آنجا که جای دوست بود من نمی رسم
خاریست مانعم که بگلشن نمی رسم
هر نیم شب بدست خیالش بدان طرف
خدمت همی رسانم اگر من نمی رسم
از فکر یار هستی خویشم بیاد نیست
مستغرقم بدوست،بدشمن نمی رسم
این ترک سعی من نه زنومیدیست،لیک
معلوم شد مرا که برفتن نمی رسم
یاری ز من رمیده چوآهوی تیزگام
من همچو سگ درو بدویدن نمی رسم
آنجا چو جان مجردو تنها توان شدن
من پای بست همرهی تن نمی رسم
چون خاک کوی انس گرفتم بخار و خس
زآن همچو گرد خانه بر وزن نمی رسم
معشوق دیدنیست ولیکن مرا زمن
درپیش پردهاست،بدیدن نمی رسم
بی شمع روی روشن جانان چراغ وار
خود را همی کشم که بمردن نمی رسم
چون گوهرم زمعدن اصلی خویش دور
درحقه مانده باز بمعدن نمی رسم
طاوس باغ قدس بدم اندرین قفس
بالم شکسته شد بنشیمن نمی رسم
فصل بهار وصل چو دورست،غنچه وار
در پوست مانده ام،بشکفتن نمی رسم
سنگ آتشم چوخاک نشسته بزیر آب
آتش نهفته ام چوبآهن نمی رسم
کشت وجود تا نکند خوشه کمال
من نارسیده ام بدرودن نمی رسم
اندر صفات دوست چگویم سخن چو من
در وصف حال خویش بگفتن نمی رسم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از ناتوانی خود در رسیدن به دوست سخن میگوید و ردیف «نمیرسم» را با تصویرهای گوناگون تکرار میکند. علت این دوری را تعلق به تن و دنیا و پردهٔ خودی میداند و جان را به گوهر دور از معدن، طاووس در قفس، غنچهٔ نشکفته و سنگ آتشزنهٔ زیر آب مانند میکند. در پایان میگوید کسی که از وصف حال خود ناتوان است، نمیتواند صفات دوست را بیان کند.
هوش مصنوعی: به جایی که منزل دوست است نمیرسم؛ گویی خاری سد راهم شده که نمیگذارد به گلشن برسم.
هوش مصنوعی: هر نیمهشب به دست خیال او به آن سو خدمت و بندگیام را میفرستم، هرچند خودم به آنجا نمیرسم.
هوش مصنوعی: از بس به یار میاندیشم، هستی خودم را از یاد بردهام؛ چنان غرق دوستم که به دشمن نمیپردازم.
هوش مصنوعی: اینکه کوشش را رها کردهام از ناامیدی نیست، بلکه دانستهام که با رفتن و تلاش خودم به مقصد نمیرسم.
هوش مصنوعی: یارم مانند آهوی تیزپا از من گریخته است و من مانند سگ شکاری هرچه میدوم به او نمیرسم.
هوش مصنوعی: به آن درگاه تنها مانند جان، مجرد و بیتعلق میتوان رفت؛ من چون پایبند همراهی با تنم، نمیرسم.
هوش مصنوعی: چون خاک کوچه، با خار و خس دنیا انس گرفتهام؛ از این رو مانند گرد خانه که بالا میرود، به روزنه نمیرسم و راه بالا ندارم.
هوش مصنوعی: معشوق دیدنی است، اما از خودِ من پردههایی در برابر چشمم است و به دیدنش نمیرسم.
هوش مصنوعی: بی شمع روی روشن معشوق، مانند چراغ خود را میسوزانم و میکاهم، ولی به مردن هم نمیرسم.
هوش مصنوعی: مانند گوهری هستم که از معدن اصلی خود دور افتاده و در جعبه مانده است و دوباره به معدن خود بازنمیگردم؛ اشاره به دوری جان از اصل خویش.
هوش مصنوعی: طاووس باغ قدس بودم و در این قفس تن بالم شکسته است و به آشیانهٔ اصلی خود نمیرسم.
هوش مصنوعی: چون بهار وصال دور است، مانند غنچه در پوست خود ماندهام و به شکفتن نمیرسم.
هوش مصنوعی: مانند سنگ آتشزنهای هستم که چون خاک زیر آب نشسته است؛ آتشی در خود پنهان دارم اما چون به آهن نمیرسم، شعلهای از من برنمیخیزد.
هوش مصنوعی: تا کشتزار وجودم خوشهٔ کمال نیاورد، من نارسیدهام و هنگام درو شدنم نرسیده است.
هوش مصنوعی: دربارهٔ صفات دوست چه سخنی بگویم، وقتی حتی از عهدهٔ گفتن و وصف حال خودم برنمیآیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.