بخش ۱۴۱ - در بیان آنکه حق تعالی آدمی را جهت معرفت و عبادت خود آفرید و مقصود از هستی آدمی آن بود که و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون. و چون از او این معنی نیاید عمرش بیفایده گذشته باشد. اگرچه از او کارهای دیگر آید الا او را فایده نباشد. همچنانکه شمشیر بقیمت را اگر کسی بجای میخ در دیوار زند که از اینجا کوزه بیاویزم، بیفایده باشد. زیرا بمیخی آن مصلحت برمیآید شمشیر را برای چیزی دیگر ساختهاند. اکنون چون مقصود آدمی عبادت بوده است هرکه اینجا نکرد آنجا در دوزخ بعبادت و انابت مشغول گردد.
گرچه از ما هزار کاردگر
آید از صنعت و ز علم و هنر
نیست بیفایده ولی ما را
بهر آن نافرید حق یارا
گر تو شمشیر و تیغ جوهر دار
بزنی همچو میخ در دیوار
که از این کوزه ای در آویزم
هیچ از این فایده نپرهیزم
فایده است آن ولیک تیغ بران
بهر جنگ است و کارزار نه آن
ز آدمی هم مراد صنعت نیست
غیر صدق و نیاز و طاعت نیست
در نبی گفت انس و جن را ما
نافریدیم همچنین بهبا
بل برای عبادت و خدمت
تا عوضتان دهد دو صد رحمت
هرکه اینجاش فوت شد طاعت
قسم او بعد موت شد طاعت
دوزخ او را شود عبادتگاه
تا در آنجا کند انابت و آه
زانکه مقصود حق ز خلق این بود
که عبادت کنند و خدمت وجود
چونکه اینجا نیامد آن ز ایشان
آخر آنجا کنند از دل و جان
مسجد عاصیان بود دوزخ
همه در وی چو مرغ اندر فخ
دایم از صدوق ربنا گویند
از بناگوش سوی حق پویند
بی ریا ذکر حق بود آنجا
همه مستغرق نماز و دعا
تا اموری که فوت شد اینجا
اندر آن عالم آورند بجا
تا برآید ز جمله مقصودش
تا که جمله کنند معبودش
لیک اینجا بکام زود رسند
کارهاشان شود بروزی چند
واندر آنجا بسالها و قرون
نشود کار نحسشان میمون
کار امروز کن اگر مردی
ور نه فردا ز نادمان گردی
هر که بر نقد زد بود عاقل
هر که در نسیه ماند شد باطل
همه بر نقد میزند عاشق
میگریزد ز نسیه ها صادق
بر صوفی به است سیلی نقد
از عطاهای نسیه خوش عهد
اندر این کار خوی صوفی گیر
هیچ در کار دین مکن تأخیر
نسیه جویان در انتظار روند
بی می و سکر در خمار روند
درد سرها کشند بیحاصل
از می نقد دائماً غافل
هرکه بر نسیه میکند تکیه
دان که بر هیچ میزند بخیه
قسم عشاق نقد وقت آمد
جانشان کی بنسیه آرامد
خار حالی به از گل آتی است
هرکه آتی گزید شهماتی است
هرکراجز امید چیزی نیست
در ره عشق یک پشیزی نیست
هر که نومید ماند مرده اش دان
تن افسرده اش ندارد جان
وانکه او را بنقد حالی هست
بی می و بی قدح بود سرمست
ز انچه دارد همیشه دلشاد است
از بد و نیک عالم آزاد است
هرکه امروز کار خویش گزارد
سر نفسش بریده شد بی کارد
رست ازدست دشمن خونخوار
ابداً گشت با خدا پادار
هر که اینجا نگشت چشمش باز
ماند آنجا دو چشم بسته چو باز
هرکه اینجایگاه میرد کور
کور خیزد چو کور شد در گور
از زمین گندم و جو و ارزن
سر برآرند همچو بچه ز زن
در شکم گر نراست نر زاید
ور بود ماده هم همان آید
نزند سر ز جو یقین گندم
سر سر را کسی نجست ز دم
آنچنانکه زئی چنان میری
نیک دان گر فقیر و گر میری
پند بگذار و بند را بگسل
چون درآمد بجلوه خوب چگل
خیره شو بر جمال آن دلبر
غیر وصفش مگوی چیز دگر
محو گرد اندر او گذر از خود
تا رهی هم ز نیک و هم از بد
جان تو زان جمال مالامال
چون شود وارهی ز رنج و ملال
بعد از آن جویدت ز جان جنت
از تو یابند حوریان زینت
تو شوی مغز و جمله هستی پوست
می نگردی جدا ز حضرت دوست
دست بردست زن کنون چو بهم
گشته ایم از صفا همه همدم
همه یکدل شده در این مجلس
همه گشته بهمدگر مونس
هیچ اندر میان نفاق نماند
غیر یاری و اتفاق نماند
همه یک بوده ایم از ازال
زان کنونیم غرق در یک حال
با همابیگمان هما پرد
زاغ با طوطیان کجا پرد
چون همایم یقین همایانند
همچو من زاده جمله ز انج ا یند
همه چون یک بدیم اندر اصل
بازهم یک شویم حالت وصل
همگان بر مثال تاب خوریم
گر بصورت اسیر خواب و خوریم
مغز مائیم و باقیان همه پوست
جمله بیگانه ما یگانه و دوست
کس چه داند که ما چه مرغانیم
در کدامین دیار پرانیم
جانهای لطیف را جانیم
لیک زیر قباب پنهانیم
در تن ذره همچو خورشیدیم
سرفشا نان ز ذوق چو بیدیم
غیر دنیا دو صد جهان داریم
همه در لامکان جهانداریم
ملک و رحهاست لشکر ما
همه صف بسته گرد پیکر ما
جا چه باشد که جمله بیجائیم
زیر جسم چو کاه دریائیم
دم عیسی خجل از این دم ما
همچو موجی است عشق ازیم ما
گر رسیدی بخضر ما موسی
پر بینداختی چو طاووسی
در پی خضر کی دویدی او
خضر ما را اگر بدیدی او
بلکه بر خضر اگر شدی پیدا
خضر گشتی ز عشق او شیدا
خضر ما کیست شمس چرخ همم
آنکه بد واصل و گزین ز قدم
بی حجابیش خضر اگر دیدی
پی او همچو سایه گردیدی
صحبتش را بعشق بگزیدی
غیر او را بهیچ نخریدی
دست بالای دست دان یارا
رو برابر بکس منه ما را
تا که گردی ز ما تو برخوردار
هیچ ما را زسلک کس مشمار
گرد ما گرد تا خبیر شوی
بر سر سروران امیر شوی
شیر شیران خور ار ز شیرانی
سوی ما آ گر از دلیرانی
نام کس را مبر در این حضرت
تا نمانی تو دور از رحمت
چونکه از ما شدی ز غیر مگو
غیر ما را بهیچ نوع مجو
غیرت اولیا بود بیحد
بحذر باش تا نگردی رد
کل بدی شان سپار خود را تو
ترک کن پیششان خرد را تو
دم مزن در حضور آن مردان
تا نگردی ز هجر سرگردان
پیش ایشان مگو ز علم و هنر
بچنان جای جز نیاز مبر
چونکه بردی نیاز راز بری
دمبدم بیقدح شراب خوری
همچو ایشان شوی در آخر کار
گر پذیری نصیحتم ای یار
رنگ گیر اندک اندک از ایشان
مهل از رنگ خویش نام و نشان
زان همیگیر و زین همیانداز
پر از آن شو و زین همیپرداز
تا شوی سر بسر از ایشان پر
همچو قطره که در صدف شد در
باغبانی بشاخ زردآلو
میکند وصل شاخ قیسی او
بمرور آن درخت زردآلو
میدهد بار قیسیش نیکو
بعد از آن خواه از این درخت ببر
خواه از آن فرق نیست در دو ثمر
این همان است و آن همین ببها
زانکه گشتند هر دو یک بصفا
همچنین شیخ در تو برتابد
آن قدر کاندرونت برتابد
توئی تو از او شود فانی
کندت جان پاک ربانی
آخر کار عین او گردی
کند او با تو این جوامردی
نارت از تاب شیخ نور شود
عوض رنج و غم سرور شود
چون مسیحت کند سراسر جان
بر فراز سما شوی گردان
هرچه خواهی شود بعون خدا
چون برآری دو دست خود بدعا
دو جهان را کنی چو درجی طی
همه از تو شوند تازه وحی
بدهی جان نو تو جانها را
هم رهانی زغم روانها را
قدرت ایزدت شود مقدور
هر که بر تو زند شود مقهور
ور نباشد ترا چنان دولت
که بری ز اولیا چنین رحمت
گیر عزلت ز خلق و طاعت کن
ترک نفس و هوی و راحت کن
روزها روزه باش و شب بنماز
بسوی خورد و خواب کمتر تاز
هیچ کام و مراد نفس مده
هرچه بدتر کنی بوی آن به
تا نمیرد مدار از وی دست
مشو ایمن گرچه گردد پست
تا که او زنده است خایف باش
دشمن جان تست خفیه و فاش
گر نماید چومرده خود را او
تا بمکر و حیل رهد از تو
هیچ باور مکن قویش افشار
دائماً در شکنجه اش میدار
تا نبری سرش بتیغ جهاد
نشوی از بلای او آزاد
که بسی طالبان حق را او
برد از راه و کرد غرقه بجو
همه در جوی این جهان ماندند
غیر عشاق کان طرف راندند
دست او بر همه دراز آمد
زو نصیب همه گداز آمد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در مورد هدف خلقت انسان و معنا و فایده واقعی زندگی است. بیان میکند که انسان برای عبادت و شناخت حق تعالی آفریده شده و اگر در این مسیر گام برندارد، عمرش به بیهوده گذشته است. از طریق تشبیه به شمشیر در نقش میخ، نشان میدهد که ناهمخوانی در کارها زائلکننده فایده است. در نهایت، به این نتیجه میرسد که اگر انسانها در دنیا به حقیقت عبادت و طاعت نپردازند، در آخرت به تأمل در عبادت دچار خواهند شد. تاکید بر عمل و اهمیت زمان حال و خطرات تعلل در وجود دارد که زندگی بدون توجه به این حقیقت، ناپایدار و بیفایده است.
هوش مصنوعی: هرچند از ما آدمیان هزاران کار دیگر از راه صنعت و دانش و هنر برمیآید،
هوش مصنوعی: این کارها بیفایده نیست، اما ای دوست، خداوند ما را برای آنها نیافریده است.
هوش مصنوعی: اگر شمشیر و تیغ گوهردار را مانند میخ به دیوار بکوبی،
هوش مصنوعی: به این نیت که کوزهای از آن بیاویزی، و از این فایده هم روی نگردانی،
هوش مصنوعی: آن هم فایدهای دارد، ولی تیغ برنده برای جنگ و نبرد ساخته شده است، نه برای آویختن کوزه.
هوش مصنوعی: مقصود از آفرینش آدمی نیز صنعت و پیشه نیست؛ مقصود جز صدق و نیاز و فرمانبرداری از خدا نیست.
هوش مصنوعی: خداوند در قرآن فرموده است که ما انس و جن را بیهوده و بیهدف نیافریدیم،
هوش مصنوعی: بلکه آنان را برای عبادت و بندگی آفریدیم تا در برابر آن، رحمتهای فراوان به ایشان عطا کند.
هوش مصنوعی: هر کس در این دنیا طاعت را از دست بدهد، پس از مرگ بهره و نصیبش طاعت خواهد بود.
هوش مصنوعی: دوزخ برای او عبادتگاه میشود تا در آنجا توبه کند و به خدا بازگردد و آه بکشد.
هوش مصنوعی: زیرا مقصود خدا از آفرینش آفریدگان این بود که عبادت کنند و هستیشان در خدمت او باشد.
هوش مصنوعی: چون در این دنیا این بندگی از ایشان سر نزد، سرانجام در آن جهان با دل و جان آن را انجام میدهند.
هوش مصنوعی: دوزخ مسجد گناهکاران است و همه در آن مانند پرنده در دام گرفتارند.
هوش مصنوعی: همواره از سر صدق «پروردگارا» میگویند و از ته دل و با تمام وجود به سوی خدا روی میآورند.
هوش مصنوعی: در آنجا یاد خدا بیریاست و همه غرق نماز و دعا هستند.
هوش مصنوعی: تا کارهایی را که در این دنیا از دست دادهاند، در آن جهان به جای آورند.
هوش مصنوعی: تا مقصود خداوند از همهٔ آفریدگان حاصل شود و همه او را معبود خود بدانند و بپرستند.
هوش مصنوعی: اما در این دنیا با عبادت زود به مراد میرسند و کارشان در چند روز سامان مییابد،
هوش مصنوعی: ولی در آنجا سالها و قرنها میگذرد و کار شومشان به خیر و نیکی نمیانجامد.
هوش مصنوعی: اگر مردی، کار امروز را امروز انجام بده، وگرنه فردا از پشیمانان خواهی بود.
هوش مصنوعی: هر کس نقد را بگیرد خردمند است و هر کس به امید نسیه بماند تباه شده است.
هوش مصنوعی: عاشق همیشه نقد را برمیگزیند و انسان راستین از وعدههای نسیه میگریزد.
هوش مصنوعی: نزد صوفی، سیلی نقد بهتر از بخششهای نسیهای است که با وعدهٔ خوش داده شود.
هوش مصنوعی: در این کار خوی صوفی را بگیر و در امر دین هیچ تأخیر مکن.
هوش مصنوعی: نسیهخواهان در انتظار عمر میگذرانند و بی آنکه شراب بنوشند و مست شوند، به خماری دچار میشوند.
هوش مصنوعی: رنجها و دردسرهای بیحاصل میکشند و همواره از شراب نقد، یعنی بهرهٔ حاضر معنوی، غافلاند.
هوش مصنوعی: بدان که هر کس به نسیه تکیه کند، گویی بر هیچ بخیه میزند و کارش بیپایه است.
هوش مصنوعی: بهرهٔ عاشقان حال و دریافتِ همین لحظه است؛ جان آنان هرگز با وعدهٔ نسیه و آینده آرام نمیگیرد.
هوش مصنوعی: خاری که اکنون در دست است از گلی که در آینده وعده دادهاند بهتر است؛ هرکس آینده را بر حال برگزیند، مانند کسی است که در شطرنج مات شده و باخته است.
هوش مصنوعی: کسی که جز امید و آرزو چیزی در دست ندارد، در راه عشق به اندازهٔ یک سکهٔ ناچیز هم ارزش ندارد.
هوش مصنوعی: هرکه نومید بماند او را مرده بدان؛ تن پژمرده و افسردهاش جان ندارد.
هوش مصنوعی: اما کسی که در همین اکنون حال و ذوقی واقعی دارد، بی شراب و جام سرمست است.
هوش مصنوعی: او به آنچه دارد همیشه شادمان است و از خوب و بد این جهان آزاد و بینیاز است.
هوش مصنوعی: هرکه امروز کار خود را به انجام برساند، سرِ نفسش بیکارد بریده میشود؛ یعنی نفس سرکش او بیزحمت مغلوب میگردد.
هوش مصنوعی: چنین کسی از دست دشمن خونریز، یعنی نفس، رها شده و برای همیشه با خدا پایدار و باقی گشته است.
هوش مصنوعی: هرکه در این دنیا چشم دلش باز نشد، در آن جهان مانند بازِ شکاری که چشمش را میبندند، با دو چشم بسته میماند.
هوش مصنوعی: هرکه در این جهان کور بمیرد، چون کور به گور رفته، در قیامت نیز کور برمیخیزد.
هوش مصنوعی: گندم و جو و ارزن از زمین سر برمیآورند، همانگونه که کودک از مادر زاده میشود.
هوش مصنوعی: اگر کودکی که در شکم است پسر باشد پسر زاده میشود و اگر دختر باشد دختر؛ یعنی هرچه درون است همان بیرون میآید.
هوش مصنوعی: بیگمان از دانهٔ جو گندم نمیروید؛ و کسی سر را از دم نجسته است، یعنی هر چیز از اصل خود پدید میآید.
هوش مصنوعی: همانگونه که زندگی کنی همانگونه میمیری؛ این را خوب بدان، چه فقیر باشی و چه امیر.
هوش مصنوعی: اکنون که زیبارویِ همچون خوبرویان چگل جلوه کرده، پند و اندرز را کنار بگذار و بند را بگسل.
هوش مصنوعی: به زیبایی آن دلبر خیره شو و جز وصف او سخن دیگری مگو.
هوش مصنوعی: در او محو شو و از خود بگذر تا از نیک و بد هر دو رها شوی.
هوش مصنوعی: چون جانت از آن جمال سرشار شود، از رنج و ملال رهایی مییابی.
هوش مصنوعی: پس از آن، بهشت از جان خواهان تو میشود و حوریان زیور و زیبایی خود را از تو میگیرند.
هوش مصنوعی: تو مغز و حقیقت میشوی و همهٔ هستی پوست آن؛ و دیگر از درگاه دوست جدا نمیشوی.
هوش مصنوعی: اکنون که همه از روی صفا با هم همدم شدهایم، دست بر دست بزن و شادمانی کن.
هوش مصنوعی: در این مجلس همه یکدل شدهاند و همه با یکدیگر انس گرفتهاند.
هوش مصنوعی: هیچ دورویی و نفاقی میان ما نمانده و جز یاری و همدلی چیزی باقی نیست.
هوش مصنوعی: ما از ازل همه یکی بودهایم؛ از این رو اکنون همه غرق در یک حال هستیم.
هوش مصنوعی: بیگمان هما با هما پرواز میکند؛ زاغ کجا میتواند با طوطیان پرواز کند؟ یعنی هر کس با همجنس خود همراه است.
هوش مصنوعی: چون من هما هستم، یاران نیز بیگمان همایند و همه مانند من از همان عالم بالا زاده شدهاند.
هوش مصنوعی: چون در اصل همه یکی بودهایم، در حالت وصال دوباره یکی خواهیم شد.
هوش مصنوعی: ما همه مانند پرتو خورشیدیم، هرچند در ظاهر گرفتار خواب و خوراکیم.
هوش مصنوعی: ما مغز و حقیقتیم و دیگران همه پوستاند؛ همه بیگانهاند و ما یگانه و دوستِ حقیم.
هوش مصنوعی: کسی نمیداند ما چه پرندگانی هستیم و در کدام سرزمین پرواز میکنیم؛ یعنی حال اولیا بر دیگران پوشیده است.
هوش مصنوعی: ما جانِ جانهای لطیف هستیم، اما زیر گنبدهای غیرت حق پنهانیم و کسی ما را نمیشناسد؛ اشاره به حدیثی که اولیای خدا زیر گنبدهای او پنهاناند.
هوش مصنوعی: در تنی که چون ذرهای خُرد است، مانند خورشیدیم و از شوق و لذت، مانند بید سر میجنبانیم.
هوش مصنوعی: جز این دنیا صدها جهان دیگر داریم و در عالم بیمکان فرمانروای جهانیم.
هوش مصنوعی: فرشتگان و ارواح سپاه ما هستند و همه گرداگرد وجود ما صف کشیدهاند.
هوش مصنوعی: مکان برای ما چه ارزشی دارد، وقتی همه بیمکانیم؛ در زیر این جسمِ ناچیز چون کاه، دریایی پنهان است.
هوش مصنوعی: دمِ زندهکنندهٔ عیسی در برابر دم ما شرمنده است و عشق موجی از دریای وجود ماست.
هوش مصنوعی: اگر موسی به خضرِ ما میرسید، مانند طاووسی که پر میریزد، از خودنمایی و خودی دست میکشید و تسلیم میشد.
هوش مصنوعی: اگر موسی خضرِ ما را میدید، دیگر به دنبال آن خضر نمیرفت.
هوش مصنوعی: بلکه اگر خضرِ ما بر خود خضر آشکار میشد، خضر نیز شیفته و دیوانهٔ عشق او میگشت.
هوش مصنوعی: خضرِ ما شمس است، خورشیدِ آسمانِ همتهای بلند، که از ازل واصل به حق و برگزیده بود.
هوش مصنوعی: اگر خضر او را بیپرده میدید، مانند سایه در پی او میرفت.
هوش مصنوعی: خضر از سر عشق همنشینی با او را برمیگزید و هیچ کس دیگر را به هیچ بها نمیخرید.
هوش مصنوعی: ای دوست، بدان که بالای هر دستی دستی هست؛ پس ما را با هیچ کس برابر مدان.
هوش مصنوعی: برای آنکه از ما بهره ببری، ما را هرگز در ردیف و رشتهٔ دیگران به شمار نیاور.
هوش مصنوعی: گرد ما بگرد و ملازم ما باش تا آگاه شوی و بر سر بزرگان فرمانروا گردی.
هوش مصنوعی: اگر از شیرانی، شیرِ شیرانِ حق را بنوش؛ اگر دلیری، به سوی ما بیا.
هوش مصنوعی: در این درگاه نام کس دیگری را بر زبان نیاور تا از رحمت دور نمانی.
هوش مصنوعی: وقتی از ما شدی، از دیگران سخن مگو و به هیچ روی جز ما را مجوی.
هوش مصنوعی: غیرت اولیا بیاندازه است؛ پس بر حذر باش تا رانده نشوی.
هوش مصنوعی: خود را یکسره به ایشان بسپار و در برابرشان عقل و تدبیر خود را کنار بگذار.
هوش مصنوعی: در حضور آن مردان خدا دم مزن و ادعا مکن تا از دوری و هجران سرگردان نشوی.
هوش مصنوعی: در برابر ایشان از دانش و هنر خود سخن مگو و به چنان جایگاهی جز نیاز و فروتنی نبر.
هوش مصنوعی: وقتی نیاز ببری، به اسرار راه مییابی و پیوسته بیجام، شرابِ معرفت مینوشی.
هوش مصنوعی: ای دوست، اگر پند مرا بپذیری، سرانجام مانند ایشان خواهی شد.
هوش مصنوعی: اندکاندک رنگ و صفت ایشان را بپذیر و از رنگ و خودیِ خویش هیچ نام و نشانی باقی مگذار.
هوش مصنوعی: از صفات اولیا پیوسته بگیر و صفات خودت را دور بینداز؛ از آنها پر شو و از این خودی خالی شو.
هوش مصنوعی: تا سراسر از اولیا پر شوی، همانطور که قطرهٔ باران در صدف به مروارید بدل میشود.
هوش مصنوعی: باغبان شاخهٔ قیسی را به شاخهٔ زردآلو پیوند میزند.
هوش مصنوعی: با گذشت زمان همان درخت زردآلو میوهٔ خوب قیسی میدهد.
هوش مصنوعی: پس از آن، چه از این درخت میوه بچینی چه از آن، میان دو میوه فرقی نیست.
هوش مصنوعی: این همان است و آن همین، و ارزششان یکسان است، زیرا هر دو در پاکی و کیفیت یکی شدهاند.
هوش مصنوعی: به همین گونه شیخ به اندازهای که درونت تاب و ظرفیت داشته باشد، در تو میتابد و اثر میکند.
هوش مصنوعی: منیّت و خودی تو به وسیلهٔ او از میان میرود و او تو را جانی پاک و الهی میسازد.
هوش مصنوعی: سرانجام عین او میشوی؛ او چنین بزرگواری و جوانمردیای در حق تو میکند.
هوش مصنوعی: آتش وجودت از پرتو شیخ به نور بدل میشود و به جای رنج و غم، شادی میآید.
هوش مصنوعی: وقتی تو را مانند مسیح سراسر جان کند، بر فراز آسمان سیر میکنی.
هوش مصنوعی: هرگاه دست به دعا برداری، به یاری خدا هرچه بخواهی برآورده میشود.
هوش مصنوعی: دو جهان را مانند طوماری درمینوردی و همه از تو وحی و الهام تازه میگیرند.
هوش مصنوعی: تو به جانها جانی نو میبخشی و روانها را از غم رها میکنی.
هوش مصنوعی: قدرت الهی در دسترس و اختیار تو قرار میگیرد و هرکه با تو بستیزد مغلوب میشود.
هوش مصنوعی: و اگر چنین بختی نداشتی که از اولیا چنین رحمتی ببری،
هوش مصنوعی: از مردم کناره بگیر و عبادت کن و نفس و هوس و آسایش را ترک کن.
هوش مصنوعی: روزها روزه بگیر و شبها نماز بخوان و کمتر بهدنبال خوردن و خوابیدن برو.
هوش مصنوعی: هیچ خواستهای از نفس را برآورده نکن؛ هرچه با او سختتر رفتار کنی بهتر است.
هوش مصنوعی: تا نفس نمرده است دست از او برندار و حتی اگر ضعیف و خوار شد، از او آسودهخاطر مباش.
هوش مصنوعی: تا وقتی نفس زنده است بترس، زیرا در پنهان و آشکار دشمن جان توست.
هوش مصنوعی: اگر خود را مرده نشان دهد تا با مکر و حیله از چنگ تو بگریزد،
هوش مصنوعی: هرگز باور نکن؛ او را محکم بفشار و همیشه در شکنجه نگه دار.
هوش مصنوعی: تا سر نفس را با شمشیر جهاد نبری، از بلای او رها نمیشوی.
هوش مصنوعی: زیرا نفس بسیاری از جویندگان حق را از راه به در برده و در جوی دنیا غرق کرده است.
هوش مصنوعی: همه در جوی این جهان ماندند، جز عاشقان که به آن سوی جهان رفتند.
هوش مصنوعی: دست نفس بر همه دراز شد و بهرهٔ همه از او گداختن و نابودی بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.