آنکو به زبان خلق جز عیب نداشت
او هیچ خبر ز عالم غیب نداشت
من زندهٔ عقل را فشردم صد بار
چیزی به جز آن واهمه در جیب نداشت
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آنکو به زبان خلق جز عیب نداشت
او هیچ خبر ز عالم غیب نداشت
من زندهٔ عقل را فشردم صد بار
چیزی به جز آن واهمه در جیب نداشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی عقلِ عیبجو و استدلالی را نقد میکند. شاعر میگوید آنکه کارش خردهگیری از سخن مردم است از عالم غیب بیخبر است. سپس میگوید بارها عقل را آزموده و در دستش جز وهم و پندار چیزی نیافته است. نتیجهٔ عارفانهٔ شعر این است که راه شناخت حقیقت از عقل نمیگذرد.
هوش مصنوعی: کسی که در گفتار مردم جز عیبجویی و خردهگیری چیزی نداشت، از جهان غیب و حقیقتهای پنهان هیچ آگاهی نداشت. ظاهراً مراد عقلِ عیبجو و استدلالگر است که به عالم غیب راه ندارد.
هوش مصنوعی: من صد بار این عقل را (احتمالاً «ژندهٔ عقل»، یعنی جامهٔ کهنه و پارهٔ عقل) فشردم و جستوجو کردم و دیدم در جیب و گریبانش چیزی جز وهم و پندار ندارد. یعنی عقل جز گمان و خیال سرمایهای برای شناخت حقیقت ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.