×
اوحدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۷
زلف مشکینت چو دامست، ای پسر
عارضت ماه تمامست، ای پسر
در فروغ روی و چین زلف تو
مایهٔ صد صبح و شامست، ای پسر
تا بود بر دیگری وصلت حلال
[...]
۸ بیت