چند از پی اسباب و تنعم گردی؟

تا کی به دَرِ سرای مردم گردی؟

در دایرهٔ وجود تو دایره ایست

زین دایره گر برون روی گم گردی

در سفر چون پی شکم گردی

از کجا صدر و محتشم گردی؟

خواهی که معزز و مکرم گردی

آن کن که به راز فقر محرم گردی

سلطانی چند کوره ده را بگذار

درویشی جو که شاه عالم گردی

تا کی به خود افزون زخدا کم گردی

دریا بهلی و در پی نم گردی

تا عالم ... خودی ناری طی

... ای ار خدای عالم گردی