گنجور

شمارهٔ ۱۷

 
سیف فرغانی
سیف فرغانی » دیوان اشعار » قصاید و قطعات (گزیدهٔ ناقص)
 

در عجبم تا خود آن زمان چه زمان بود

کآمدن من به سوی ملک جهان بود؟!

بهر عمارت مسعود را چه خلل شد؟!

بهر خرابی نحوس را چه قران بود؟!

بر سر خاکی که پایگاه من و تست

خون عزیزان بسان آب روان بود

تا کند از آدمی شکم چون لحدپر

پشت زمین همچو گور جمله دهان بود

این تن آواره هیچ جای نمی‌رفت

بهر امان، کاندر او نه خوف به جان بود

آب بقا از روان خلق گریزان

باد فنا از مهب قهر وزان بود

ظلم بهر خانه لانه کرده چو خطاف

عدل چون عنقا ز چشم خلق نهان بود

رایت اسلام سر شکسته، ازیرا

دولت دین پیر و بخت کفر جوان بود

بر سر قطب صلاح کار نمی‌گشت

چرخ که گویی مدبرش دبران بود

مردم بی‌عقل و دین گرفته ولایت

حال بره چون بود چو گرگ شبان بود؟

بنگر و امروز بین کزآن کیان است

ملک که دی و پریر از آن کیان بود!

قوت شبانه نیافت هر که کتب خواند

ملک سلاطین بخورد هر که عوان بود

ملک شیاطین شده به ظلم و تعدی

آنچه به میراث از آن آدمیان بود

آنک به سر بار تاج خود نکشیدی

گرد جهان همچو پای کفش کشان بود

گشته زبون چون اسیر هیچ کسان را

هر که به اصل و نسب امیر کسان بود

نفس نکو ناتوان و در حق مردم

نیک نمی‌کرد هر کرا که توان بود

هر که صدیقی گزید دوستی او

سود نمی‌کرد و دشمنیش زیان بود

تجربه کردیم تا بدیش یقین شد

هر که کسی را به نیکوییش گمان بود

سر که کند مردمی فتاده ز گردن

نان که خورد آدمی به دست سگان بود

دل ز جهان سیر گشته چون وزغ از آب

خون جگر خورده هر که را غم نان بود

همچو مرض عمر رنج خلق، ولیکن

مرگ ز راحت به خلق مژده‌رسان بود

زر و درم چون مگس ملازم هر خس

در و گهر چون جرس حلی خران بود

من به زمانی که در ممالک گیتی

هر که بتر پیشوای اهل زمان بود،

شرع الاهی و سنت نبوی را

هر که نکرد اعتبار معتبر آن بود،

نیک نظر کردم و بهر که ز مردم

چشم وفا داشتم به وعده زبان بود

ناخلف و جلف و خلف عادت ایشان

مادر ایام را چنین پسران بود

آب سخاشان چو یخ فسرده و هر دم

جام طربشان به لهو جرعه فشان بود

کرده به اقلام بسط ظلم ولیکن

دست همه بهر قبض همچو بنان بود

زاستدن نان و آب خلق چو آتش

سرخ به روی و سیاه‌دل چو دخان بود

شعر که نقد روان معدن طبع است

بر دل این ممسکان به نسیه گران بود

بوده جهان همچو باغ وقت بهاران

ما چو به باغ آمدیم فصل خزان بود

از پی آیندگان ز ماضی و حالی

گفتم و تاریخ آن فساد زمان بود

هفتصد و سه سال بر گذشته ز هجرت

روز نگفتیم و لیل، مه رمضان بود

مسکن من ملک روم مرکز محنت

آقسرا شهر و خانه‌دار هوان بود

حمد خداوند گوی سیف و همی کن

شکر که نیک و بد جهان گذران بود

سغبهٔ ملکی مشو که پیشتر از تو

همچو زن اندر حبالهٔ دگران بود

همچو پیمبر نظر نکرد به دنیا

دیده‌وری کو به آخرت نگران بود

در نظر اهل دل چگونه بود مرد

آنکه به دنیاش میل همچو زنان بود

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

امین کیخا نوشته:

وزغ همان ودک بوده به پهلوی و مادر ازیدهاکه یا ضحاک که رهبر مارسردگان ( خزندگان) بوده است هم اکنون در عربی هم کاربرد دارد و جمع ان اوزاغ است

امین کیخا نوشته:

خطاف یعنی پرستو، فرستو، فرستک، فرشتوک

امین کیخا نوشته:

ممسک میشود زفت به پیش اول

کانال رسمی گنجور در تلگرام