وانکه را بُد ز پیل ملموسش

دست و پای سطبر پر بوسش

کر شده گوش فتنه از کوسش

کرده فتح و ظفر زمین بوسش

کی دهد رخصت همدوشی ما آغوشش

خوش خرامی که بسر چتر برد طاووسش

گرفتد هردو جهان تیغ اجل را بدهان

نفتد سایهٔ دندان بلب افسوسش

کعبه روداند بانگ جرس محمل خویش

[...]

فرود آمد برای پای بوسش

فزود اندیشۀ راون فسوسش

صبا در نافه می‌غلتد ز گرد راه پابوسش

حیا در پرده پنهان می‌شود از شرم ناموسش

ز یاد چشم ترسایی به دل تبخاله‌ای دارم

که جوشد شور محشر از لب خاموش ناقوسش

نمی‌داند زبان روشنایی شعله رازم

[...]

که دارد جوهر تحقیق حسرتگاه ناموسش

جهانتاب است شمع و بیضهٔ عنقاست فانوسش

تبسم ریز صبحی رفت از گلشن‌ که تا محشر

به هر سو غنچه‌ها لب می‌کند از حسرت بوسش

خیال عشق چندان شست اوراق دلایل را

[...]