مقبلی آنکه روز و شب ادبار
از سر و ریش او همی ریزد
دست بر نبض هر کسی که نهاد
روح او از عروق بگریزد
هر کجا کو نشست از پی طب
درزمان بانگ مرگ برخیزد
ملک‌الموت کوفته دارد
اندر آن دارویی که آمیزد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
مقبلی آنکه روز و شب ادبار
از سر و ریش او همی ریزد
دست بر نبض هر کسی که نهاد
روح او از عروق بگریزد
هر کجا کو نشست از پی طب
درزمان بانگ مرگ برخیزد
ملک‌الموت کوفته دارد
اندر آن دارویی که آمیزد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به نکوهش طبیبی می‌پردازد که هر بار امیدی به درمان بیماران دارد، اما نتیجه‌ای جز مرگ نمی‌آورد. او با تصویرسازی از وضع ناگواری که بیماران با آن مواجه‌اند، نشان می‌دهد که هرگز نبض زندگی در دست این طبیب نمی‌ماند و هر اقدام او به مرگ می‌انجامد. در نهایت، شاعر به بی‌فایده بودن داروهای او اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که مرگ همواره در سایهٔ تلاش‌های او lurking است.
هوش مصنوعی: در این بیت به شخصی اشاره شده که روز و شب به خاطر بدی یا ناگواری‌های زندگی، غم و نفرین بر سر و ریش او می‌ریزد، به‌طوری‌که حال او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.
هوش مصنوعی: هرگاه طبیب دست بر نبض کسی بگذارد، نشانه این است که روح آن شخص از بدنش جدا می‌شود و به مرگ نزدیک است.
هوش مصنوعی: هرکجا که پزشک برای معالجه بیمار نشسته باشد، با آمدن زمان مرگ، صدای مرگ به او نیز می‌رسد و نشانه این است که درمانی مؤثر نیست.
هوش مصنوعی: ملک‌الموت (فرشته مرگ) در آنجا دارویی دارد که با آن می‌تواند درد و رنج را تسکین دهد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آب و آتش بهم نیامیزد
بالوایه ز خاک بگریزد
شه به تیرش چون برانگیزد
از که و دشت لرزه برخیزد
لطف او چون مفرّح آمیزد
کفش صوفی به کشف برخیزد
کی بود کاین سپهر حادثه‌زای
جمله از یکدگر فرو ریزد؟
تا چو پرویزن است او که مدام
بر جهان آتش بلا بیزد
در جهان بوی عافیت نگذاشت
[...]
خاری ار با حیاتم آمیزد
دلم از صحبتت نپرهیزد
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.