اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
»
شمارهٔ ۱۱۳
من شمع زنور جانفزایش سازم
شکّر زخطاب دلربایش سازم
مستی من از شراب عشقش باشد
شاهد که خود اوست دیده جایش سازم


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و جذبهٔ معشوق سخن میگوید و به تأثیرات عمیق آن اشاره میکند. او با بیان اینکه خود را به شمعی تشبیه میکند که به نور جانفزای معشوق میتابد، نشان میدهد که وجود او چه اندازه برایش ارزشمند است. همچنین، شاعر از مستی ناشی از عشق و شراب دلپذیر آن یاد میکند و بر این باور است که معشوق خود، یعنی شاهدش، جایگاه خاصی دارد که باید آن را مورد توجه قرار داد.
هوش مصنوعی: من با نور جانفزای او شمعی روشن میکنم و شکر از سخنان دلربای او میسازم.
هوش مصنوعی: مستی من ناشی از عشق اوست، و گواه آن این است که خود او را به جای دلم قرار میدهم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.