با روی تو کآب زندگی از صافیست
گر جلوه کند ماه ز نا انصافیست
با شمع رخت چه حاجت خورشیدست
کاین خانه تنگ را چراغی کافیست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
با روی تو کآب زندگی از صافیست
گر جلوه کند ماه ز نا انصافیست
با شمع رخت چه حاجت خورشیدست
کاین خانه تنگ را چراغی کافیست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و جاذبهٔ چهرهٔ محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید زندگی از دیدن او زنده و شاداب است. او تاکید می‌کند که اگر ماه نیز خود را نشان دهد، به دلیل ناعدالتی است، زیرا نور چهرهٔ محبوب کافی است و نیازی به خورشید ندارد. در واقع، وجود محبوب به قدری نورانی و دلنشین است که فضای تنگ خانه را به روشنی می‌آورد.
هوش مصنوعی: وقتی که چهره تو همچون آب زلال زندگی است، اگر ماه زیبایی‌اش را نشان دهد، ناشی از بی‌عدالتی است.
هوش مصنوعی: با روشنایی چهره‌ات چه نیازی به خورشید داریم، چرا که برای این خانه‌ی کوچک، همین شمع کافیست.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ساقی می‌اگر دُردی اگر خود صافیست
تنها خوردن کمال بی‌انصافیست
دادی قدحی در مزه امساک چرا
یکبوسه پر تابی از آن لب کافیست
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.