ای صبا لطفی بکن حالم به جانان عرضه دار
قصه درد دلم بشنو بدان جان عرضه دار
گرچه با هم نسبتی نبود نیاز و ناز را
رو نیاز من به پیش ناز جانان عرضه دار
ذکر قطره نزد آن دریای پر در تازه کن
حال ذره پیش آن خورشید تابان عرضه دار
همچو بخت و دولت ار آنجا توانی راه برد
بندگی من در آن حضرت فراوان عرضه دار
بی بهشتی کآسمان فرش وی است اندر زمین
آدم سرگشتهام حالم به رضوان عرضه دار
تا شب قدر وصال او بیابم لطف کن
آنچه بر من میرود از روز هجران عرضه دار
دردمند عشقم و درمان من دیدار اوست
تا شفا حاصل شود دردم به درمان عرضه دار
خامشی امکان ندارد بعد از این احوال من
گر بود فرصت بگو ور باشد امکان عرضه دار
بلبلم بی آن گلستان روز و شب گریان چو ابر
اشتیاق من بدان گلهای خندان عرضه دار
چون بدان یوسف رسی ذکر زلیخا بازگو
ور سلیمان را ببینی حال موران عرضه دار
در فراق یار یوسف حسن، میدانی که من
همچو یعقوبم مقیم بیت احزان عرضه دار
تحفهای از جان شیرین کردهام آنجا رسان
خدمتی چون شوق بلبل با گلستان عرضه دار
گر کسی بیداد بیند داد از سلطان خوهد
از من این قصه بدان سلطان خوبان عرضه دار
سیف فرغانی ز هجر دوست بیدادی کشید
با جهان جان بگو یعنی به سلطان عرضه دار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر باد صبا را پیامرسان خود میکند و از او میخواهد درد دل، نیاز، بندگی و اشتیاقش را به معشوق برساند. او خود را قطره و ذره و مور و بلبل و زلیخا و یعقوب، و معشوق را دریا و خورشید و سلیمان و گل و یوسف مینامد. در پایان جدایی را ستمی میداند و از صبا میخواهد شکایت او را نزد معشوق که پادشاه خوبان است ببرد.
هوش مصنوعی: ای باد صبا، لطفی کن و حال مرا به معشوق برسان؛ قصهٔ درد دلم را بشنو و به آن جانِ جان بازگو.
هوش مصنوعی: هرچند میان نیازِ عاشق و نازِ معشوق هیچ تناسبی نیست، تو برو و نیاز و فروتنی مرا پیش ناز معشوق عرضه کن.
هوش مصنوعی: یاد این قطرهٔ ناچیز را نزد آن دریای پرگوهر زنده کن و حال این ذرهٔ کوچک را پیش آن خورشید درخشان بگو؛ یعنی من در برابر او قطره و ذرهام.
هوش مصنوعی: اگر مانند بخت و اقبال بتوانی به آن درگاه راه یابی، بندگی و ارادت بسیار مرا در آن پیشگاه عرضه کن.
هوش مصنوعی: من مانند آدمِ سرگردانم که از بهشت دور مانده است؛ بهشتی که آسمان در برابرش فرشِ زمین است. حال مرا به رضوان، نگهبان بهشت، بگو. بهشت در اینجا کوی معشوق است.
هوش مصنوعی: لطف کن و آنچه در روزهای جدایی بر من میگذرد بازگو، تا شاید به شبِ قدرِ وصال او برسم.
هوش مصنوعی: من بیمار عشقم و درمانم دیدار اوست؛ دردم را به آن درمانکننده عرضه کن تا شفا یابم.
هوش مصنوعی: با این حالی که دارم دیگر خاموش ماندن ممکن نیست؛ اگر فرصتی بود حالم را بگو و اگر امکانش بود عرضه کن.
هوش مصنوعی: من بلبلی هستم که بی آن گلستان شب و روز مانند ابر میگریم؛ اشتیاق مرا به آن گلهای خندان برسان.
هوش مصنوعی: چون به آن یوسفِ زیبا رسیدی از زلیخای عاشق یاد کن، و اگر سلیمان را دیدی حال مورچگان ناتوان را بگو؛ یعنی حال عاشق ناچیز را به معشوقِ زیبا و توانا برسان.
هوش مصنوعی: خود میدانی که در جدایی از یارِ یوسفروی، من مانند یعقوب در کلبهٔ اندوه نشستهام؛ این را به او بگو.
هوش مصنوعی: از جان شیرینم هدیهای فراهم کردهام، آن را به آنجا برسان و خدمت و ارادت مرا مانند شوق بلبل به گلستان عرضه کن.
هوش مصنوعی: هر کس ستمی ببیند از پادشاه دادخواهی میکند؛ پس این شکایت مرا به آن پادشاه خوبرویان برسان.
هوش مصنوعی: سیف فرغانی از جدایی دوست ستم بسیار کشیده است؛ این را به آن جهانِ جان، یعنی به آن پادشاه، بگو.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.