×
اوحدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۰
چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون مینهند
آه و اشک من سر اندر کوه و هامون مینهند
از لب چون خون و آن روی چو آتش هر دمی
این دل شوریده را در آتش و خون مینهند
دور بینانی که دیدند آب خیز چشم من
[...]
۷ بیت