهم‌تر است؛ او جسم من را زندگی می‌بخشد و روح من را به پرواز درمی‌آورد.
هوش مصنوعی: رئیس و منبع آرامش دلم، اوست. او هم خداوند است، هم یار و دوست عزیزم.
هوش مصنوعی: اگر به خاطر عشق او جانم را فدا کنم، چه اشکالی دارد؟ زیرا من خود برای عشق و محبت، جان دارم.
هوش مصنوعی: من از رامین وفا و محبت نمی‌خواهم، مگر اینکه زندگی را زیر فشار قرار دهد و از آن ببرم.
هوش مصنوعی: من آن چهره زیبا را که بر آن قامت بلند همچون سرو است، بیشتر از ماه و از مرو (مرو، شهری زیبا در ایران) دوست دارم.
هوش مصنوعی: رخسار او (چهره او) برای من مانند ماه و خورشید است و دیدار او برای من، شیرینی و امید را به ارمغان می‌آورد.
هوش مصنوعی: رامین برای من از شاه شهر عزیزتر است و نسبت به ویرو (مردی قوی و دلیر) نیاز او بیشتر است.
هوش مصنوعی: به ویس میگوید که من راز عشق‌ام را به تو به وضوح بیان کردم، تو می‌توانی با خشم یا با ملایمت به این موضوع واکنش نشان دهی.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی مرا بکشید یا به دار بیاویزی، من نه از رام (شخصیتی در داستان) حذر کردم و نه از او پرهیز می‌کنم.
هوش مصنوعی: تو با ویرو به من پادشاهی و هر دو به عنوان فرمانروایان بر دنیای خود حکمرانی می‌کنید.
هوش مصنوعی: اگر ویرو (دوست ویس) من را بسوزاند یا در قید و بند کند، برایم اهمیت ندارد و من هر چیزی را که او برای من بخواهد، می‌پسندم.
هوش مصنوعی: اگر تیغ تو جان مرا بگیرد، نام من برای همیشه در یاد خواهد ماند.
هوش مصنوعی: ویس جانش را برای رامین فدای کرده است و من برای بدست آوردن چنین نامی و محبوبی، صد جان دیگر هم آماده‌ام.
هوش مصنوعی: اما تا زمانی که زنده است، شکاری وجود دارد که با قدرت و شجاعت، جان را می‌گیرد و به سمت خود می‌کشد.
«که دل دارد؟» یعنی: چه کسی جرأت دارد؟
هوش مصنوعی: اگر رامین هزاران سال هم زنده بماند، باز هیچ‌کس نیست که دلش جرات کند جان مرا بگیرد.
هوش مصنوعی: اگر در دست من، دریای خروشان باشد، پس چرا از آتش سوزان خود را دور نگه‌دارم؟
هوش مصنوعی: تو فقط زمانی می‌توانی مرا از این کار نجات دهی که بتوانی انسانی جدید بیافرینی.
هوش مصنوعی: من از مرگ نمی‌ترسم و از درد هم هراسی ندارم؛ فقط ببین تا ببینیم چه راه حلی برای این وضعیت باید پیدا کنیم.
هوش مصنوعی: وقتی ویرو (برادر ویس) این سخن را از خواهرش شنید، حالش به قدری بد شد که از مرگ هم بدتر بود.
هوش مصنوعی: ویس را به خانه‌ای منتقل کردند و به او گفتند که این کار کوچک و بی‌اهمیت نیست.
هوش مصنوعی: تو در حضور من با شاه کاری کردی که آبرویم را بردی و هم آبرویت را.
هوش مصنوعی: از تو و شاه هم خجالت نمی‌کشی که رامین باید موبد شود، نه تو.
هوش مصنوعی: نپرس چرا رامین را بیشتر از دیگران انتخاب کردی، چون تو خود هیچ کدام از ویژگی‌ها یا خوبی‌های او را نمی‌بینی.
هوش مصنوعی: مرد گنجور (موسیقی‌دان) به گنجش (ذوق و لذت) چه نیاز دارد جز رود (آب)، سرود (آواز)، چنگ (ساز) و تنبور (ساز دیگر)؟ یعنی او فقط به این امور و لذت‌های دنیوی اهمیت می‌دهد.
هوش مصنوعی: فقط او می‌داند که برای تنبور چه ابزاری نیاز است و چگونه می‌توان به آن نواخت.
هوش مصنوعی: تنها در حال مستی و سرخوشی و با لباسی خاص، او را در کنار می‌فروشان می‌بینند.
هوش مصنوعی: او همیشه دوستان و حریفانی دارد که از او می‌خواهند بهایی برای شراب بپردازد، یعنی در محفل‌های شراب‌خواری از او انتظار دارند که هزینه‌ها را تأمین کند.
هوش مصنوعی: نمی‌دانم چطور تو به عشق او گرفتار شدی، اما نمی‌دانم چرا دل‌ات را به خاطر محبت او باختی.
هوش مصنوعی: اکنون از شرم و زیبایی (عشق) فکر کن و کاری نکن که موجب خجالتت در آینده شود.
هوش مصنوعی: چرا به خاطر ننگ خود، برادر و مادر و شهری را که داری، به زحمت می‌اندازی؟
هوش مصنوعی: از نیاکان تو فقط نامی باقی مانده و به خاطر بدی آنها، ایمانت را ضعیف نکن و آن نام زشت را به زبان نیاور.
هوش مصنوعی: هرگز به یکباره خواسته‌های شیطانی و پلید را برآورده نکن و نام دو جهان را برای راضی کردن شیطان عوض نکن.
هوش مصنوعی: اگر رامین به اندازهٔ تمام نوش و عسل بهشتی شیرین و دلپذیر است، پس او از همه چیز دیگر هم دلپذیرتر و خوشایندتر است.
هوش مصنوعی: من هر آنچه که از قبل می‌دانستم، به تو گفتم و این را به خواست خدا و شوهر خودم بیان کردم.
هوش مصنوعی: او می‌گفت این سخن را ویرو به خواهرش می‌آورد و ویس از دیدگانش مانند گوهر می‌درخشد.
هوش مصنوعی: ویرو به برادرش میگوید که به او حق داده و راست میگوید، زیرا که درخت حقیقت به او نزدیک شده و او را رهنمایی کرده است.
هوش مصنوعی: روح من آنقدر در آتش اندوه و غم نیست که هیچ نصیحت و پندی بتواند او را نجات دهد یا آرام کند.
هوش مصنوعی: دل من آنقدر در عشق و محبت آسیب ندیده که دیگران بفهمند و به او ارتباط برقرار کنند.
هوش مصنوعی: سرنوشت بر من گذشت و تقدیری پیش آمد که از این نصیحت و این صحبت نتیجه‌ای حاصل نمی‌شود.
هوش مصنوعی: چه فایده‌ای دارد که در خانه را ببندم وقتی دزدی همه چیز را که در خانه داشتم، دزدیده و برده است؟
هوش مصنوعی: ویس به رامین به قدری عشق ورزیده است که نمی‌تواند از وابستگی‌اش به او رها شود و این وابستگی برایش دائمی و غیرقابل‌اجتناب شده است.
هوش مصنوعی: اگر بگویم که از این دو یکی را انتخاب کن، باید بهشت جاودان یا چهره رامین را برگزینی.
هوش مصنوعی: به جانم قسم که من رامین را انتخاب می‌کنم، چون می‌خواهم چهره‌اش را در بهشت ببینم.
هوش مصنوعی: وقتی او (شاه موبد) این سخن را شنید، از خواهرش (ویس) به او اجازه نداد که دوباره غم و اندوهی بر او تحمیل کند.
هوش مصنوعی: دل ناراحت و آشفتهٔ شاه موبد از آنها دور شد و او کارهایشان را به خداوند سپرد.
هوش مصنوعی: چون خورشید در آسمان به چرخش درآمد، مانند گوی طلایی در وسط میدان نمایان شد.
هوش مصنوعی: شاه به همراه نامداران دیگر، با به اهتزاز درآمدن پرچم (گوی) در میدان، از سواران حاضر در آنجا خواست تا خود را آماده کنند و به شور و نشاط بپردازند.
هوش مصنوعی: از یک سمت، شاه موبد به عنوان فرمانده و سالار، از بین گروهی که انتخاب شده بودند، بیست همکار داشت.
هوش مصنوعی: از یک سو، ویرو به عنوان فرمانده و رهبری بزرگ مشخص می‌شود که از میان گروهی انتخاب شده بیست همراه و یار دارد.
هوش مصنوعی: رفیدا، یار موبد (نخست وزیر)، و رامین، یار ویرو (شاه)، همچنین مانند ارغش، یار ویرو و شروین (یک شخصیت دیگر) هستند. یعنی هر یک از این افراد همراه و یاور افرادی با مقام‌های مهم هستند.
هوش مصنوعی: دیگر مردان آزاد و نام‌آور، بزرگان دلیر و سواری که در میدان‌ها می‌جنگند و شجاعت نشان می‌دهند.
هوش مصنوعی: سپس گوی را در میدان به سوی یکدیگر پرتاب کردند و گوی را به سمت کیوان (ستاره‌ای در آسمان) نیز پرتاب کردند.
هوش مصنوعی: در آن روز، ویرو و رامین، هر کدام به نوبت برتری‌های هنری خود را نشان دادند و در جلوه‌گری بر یکدیگر، گاهی ویرو برتری پیدا کرد و گاهی رامین.
هوش مصنوعی: در میان آن همه نام‌آوران و هنرمندان، هیچ‌کس مانند رامین و ویرو برتری ندارد.
هوش مصنوعی: ویس، دختر زیبایی که چهره‌اش مانند ماه است، از بالای قلعه به لشکر نظر می‌کند و به جوانان خوش‌سیما خیره شده است.
هوش مصنوعی: ویس، برادرش و رامین را می‌دید و به خاطر جمعیت زیادی که دور آنها بود، از آنها خوشش آمد و پسندید.
هوش مصنوعی: به خاطر فکر کردن زیاد، دلش غمگین و بی‌رنگ شده و پیشانی‌اش پر از خطوط و چروک است.
هوش مصنوعی: تن زیبای او به لرزش درآمد، به‌طوری‌که گویی سروها از باد می‌لرزند.
هوش مصنوعی: چشمان خمار (خمار به معنای مست یا خواب‌آلود) او را مانند گل‌های پرآب کرده است و اشک‌هایش به گونه‌ای بر روی صورتش می‌ریزد که همچون مرواریدهای زیبا بر روی آب می‌افتد.
هوش مصنوعی: دایه به شیرین میگوید که چرا ابلیس (نماد شر یا وسوسه) بر ویس (محبوب شیرین) چیره شده و او را در دام افتاده است.
هوش مصنوعی: چرا با جان خود این‌قدر درگیر می‌شوی؟ چرا بیهوده این‌قدر اشک می‌ریزی؟
هوش مصنوعی: آیا به خاطر قارن و مقام شهریار است که این‌قدر ناراحت هستی؟ آیا شوهر تو موبد است و مانند ویران، در پشت او قرار داری؟
هوش مصنوعی: آیا امروز ویس خوش‌چهره را نمی‌بینی؟ او در میان دختران زیبا مانند ماه می‌درخشد.
هوش مصنوعی: آیا تو در ایران از میان همهٔ بزرگان مردی با استعدادتر از باباوی (بابوی مهتر) را نمی‌شناسی؟ و آیا در توران نیز کسی را با زیبایی و دلربایی خاتون (دلبر) نمی‌دانی؟
هوش مصنوعی: در ایران و توران، نام‌های معروف و برجسته‌ای هستند که در هر دو سرزمین برخوداری و موفقیت دارند.
هوش مصنوعی: او (ویس) چهره‌ای زیبا دارد که مانند گلی سرخ است و موهایش همچون مشک خوشبوست؛ این زیبایی‌اش همچون نبردی است میان ماه و آفتاب که هرکدام به نوبه خود در زیبایی و درخشش رقابت دارند.
هوش مصنوعی: تو هم مانند رامین، به خاطر مقام و خوبی‌ات شناخته شده‌ای و در دوستی، خوش‌نیت و خوشبخت هستی.
هوش مصنوعی: اگر صد نوع غم در دل داشته باشی، وقتی چهره‌ی معشوق را ببینی، همه‌ی آنها از بین می‌رود.
هوش مصنوعی: آسمان می‌خواهد که اگر تو مانند ماه هستی، جهان هم باید مانند او پادشاه داشته باشد.
هوش مصنوعی: چرا از خداوند کمک می‌خواهی و فریاد می‌کشی، در حالی که در این دنیا بهشت خود را به تو بخشیده است؟
هوش مصنوعی: به خاطر بدبینی و نارضایتی از سرنوشت خود این‌قدر ننازید و گلایه نکن که موجب ناراحتی و گرفتاری دیگران هم خواهد شد.
هوش مصنوعی: تو چه می‌دانی که یزدان (خدا) چه خواسته‌ای از تو دارد و چه بهتر از این است که به تو نعمت داده است تا در این دنیا بهره‌مند شوی؟
هوش مصنوعی: خداوندی، خوبی و جوانی نعمت‌هایی هستند که با راحتی و ناز و لذت زندگی همراهند.
هوش مصنوعی: اگر چیزی که داری را بیشتر بخواهی، به خاطر زیاده‌خواهی به تباهی می‌رسی.
هوش مصنوعی: به مدت طولانی به تقدیر خود دل نبند و به این خیال نباش که سرنوشتت حتماً خوش خواهد بود، بلکه باید به خواست خداوند راضی و خوشحال باشی.
هوش مصنوعی: شاه را به سختی نرنجان، و برادر خود را هم آزار نده. دل خود را اذیت نکن، زیرا این کار به خوبی ختم نخواهد شد.
هوش مصنوعی: آزارهایی که به برادر می‌رسد، مانند قطره‌های باران جمع می‌شود و در یک روز تبدیل به طوفان می‌شود. این اشاره به عواقب سنگین و خطرناک آزار و ظلم است که در نهایت به یک بحران بزرگ منجر می‌شود.
هوش مصنوعی: خورشید به او پاسخ داد، همان کسی که سخن میگوید و مانند نگاری است با قدی مثل سرو و عطرش شبیه به یاسمین است.
هوش مصنوعی: ویس به دایه‌اش میگوید: تا کی باید به تو حرف بزنم و تو چیزهایی بی‌مفهوم و نادرست بگویی؟ از نادانی‌ات من را به دردسر می‌اندازی و در آتش می‌سوزانی.
هوش مصنوعی: آیا نشنیدی از دانایان جهان که تماشای جنگ راحت است؟
هوش مصنوعی: آیا نشنیده‌ای که سخن گرانبهایی وجود دارد که بر دیدهٔ مردم، درد و رنج دیگران را نادیده می‌سازد؟
هوش مصنوعی: من هم مانند کسی هستم که پیاده دارد حرکت می‌کند، در حالی که تو به عنوان سواره از آلام و سختی‌های راهی که من می‌روم، خبر نداری.
هوش مصنوعی: من در حال رنج و بیماری هستم، و تو نمی‌دانی که درد و ضعف من چیست.
هوش مصنوعی: شاه دنیا که همسر و سالار من است، متأسفانه شخصی بدخواه و کینه‌توز است.
هوش مصنوعی: اگر شوهرم چنین ناپسند و بدخلق است، چگونه می‌تواند فردی با رای و کردار نیکو و با تجربه باشد؟
هوش مصنوعی: اگر او (ویس) بر من بدگمان باشد، در نظر من مانند دینار است، که برای دیگران ارزشمند است.
هوش مصنوعی: اگر ویرو (دوست و یار ویس) و همچنین ماه سما (زیبایی و محبوبیت) در کنار من نباشند، برایم هیچ فایده‌ای ندارد که زیبایی دیگری در دنیا باشد.
هوش مصنوعی: هر چند رامین شخصیتی نیکو و زیباست، تو خود بهتر می‌دانی که چقدر جذاب و فریبنده است.
هوش مصنوعی: او (رامین) هیچ ویژگی و خصیصه‌ای جز شیرینی کلام ندارد و در واقع از صادق بودن در محبت و مهربانی خبری نیست.
هوش مصنوعی: زبان او مانند شکر شیرین است و هنگام صحبت کردن، باطنی تلخ و پنهان دارد مانند میوه‌ی تلخ حنظل که هنگام آزمایش خود را نشان می‌دهد.
هوش مصنوعی: من با محبوبم مشغول کارهای بی‌خود هستم، اما در فصل مهر، با وجود داشتن صدها یار، احساس تنهایی می‌کنم و بی‌یار هستم.
هوش مصنوعی: من همه‌چیز را به عشقِ یار و شوهر و برادر مربوط می‌دانم و از این سه رابطه به شدت ناراحتم و دلم می‌سوزد.
هوش مصنوعی: از همسرم خبری به من رسید که باعث ناراحتی‌ام شد و از عشق‌ورزی‌ام رنج می‌برم.
هوش مصنوعی: شوهر من مانند شوهران زنان دیگر نیست و یار من نیز مانند یاران نیکوکاران نیست.
هوش مصنوعی: من چه نیازی دارم به آن شوهر و آن یار؟ که از آنها بر جان من درد و رنج می‌آید؟
درخور من نیست تشت زرینی که دشمن خون مرا در آن دَرریزد(=بریزد).
هوش مصنوعی: اگر بخت و اقبال به من کمک کند، شادی من فقط به خاطر ویرو (معشوقش) خواهد بود و کسی دیگر نمی‌تواند مرا خوشحال کند.
هوش مصنوعی: منظور این است که نه موبد (مقام مذهبی) از من مانند رامین است و نه هیچ یک از دوستان من، بلکه دشمنان من در این دنیا هستند.
هوش مصنوعی: یک نفر برای من مثل غم است که همیشه همراه جانم است، در حالی که نفر دیگر مانند سنگ و آبگینه است، یعنی ظاهری زیبا دارد اما در دل سرد و بی‌رحم است.
هوش مصنوعی: یکی از آنها که به دل نزدیک است، هیچ یار و یاوری ندارد، و دیگری که نزدیک نیست، با وجود اینکه ظاهراً کمک می‌کند، در واقع هر دو ستمگر هستند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.