زهی ز خنده شیرینت شرمسار شکر
مدام پسته تنگ تراست بار شکر
فدای پاسخ تلخ تو یک جهان شیرین
غلام پسته تنگ تو صد هزار شکر
چو تنگ دستی دیدی و تلخ عیشی من
ببوسه بر من مسکین فراخ دار شکر
هزار شور برآید ز عاشقان زین پس
که گرد لعل تو شد با نبات یار شکر
بغمزه دل شکن و از جهان برآر نفیر
بخنده در سخن آ وز دهان ببار شکر
مدام خنده شیرین تو همی کارد
بگرد پسته تنگت نبات وار شکر
میان این همه خوبان به جز تو کس را نیست
گهر نمای عقیق و سخن گزار شکر
لب و دهان تو در چشمم آمد و دیدم
بگرد پسته چون آتش آبدار شکر
بوصل همچو تو شیرین چه باشد ار آید
مرا چو خسرو پرویز در کنار شکر
برای بوسه مگس وار گر کنم ابرام
تو خوش بخسب بناز و بمن سپار شکر
بهای شعر رهی بوسه ییست از لب تو
تو شاد باش بشیرین بمن گذار شکر
دهان خود بشکر چون مگس بیالایم
که چون لبت نکند در مذاق کار شکر
کسی که نزد تو این نظم بر زبان راند
تو دست سوی دهانش برو بیار شکر
زمانه زاد بایام چون تو شیرینی
بروزگار زنی کرد روزگار شکر
چو قند از آنی شیرین که سیف فرغانی
بشعر بر سر تو می کند نثار شکر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «شکر» در وصف لب و دهان و خندهٔ شیرین معشوق است و دهان کوچک او را به پسته و لبش را به لعل و عقیق مانند میکند. عاشق تنگدست، با اشاره به داستان خسرو و شیرین و شکر، بوسهای را بهای شعر خود میخواهد. در پایان شاعر شیرینی معشوق را نتیجهٔ شکری میداند که خود با شعرش بر سر او نثار کرده است.
هوش مصنوعی: آفرین بر تو که شکر از خندهٔ شیرینت شرمنده است. دهان کوچک تو که مانند پستهٔ تنگ است، همیشه باری از شکر (سخن و لب شیرین) با خود دارد.
هوش مصنوعی: جهانی از چیزهای شیرین فدای پاسخ تلخ تو باد، و صد هزار شکر بندهٔ دهان کوچک پستهمانند تو است.
هوش مصنوعی: اکنون که تنگدستی و زندگی تلخ مرا دیدی، با بوسه شکر را بر من بینوا فراوان کن و بخشنده باش. «تنگ» و «فراخ» در برابر هم آمدهاند.
هوش مصنوعی: از این پس هزاران شور و غوغا از عاشقان برمیخیزد، زیرا گرداگرد لب سرخ و لعلگون تو، شکر با نبات همراه شده است؛ یعنی خط تازهای بر گرد لب شیرینت دمیده است.
هوش مصنوعی: با ناز چشم دلها را بشکن و فریاد از جهان برآور، و با خنده به سخن درآی و از دهانت شکر ببار.
هوش مصنوعی: خندهٔ شیرین تو پیوسته گرد دهان کوچکت شکر را مانند گیاه میکارد و میرویاند. «نبات» هم به معنای گیاه است و هم به معنای قند.
هوش مصنوعی: در میان این همه زیبارو، جز تو کسی لبی چون عقیق ندارد که مروارید دندان را نشان دهد و سخنی چون شکر بگوید.
هوش مصنوعی: لب و دهانت در برابر چشمم آمد و دیدم که گرد دهان کوچکت شکری است، و لبت مانند آتشی است که در عین سرخی آبدار و تر است.
هوش مصنوعی: چه میشود اگر با وصال معشوقی شیرین چون تو، شکر نیز مانند خسرو پرویز در آغوشم بیاید؟ اشاره به خسرو است که هم شیرین را داشت و هم شکر اصفهانی را.
هوش مصنوعی: اگر برای گرفتن بوسه مانند مگس سماجت کنم، تو آسوده و با ناز بخواب و شکر لبت را به من بسپار.
هوش مصنوعی: بهای شعر این بنده یک بوسه از لب تو است. تو شاد و شیرین باش و شکر را برای من بگذار.
هوش مصنوعی: اگر مانند مگس دهانم را به شکر آغشته کنم، سودی ندارد، زیرا شکر در کام کار لب تو را نمیکند و به شیرینی آن نمیرسد.
هوش مصنوعی: هر کس این شعر را نزد تو بخواند، دستت را به سوی دهانش ببر و در دهانش شکر بگذار؛ یعنی گوینده را به پاداش سخن خوبش شیرینکام کن.
هوش مصنوعی: روزگار در گذر ایام شیرینی چون تو پدید آورد، همانگونه که روزگاری شکر را به صورت زنی آفریده بود. احتمالاً اشاره به شکر اصفهانی، همسر خسرو، است.
هوش مصنوعی: تو مانند قند از این رو شیرینی که سیف فرغانی با شعرش پیوسته بر سر تو شکر نثار میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.