فصاحت می‌فروشی بی ملاحت

ملاحت باید آنگه بس فصاحت

ز بس که کردهٔ دلها جراحت

به آخر اوفتادی در قباحت

گنج در رنج جو نه در راحت

فسحت از سینه جونه از ساحت

نی که از رنج می‌رود راحت؟

نی که قفل است ضد مفتاحت؟

از ایشان می پدید آمد فصاحت

علوم و نطق و اخلاق و صباحت

ای دردِ تو درمانِ دل و رنجِ تو راحت

اشکم نمک‌آب و جگرِ خسته جراحت

موج ار چه زند لافِ تبحر نزند دم

با مردمک چشم من از علم سباحت

یکدم نشود نقش تو از دیده ما دور

[...]

چو گل بگشاد لب را در ملاحت

زبان بگشاد بلبل در فصاحت

گلستان تازه گشت و غنچه بشکفت

وقاح الرَّقص و الاطیارُ ناحت

سمن هشیار و نرگس خفته مخمور

[...]

در آمد بلبل صاحب فصاحت

که بادا خسروا فرخ صباحت

مه برج صفا صبح صباحت

گل باغ وفا، عین ملاحت

مسلمانان دلی دارم جراحت

ندانم تا مرا زین دل چه راحت

لبم ریش دلم را تازه دارد

ز بس کان لب همی ریزد ملاحت

بیا کر حسرت لعل تو چشمم

[...]

رخ او مطلع صبح صباحت

لب او گوهر کان ملاحت

هر کس ز مشقت سیاحت

آسود به خواب استراحت

دیباچه دفتر صباحت

عنوان صحیفه ملاحت

ای برده ز میدان قمر گوی صباحت

در گردن گلبرگ تو ناموس ملاحت

در مشهد کوی تو ز بس کشته و زخمی

جراح کفن دوزد و خیاط جراحت

از پستی طالع نشود روزی دستم

[...]

گهی چون باد بودم در سیاحت

گهی چون موج سرگرم سباحت

دگر ره با من آن کان ملاحت

چو مژگانش درآمد در فصاحت

گهی بودم به صحرا در سیاحت

به دریا گاه چون بط در سباحت

طغراکِش نامه ٔ فصاحت

لیلی وش حجلهٔ ملاحت

نخواهد خلق را یک روز راحت

زمین بخل را دارد مساحت

به توصیف تو از فرط صباحت

نیفزود از ستایش جز قباحت

به لعلت در حلاوت قیمتی داشت

اگر بودی شکر را این ملاحت

نماند بدر رخشانت در اخلاق

[...]