به روز وصل ز هجران یار میترسم
اگرچه یافتهام گل ز خار میترسم
درون قلعه مرا گرچه یار و دوست بسیست
ز دشمنان برون از حصار میترسم
چو روی دوست اگر چند حال من نیکوست
ولی ز چشم بد روزگار میترسم
چو باد فتنه برانگیخت گرد از هر سو
بر آن عزیز چو چشم از غبار میترسم
در این حدیقه که گل جا نکرد گرم در او
ز باد سرد بر آن لالهزار میترسم
به قطع حبل تعلق که محکم افتادست
ز حکم مبرم پروردگار میترسم
هراس بنده ز بازوی کامکار علیست
گمان مبر که من از ذوالفقار میترسم
پیادگان حشم خود به اسب مینرسند
ز رخش رستم چابکسوار میترسم
اگرچه رفت زمستان و شاخها گل کرد
ولی ز جارحه اندر بهار میترسم
چو بحر و موج ببینم چگونه باشد حال
که من ز کشتی دریا گذار میترسم
به بوسه از دهن دوست مهرهٔ تریاک
به لب گرفته ز دندان مار میترسم
از آنکه من غم او میخورم ندارم خوف
از این که غم نخورد غمگسار میترسم
در این میان ز جدایی چو سیف فرغانی
ورا گرفتهام اندر کنار میترسم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در اوج وصال آرام ندارد و در هر بیت ترس از زوال این خوشی را با تصویری تازه بیان میکند: خارِ کنار گل، دشمن بیرون قلعه، چشمزخم روزگار، باد سرد بر لالهزار و دندان مار در کنار پادزهر. این بیمها همه به یک نکته بازمیگردند: هیچ وصلی از گزند جدایی و قضای الهی ایمن نیست. غزل با این تصویر پایان مییابد که شاعر یار را در آغوش دارد و باز هم از فراق میترسد.
هوش مصنوعی: حتی در روز وصال از جدایی یار میترسم؛ با آنکه گل را به دست آوردهام، از خارِ همراه آن بیم دارم.
هوش مصنوعی: هرچند درون قلعه یاران و دوستان فراوان دارم، از دشمنانی که بیرون حصارند میترسم.
هوش مصنوعی: اگرچه حال من مانند روی دوست خوب و زیباست، از چشمزخم و بدخواهی روزگار میترسم.
هوش مصنوعی: اکنون که باد فتنه از هر سو گرد و خاک برانگیخته، بر آن عزیز همانگونه میترسم که بر چشم از غبار میترسند.
هوش مصنوعی: در این باغ که گل هنوز جای خود را گرم نکرده و پا نگرفته، از وزیدن باد سرد بر آن لالهزار بیمناکم.
هوش مصنوعی: از اینکه فرمان قطعی و برگشتناپذیر خداوند رشتهٔ دلبستگیِ استوار ما را ببُرد، میترسم.
هوش مصنوعی: ترس من از بازوی پیروز و توانای علی است؛ گمان نکن که از خودِ شمشیر ذوالفقار میترسم. یعنی هراس از قدرت دارنده است، نه از ابزار.
هوش مصنوعی: پیادگانِ سپاه خودشان به سواره نمیرسند و خطری ندارند؛ ترس من از رخش رستمِ چابکسوار است، یعنی از نیرومندترین حریف.
هوش مصنوعی: هرچند زمستان گذشته و شاخهها شکوفه دادهاند، از آسیب و آفتی که در بهار پدید آید میترسم.
هوش مصنوعی: وقتی دریا و موج را ببینم نمیدانم حالم چه خواهد شد، زیرا من از همان کشتیای که از دریا میگذرد هم میترسم.
هوش مصنوعی: با بوسه از دهان دوست پادزهر به لب گرفتهام، اما از دندان مار میترسم؛ یعنی شیرینی وصال با خطری همراه است.
هوش مصنوعی: از اینکه خودم غم او را میخورم هراسی ندارم؛ ترسم از این است که آن غمخوار غم مرا نخورد و به من بیاعتنا باشد.
هوش مصنوعی: در این میان، من سیف فرغانی با آنکه او را در آغوش گرفتهام، از جدایی میترسم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هم از شکستنِ پیمانِ یار می ترسم
هم از زمانه ی ناپایدار می ترسم
نداد دستِ وفا ور دهد نمی پاید
ز نامساعدیِ روزگار می ترسم
اگر چه من ندهم اختیارِ خویش از دست
[...]
ز خال گوشهٔ ابروی یار میترسم
ازین ستارهٔ دنباله دار میترسم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.