|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی تصویر ماه را در آب و تأثیر آن بر احساسات اشاره میکند. او به حسرت دل و اضطرابهای درونی انسانها میپردازد و بیان میکند که در این عالم، همه افراد چه گدا و چه شاه دارای ارزش یکسانی هستند. در نهایت، شاعر از عاشقانهای که به گریه و حسرتش منجر شده سخن میگوید و نامهای سیاه به حسرت و اندوهش میزند.
هوش مصنوعی: چه زیباست که تصویر ماه در آب منعکس شده و مانند آینهای در آب دیده میشود.
هوش مصنوعی: در بالای سینه، دل آرامی دارد و با دقت به آب نگاه میکند تا افکارش را تنظیم کند.
هوش مصنوعی: همه در دریا و عمق احساسات نگران هستند و هیچکس نمیداند که چه چیزی، یعنی زیبایی یا ارزش، از این گیاه در آب نشأت میگیرد.
هوش مصنوعی: در دنیا، ارزش و شرافت انسانها به لباس و ظاهر آنها بستگی ندارد. هم گدا و هم شاه در نهایت به یک حقیقت انسانی مشترک تعلق دارند و در برابر طبیعت هیچ تفاوتی ندارند.
هوش مصنوعی: من دل خود را به گریه سپردهام و نامهای که سیاه بود را در آب شستهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.