الظلمیه الظلمیه! امتِ بیدادگر

سر بریدند از تنِ نوباوهٔ خیرُالبشر

ای شهِ بی‌سر حسینم، سبطِ پیغمبر حسینم

شافعِ محشر حسینم، بی‌کَس و یاور حسینم

آن‌که شد سویِ فلک، پویان به بالِ جبرئیل

از خدنگِ کوفیان شد پیکرش پُر بال و پَر

ای شهِ بی‌سر حسینم، سبطِ پیغمبر حسینم

شافعِ محشر حسینم، بی‌کس و یاور حسینم

ای رقیه! بهرِ شاهِ کربلا بردار آب

آسمان خاکِ یتیمی کرد یک‌یک را به سَر

ای شهِ بی‌سر حسینم، سبطِ پیغمبر حسینم

شافعِ محشر حسینم، بی‌کس و یاور حسینم

ذوالجناحِ خسروِ لب‌تشنه از میدان رسید

کن به زینِ واژگونِ اسبِ شاهِ دین نظر

ای شهِ بی‌سر حسینم، سبطِ پیغمبر حسینم

شافعِ محشر حسینم، بی‌کس و یاور حسینم

ای ستم‌کش! گشت در کنجِ خرابه منزلت

چادر از بهرِ اسیری کن به سَر، ای خون‌جگر

ای شهِ بی‌سر حسینم، سبطِ پیغمبر حسینم

شافعِ محشر حسینم، بی‌کس و یاور حسینم

ای جمالت شمعِ فانوس حریمِ ابتلا

دخترِ ختم رسل، یا حضرت خیرالنساء

تا که چَشمِ نورِ‌چشمت را ببندی از وفا

کُن به سوی کربلا از گلشنِ جنّت گذر

ای شهِ بی‌سر حسینم، سبطِ پیغمبر حسینم

شافعِ محشر حسینم، بی‌کس و یاور حسینم

شد ز سیلی رویِ اطفالِ حسین نیلوفری

تا زنی بر کِشتِ عمرِ شمرِ بی‌پروا شرر

ای شهِ بی‌سر حسینم، سبطِ پیغمبر حسینم

شافعِ محشر حسینم، بی‌کس و یاور حسینم

زینبِ غم‌پرورت از کربلا تا شهرِ شام

شد به همراهِ سنان و شمر و خولی همسفر

ای شهِ بی‌سر حسینم، سبطِ پیغمبر حسینم

شافعِ محشر حسینم، بی‌کس و یاور حسینم

«صامت» از صبحِ جوانی تا به روزِ واپسین

گَشت اندر ماتمِ فرزندِ زهرا نوحه‌گر

ای شهِ بی‌سر حسینم، سبطِ پیغمبر حسینم

شافعِ محشر حسینم، بی‌کس و یاور حسینم