ترسم که قبول خلقت از ره ببرد

ایام گهی بیارد و گه ببرد

بر جاه مکن تکیه که آسیب دلی

نور از خورشید و رونق از مه ببرد

حاشا که قبول خلقت از ره ببرد

کایام گهی بیارد و گه ببرد

برجاه مکن تکیه که آسیب دلی

نور از خورشید و رونق از مه ببرد

بیست را چون غریم ده ببرد

پنج راوی ز نیمه ره ببرد