هر گرد بلایی که خدا خواسته باشد
چون بنگرم از کوی تو برخاسته باشد
مجلس بتو نازد که تو آرایش بزمی
هر جا که تو باشی بتو آراسته باشد
یکروز اگر روی تو خورشید به بیند
روزی دگرش چهره چو مه کاسته باشد
با اطلس شاهی نتوانیم که رقصیم
ما را که کهن خرقه پیراسته باشد
اهلی نه بسعی است مراد از دل معشوق
باشد که مراد تو خدا خواسته باشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف محبوب خود میپردازد و هر بلایی که در زندگی وجود دارد را نشاندهندهٔ ارادهٔ خدا میداند. او با ستایش زیباییهای محبوب، مجلس و محفلها را به آرایش او وابسته میداند و به صورت خیالانگیزی، روشنایی چهره محبوب را با خورشید و مه مقایسه میکند. او به محدودیتهای خود در برابر بزرگی معشوق اشاره میکند و میگوید که با وجود زیبایی محبوب، تنها توجه به خواست خدا را شایسته میداند. در نهایت، شاعر بر این باور است که آرزوهای او باید با ارادهٔ خداوند متجلی شود.
هوش مصنوعی: هر مصیبت یا دشواری که خدا بخواهد، وقتی به آن نگاه میکنم، احساس میکنم که از طرف تو و از جایی که تو هستی منشا گرفته است.
هوش مصنوعی: مجلس به زیبایی و جذابیت تو میبالد، چرا که هر جا که تو باشی، آن مکان به طرز خاصی زینت مییابد.
هوش مصنوعی: اگر روزی چهرهی تو همچون خورشید درخشان باشد، در روز دیگر ممکن است چهرهات مانند ماه کمنور شود.
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم با لباسهای مجلل و شاهانه به رقص درآییم، زیرا ما باید از لباس کهنه و سادهای که به تن داریم، آراسته و زیبا باشیم.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که عشق واقعی به معشوق ممکن است با تلاش و کوشش ما به دست نیاید، بلکه ممکن است خواسته و اراده خداوند باشد که ما را به سمت محبوب هدایت کرده است. عشق به معشوق میتواند جلوهای از فرمان و مشیت الهی باشد، و تلاش ما همیشه کافی نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.