آسمان از سنان جانسوزت

وز پی ناوک جگر دوزت

بگو چون شد ازین تاریک روزت‌؟

امیدی می‌بوَد از حق هنوزت؟

گفتم چه چاره سازم با عشق چاره‌سوزت

گفتا که چاره آورد این کارها به روزت

گفتم که سوخت جانم در آتش فراقت

گفتا که کار خامست، باید جفا هنوزت

گفتم ز سوز هجران آمد مرا به‌لب، جان

[...]

مرغ دل من، که بود دست آموزت؛

غلطید بخون، ز ناوک دلدوزت

با ما روزی گر بشب آری چه شود؟!

شکرانه ی اینکه نیست چون شب روزت

چرا از صدمه های نیم سوزت

همی گردد زیادت عر و گوزت