هر دم دلم ز عشق تو افغان برآورد
وز شوق (تو) بجای نفس جان برآورد
طفلیست روح من که بامید شیر وصل
از مهد جسم هر نفس افغان برآورد
لعل لب تو چون سر پستان خوهد گزید
این طفل شیرخواره چو دندان برآورد
شاهان حسن را رخ تو همچو کودکان
دامن سوار کرده بمیدان برآورد
هردم برای طعمه جانهای عاشقان
لعلت شکر ز پسته خندان برآورد
خورشید اگر فرو شود از آسمان چه باک
رویت چو آفتاب هزاران برآورد
گردون بماه خویش ز رویت خجل شود
این را چو در مقابله آن برآورد
بویی ز خاک کوی تو دارد بجیب در
باد سحر که ناله ز مرغان برآورد
فریاد از اهل شهر برآید چو قد تو
سروی بگرد شهر خرامان برآورد
از وصل تو که بر همه دشوار کرد کار
دارم طمع که کار من آسان برآورد
تا دامنش بدست من افتاد سیف را
نگذاشتم که سر ز گریبان برآورد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه با رنگ عرفانی که در آن روح شاعر به کودکی شیرخوار در گهوارهٔ تن تشبیه شده که برای شیرِ وصال مینالد و روزی لب معشوق را خواهد گزید. سپس زیبایی معشوق ستوده میشود: چهرهاش شاهان حسن را کودک مینماید، از هزار خورشید روشنتر است و ماه را شرمسار میکند و قامتش شهر را به فریاد میآورد. در پایان شاعر امید دارد وصالی که بر همه دشوار است، کار او را آسان کند و میگوید از وقتی دامن یار را گرفته، خود را در او فرو برده است.
هوش مصنوعی: هر لحظه دلم از عشق تو ناله و فریاد سر میدهد و از اشتیاق تو به جای نفس، جان از سینه بیرون میدهد.
هوش مصنوعی: روح من مانند کودکی است که در گهوارهٔ تن خوابیده و به امید شیرِ وصال تو، هر لحظه گریه و فریاد میکند.
هوش مصنوعی: وقتی این کودکِ شیرخوار (روح من) دندان درآورد، لب سرخ و لعلگون تو را مانند سر پستان گاز خواهد گرفت؛ یعنی روزی به وصال و بوسهٔ تو خواهد رسید.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو شاهانِ زیبایی را مانند کودکانی که بر چوباسب و دامن سوار میشوند، به میدان میآورد؛ یعنی زیبارویان دیگر در برابر تو کودکانه و ناچیز جلوه میکنند.
هوش مصنوعی: لب لعل تو هر لحظه برای خوراکِ جان عاشقان، از دهان کوچک و خندانت که چون پستهٔ خندان است، شکر (سخن و خندهٔ شیرین) بیرون میآورد.
هوش مصنوعی: اگر خورشید از آسمان غروب کند باکی نیست، زیرا چهرهٔ تو هزاران روشنی مانند آفتاب پدید میآورد.
هوش مصنوعی: هرگاه آسمان ماهِ خود را در برابر روی تو بگذارد و با آن بسنجد، از چهرهٔ تو شرمنده میشود.
هوش مصنوعی: باد سحرگاهی که پرندگان را به ناله و نغمه وامیدارد، در گریبان خود بویی از خاک کوی تو دارد.
هوش مصنوعی: هرگاه قامت سروگونهٔ تو با ناز در اطراف شهر بخرامد، فریاد و شور از مردم شهر برمیخیزد.
هوش مصنوعی: وصال تو کار را بر همه دشوار کرده است، اما امید دارم که کار مرا آسان کند و به سرانجام برساند.
هوش مصنوعی: از وقتی دامن یار به دستم افتاد، نگذاشتم سیف (خودم) سر از گریبان بیرون آورد؛ یعنی خود را یکسره در مراقبه و توجه به او فرو بردم و از غیر او بریدم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سوز غم تو آتشم از جان برآورد
مهر تو دودم از دل بریان برآورد
چشم پر آب ما چو ز بحرین دم زند
شور از نهاد قلزم و عمان برآورد
گردون لاجورد بدور عقیق تو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.