ای ازل دایه بوده جان ترا
وی خرد مایه داده کان ترا
ای جهان کرده آستین پر جان
از پی نثر آستان ترا
سالها بهر انس روح‌القدس
بلبلی کرده بوستان ترا
شسته از آب زندگانی روح
از پی فتنه ارغوان ترا
کرده ایزد ز کارخانهٔ عقل
سیرت و خوی و طبع و سان ترا
تیرهای یقین به شاگردی
چون کمان بوده مر گمان ترا
کرده بر روی آفتاب فلک
نقش دستان و داستان ترا
نور روی از سیاهی مویت
کرده معزول پاسبان ترا
از برای خمار مستانت
نوش دان کرده بوسه‌دان ترا
از برون تن تو بتوان دید
از لطیفی درون جان ترا
پرده داری به داد گویی طبع
از پی مغز استخوان ترا
از نحیفی همی نبیند هیچ
چشم سر صورت دهان ترا
از لطیفی همی نیابد باز
چشم سر سیرت نهان ترا
در میانست هر کرا هستی‌ست
از پی نیستی میان ترا
هیچ باکی مدار گر زه نیست
آن کمان شکل ابروان ترا
زان که تیر فلک همی هر دم
زه کند در ثنا کمان ترا
تا چسان دو لبت رها کرده
ناتوان نرگس توان ترا
زان دو تا عیسی و دو تا بیمار
شرم ناید همی روان ترا
از پی چه معالجت نکنند
آن دو عیسی دو ناتوان ترا
ای وفا همعنان عنای ترا
وی بقا همنشین نشان ترا
نافرید آفریدگار مگر
جز زیان مرا زبان ترا
چند زیر لبم دهی دشنام
تا ببندم میان زیان ترا
می بدان آریم که برخیزم
بوسه باران کنم لبان ترا
به بیمم دهی به زخم سنان
کی گذارم بدین عنان ترا
تو سنان تیز کن از دل و چشم
شد سنایی سپر سنان ترا
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ رابطهٔ عاشقانه و معنوی بین شاعر و محبوب است که محبوب را به مثابهٔ منبع زندگی و معنویت می‌بیند. شاعر از زیبایی‌های محبوب، از جمله دستان و چهره‌اش یاد می‌کند و به تأثیرات عمیق عشق بر روح و جانش اشاره دارد. او همچنین به تضادهای موجود در این عشق، همچون درد و امید، اشاره می‌کند و عشق را به گونه‌ای توصیف می‌کند که حیات و وجود شاعر به آن وابسته است. در نهایت، همدلی و وفاداری میان عاشق و معشوق به تصویر کشیده می‌شود و بر عمق احساسات و جستجوی حقیقت در این ارتباط تأکید می‌گردد.
هوش مصنوعی: ای خداوندی که از ابتدا به جان تو مامان بوده‌ای و به تو خرد بخشیده‌ای، همچون سرچشمه‌ای برای هستی تو.
هوش مصنوعی: ای جهان، با آغوش باز و پر از زندگی، برای ما که به دنبال مسیر و معرفت هستیم، آماده‌ای.
هوش مصنوعی: سالها روح‌القدس (مفهوم الهی و فرشته‌گون) برای ایجاد ارتباط و دوستی در گلستان تو (بوستان) زحمت کشیده و تلاش کرده است.
هوش مصنوعی: روح تو از پاکی و زندگی، همچون گل ارغوان، شسته و زنده است و از پی فتنه و آشفتگی‌ها، به سمت تو می‌آید.
هوش مصنوعی: خداوند از کارگاه عقل، جان و خلق و خوی و طبیعت تو را ساخته است.
هوش مصنوعی: یقین مانند تیرهایی است قوی و محکم که به شاگردی شباهت دارد، در حالی که گمان مانند کمان است و ضعف و ناپایداری دارد.
هوش مصنوعی: آسمان به مانند آفتاب، تصویر دستان و داستان تو را کشیده و به نمایش گذاشته است.
هوش مصنوعی: نور روی تو باعث شده که پاسبان مویت (حاکم بر آن) از سیاهی آن کنار برود و معزول شود.
هوش مصنوعی: برای تسکین خمار و تشنگی مستان به بوسه‌ای که از آن خاصیت می‌آید، نشان شایسته‌ای از تو داده‌اند.
هوش مصنوعی: از بیرون می‌توان به لطافت و نیکی‌های درون روح تو پی برد.
هوش مصنوعی: خود را پنهان می‌کنی و سخن می‌گویند که طبع (نفس) تو به دنبال اصل و ماهیت وجودت، یعنی مغز و جوهره‌ی وجودت، است.
هوش مصنوعی: چشم‌های ظاهری به خاطر نحیفی و ضعف نمی‌توانند هیچ تصویری از زیبایی دهان تو را ببینند.
هوش مصنوعی: چشم سر به دلیل لطافت و زیبایی‌ات نمی‌تواند به درستی زیبایی باطنی‌ات را ببیند و درک کند.
هوش مصنوعی: هرکسی که وجود و هستی دارد، در واقع در پی آن نیستی است که تو در میان آن قرار داری.
هوش مصنوعی: نگران نباش اگر کمانت (ابروانت) تیر ندارد؛ زیرا زیبایی و جذابیت تو به شکل ابروانت وابسته است.
هوش مصنوعی: زیرا تیرهای آسمان (سرنوشت) دائماً در حال هدف گرفتن و نشانه‌گذاری بر مدح و ستایش کمان ابروهای توست.
هوش مصنوعی: چگونه لب‌های تو که ناتوانند، سنگینی نرگس (حتماً منظور زیبایی و لطافت است) را تحمل کرده‌اند و رها می‌کنند؟
هوش مصنوعی: دو شخصیت عیسی و بیمار، که به نوعی می‌توانند به قدرت‌های شفا‌دهنده یا نجات‌دهنده اشاره داشته باشند، باید از تو شرمنده بشوند که تو از درد و رنج خود در حال رنج کشیدن هستی.
هوش مصنوعی: این دو عیسی، که به عیسی مسیح اشاره دارند، چرا برای درمان تو، ای ناتوان، کاری انجام نمی‌دهند؟
هوش مصنوعی: ای وفا، همواره و در کنار رحمت تو هستم و ای بقا، همیشه در کنار نشان و نشانه تو باقی می‌مانم.
هوش مصنوعی: آیا آفریدگار نمی‌تواند چیزی غیر از زیان مرا به زبان تو بگوید؟
هوش مصنوعی: چند بار باید به من دشنام بدهی تا من بتوانم به خاطر زیان تو، چیزی بگویم یا رازی را پنهان کنم؟
هوش مصنوعی: می‌خواهم به تو بگویم که اگر بدانی به خاطر تو چگونه احساس می‌کنم، از جا بلند می‌شوم و لب‌هایت را بوسه باران می‌کنم.
هوش مصنوعی: دارم از تو می‌ترسم و نمی‌توانم با تیر زخم‌زنی که به من می‌زنی، به این وضعیت ادامه دهم.
هوش مصنوعی: تو با همان تیرهای تیز، دل و چشمانت را به من بزن و سنایی همانند سپری برای تیرهای توست.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر نگه دارد آن امانت را
بیند اندر خود او دیانت را
علم بالست مرغ جانت را
بر سپهر او برد روانت را
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.