دلم از وصل تو ای طرفه پسر نشکیبد
چکنم با دل خویش از تو اگر نشکیبد
گر دل و جان زتو ناچار شکیبا گردند
دل از اندیشه و دیده زنظر نشکیبد
کار من نیست شکیبایی ازآن شیرین لب
باورم دار که طوطی زشکر نشکیبد
من لب لعل شکر بار ترا آن مگسم
که چو زنبور عسل ازگل تر نشکیبد
گر بسنگم بزنند از سر کویت نروم
بنده زین کعبه چو حاجی زحجر نشکیبد
سگ که از خوان کس امید بنانی دارد
گرش از خانه برانند زدر نشکیبد
ای شبم روز ز خورشید رخت یک ساعت
بنده از روی تو چون شب زقمر نشکیبد
بنده گر در دگری می نگرد بی رخ تو
خاک چون آب نیابد زمطر نشکیبد
از پی روی تو درویش که اندر کویت
او مقیم است و تو رفته بسفر نشکیبد
سیف فرغانی اگر خون شود اندر غم دوست
دل برآنست که از دوست دگر نشکیبد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه بر ردیف «نشکیبد» ساخته شده و سراسر دربارهٔ ناتوانی عاشق از صبر در دوری معشوق است. شاعر با تمثیلهایی چون طوطی و شکر، مگس و زنبور و گل، حاجی و حجرالاسود، سگ بر در خانه، شب و ماه و زمین تشنه و باران، این بیتابی را نشان میدهد. در پایان، با آنکه معشوق به سفر رفته و دل عاشق در غم او خون شده، عاشق همچنان بر وفاداری و جدا نشدن از دوست پافشاری میکند.
هوش مصنوعی: ای پسر شگفتانگیز و زیبا، دلم بی وصال تو آرام و صبور نمیماند. اگر دلم دوری تو را تاب نیاورد، من با آن چه کنم؟
هوش مصنوعی: اگر دل و جان از روی ناچاری دوری تو را تحمل کنند، باز هم دل از فکر تو و چشم از نگاه کردن به تو دست برنمیدارد.
هوش مصنوعی: صبر کردن در دوری آن یار شیرینلب از من برنمیآید. باور کن که طوطی هم نمیتواند از شکر چشم بپوشد.
هوش مصنوعی: من برای لب سرخ و شیرین تو مانند مگسی هستم که بر شکر مینشیند و چون زنبور عسل که از گل تازه جدا نمیشود، از آن دل نمیکنم.
هوش مصنوعی: اگر مرا سنگسار کنند، از کوی تو نمیروم. کوی تو برای من کعبه است و من از آن جدا نمیشوم، همانگونه که حاجی از حجرالاسود دل نمیکند. شاعر با «سنگ» و «حجر» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: سگی که به نانی از سفرهٔ کسی امید دارد، اگر او را از خانه برانند، باز هم از کنار در نمیرود. عاشق نیز چنین است.
هوش مصنوعی: ای کسی که خورشید چهرهات شب مرا روز میکند، این بنده حتی یک ساعت دوری روی تو را تاب نمیآورد، همانطور که شب بی ماه نمیتواند باشد.
هوش مصنوعی: اگر این بنده در نبودن روی تو به دیگری نگاه میکند، از ناچاری است؛ مانند زمینی که چون آب نمییابد، چشم به باران دارد. این نگاه از تشنگی است، نه از بیوفایی.
هوش مصنوعی: این درویش که در کوی تو ماندگار است، در حالی که تو به سفر رفتهای، در اشتیاق دیدار روی تو بیقرار است و تاب دوری ندارد.
هوش مصنوعی: سیف فرغانی، اگر دل در غم دوست به خون هم بنشیند، باز بر این عزم است که دیگر دوری دوست را تحمل نکند و از او جدا نشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.