زلف مشکینت چو دامست، ای صنم
عارضت ماه تمامست، ای صنم
تا بود بر دیگران وصلت حلال
بر من اسایش حرامست، ای صنم
زان دهان تنگ شیرینم بده
بوسهای، گر خود به وامست، ای صنم
هر زمان گویی که: فردایی دگر
سوختم، فردا کدامست؟ ای صنم
در غمت گر نشکنم خود را، مرنج
آدمی را ننگ و نامست ، ای صنم
عالمی را بندهٔ خود کردهای
اوحدی نیزت غلامست، ای صنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در غزل به توصیف معشوق میپردازد و زیباییهای او را با تصاویری زیبا بیان میکند. زلف و چهرهاش را همچون دام و ماه میبیند و به عشق و وابستگیاش اشاره دارد. او بیان میکند که در عشق این معشوق، آسایش برایش ممکن نیست و هر روز نگرانی از احتمال جدایی را تجربه میکند. همچنین، از غم عشق میگوید و به حالت بندگیاش در برابر معشوقش اشاره میکند و خود را غلام او میداند. در نهایت، او از ننگ و نام انسانیت در مواجهه با غم معشوق میگوید.
هوش مصنوعی: زلفهای مشکی تو مانند دام است که میگیرد، ای معشوق. صورت تو مانند ماهی کامل و بینقص است، ای معشوق.
هوش مصنوعی: تا زمانی که دیگران به عشق و وصل تو دسترسی دارند، برای من آرامش و آسایش حرام است، ای معشوق.
هوش مصنوعی: از آن دهان کوچک و شیرینم یک بوسه بگیر، اگر خودت به من بدهکاری، ای صنم.
هوش مصنوعی: هر بار که میگویی فردا دوباره میسوزم، میپرسم که فردا چه روزی خواهد بود؟ ای معشوق.
هوش مصنوعی: اگر در اندوه تو خودم را نشکنم، نگران نباش؛ در دنیا، ننگ و نام انسان به هم وابسته است. ای زیبای من.
هوش مصنوعی: تو با زیبایی و جذابیت خاص خود باعث شدهای که حتی یک عالم (شخصی با دانش و مقام علمی) هم به تو وابسته و بندهات باشد. اوحدی، شاعر، نیز در برابر تو مانند یک غلام است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.