نوبهار آمد که رسوایی به زهد ما بخندد
غنچه صد برگ عیش از سایه صهبا بخندد
بیدل ما در گلستان وفا کی میتواند
شبنمی پنهان بگرید غنچهای رسوا بخندد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
نوبهار آمد که رسوایی به زهد ما بخندد
غنچه صد برگ عیش از سایه صهبا بخندد
بیدل ما در گلستان وفا کی میتواند
شبنمی پنهان بگرید غنچهای رسوا بخندد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به آمدن بهار و تجلی زیباییهای طبیعت اشاره میکند و از این منظر به حجابها و محدودیتهای زهد و تقوا میتازد. او از غنچهها و بیدلها سخن میگوید که همچنان در جستجوی عشق و حقیقت هستند و نمیتوانند در این دنیای شاداب و شکوفا، به راحتی در برابر بیوفاییها و رسواییها سکوت کنند. در عین حال، از تناقض بین شادی بهار و غمهای درونی سخن میگوید. غم و شادی در هم تنیده است و شاعر به کنایه به ریاکاری میپردازد.
هوش مصنوعی: بهار فرا رسیده و میخواهد به زهد ما بخندد. غنچهها با نشانههای شادی و مستی از سایه میخندند.
هوش مصنوعی: بیدل ما در فضای پر از وفا چگونه میتواند که قطرهای پنهان گریه کند، در حالی که غنچهای آشکار از شادی میخندد؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.