چو زرین بال عنقای سرافراز
ز مشرق سوی مغرب کرد پرواز
نهان گردید شمع گیتی افروز
سپاه شام شد بر روز پیروز
عروس مهر رفت اندر عماری
مقرر گشت بر شب پرده‌داری
هیون کوه را در سایه بستند
ز گوهر بر فلک پیرایه بستند
فرو شد شاه خاور در سیاهی
برآمد ماه بر اورنگ شاهی
در آن گلشن که ماوا جای من بود
بدان صورت که رسم و رای من بود
به آئین جایگاهی ساز کردم
بروی دوستان در باز کردم
مقامی همچو جنت جانفزائی
چو گلزار ارم بستان سرائی
ز خاکش عنبر تر رشک برده
ز آبش حوض کوثر غوطه خورده
نشستم گوش بر در دیده بر راه
بیمن دولت بیدار ناگاه
خور خرم خرام و حور مهوش
گل نازک مزاج و سرو سرکش
چو گنج از دیدهٔ مردم نهانی
بدان رونق بدان آئین که دانی
درآمد ناگهان سرمست و دلشاد
نقاب از روی چون خورشید بگشاد
مبارک ساعتی فرخنده روزی
که باز آید ز در مجلس فروزی
بدیدم رویش و دیوانه گشتم
بر شمع رخش پروانه گشتم
به دستی چادر از رخ باز میکرد
به دستی زلف مشکین ساز میکرد
چو زد خورشید رویش در سرا تیغ
برون آمد گل از غنچه مه از میغ
ز زیبائی گلش در پای میمرد
صنوبر پیش قدش سجده میبرد
کمند زلف مشکین تاب داده
ز سنبل خرمنی بر گل نهاده
لب از باد نفس افکار گشته
خمارین نرگسش بیمار گشته
دهانش ز آب حیوان آب برده
عقیقش رونق عناب برده
صبا زلفش پریشان کرده در راه
گلاب انگیز گشته گوشهٔ ماه
بهشت آئین شد از وی خانهٔ ما
منور گشت از او کاشانهٔ ما
ز عزت بر سر و چشمش نشاندم
زرش بر سر، سرش در پا فشاندم
ز رویش خانه بستانی دگر شد
سرای ما گلستانی دگر شد
کسی کامی که میجوید همه سال
چو با دست آیدش چون باشد احوال
نشسته او و من استاده خاموش
در او بکشاده چشم و رفته از هوش
چو بیماری که درمان باز یابد
چو درمان مرده‌ای جان باز یابد
ز دل آتش فروزان پیش رویش
چو شمع از دور سوزان پیش رویش
نظر بر شمع رخسارش نهاده
چو شمعم آتشی بر جان فتاده
رمیده صبر و دل از جای رفته
زبان از کار و زور از پای رفته
چو چشم فتنه‌جویان رفته در خواب
مسلط گشته بر آفاق مهتاب
نشاط انگیز بزمی ساز کردیم
ز هر سو مطربان آواز کردیم
درآمد ساقی از در خرم و شاد
می آورد و صلای عیش در داد
گرفتم از رخش فالی مبارک
زهی وقت خوش و حال مبارک
زبانگ نی فلک را گوش بگرفت
جهان آواز نوشا نوش بگرفت
بخار می خرد را خانه پرداز
بخور عود و عنبر گشته غماز
پیاپی جام زرین دور میکرد
دو چشمش ناز و ساقی جور میکرد
جهان بر عشرت ما رشگ میبرد
بر آن شب زهره شبها رشگ میبرد
خرد را چون دماغ از می سبک شد
حیا را شیشهٔ دعوی تنک شد
چو خلخال زرش در پا فتادم
به عزت بوسه بر پایش نهادم
نشستم پیشش از گستاخ روئی
شدم گستاخ در بیهوده گوئی
حدیث تن بر جان عرضه کردم
شکایتهای هجران عرضه کردم
وز آن اندوه بی‌اندازه خوردن
وز آن هرلحظه زخمی تازه خوردن
وز آن آب سرشگ و آه دلسوز
وز آن نالیدن شبهای بی‌روز
وز آن رندی وز آن بی‌آب و رنگی
وز آن مستی وزان بی‌نام و ننگی
وز آن عجز غلام و دایه بردن
حمایت بر در همسایه بردن
چو از حال خودش آگاه کردم
خجل گشتم سخن کوتاه کردم
مرا چون آنچنان بی‌خویشتن دید
به چشم مرحمت در حال من دید
پریشان گشت و با دل داوری کرد
زبان بگشاد و مسکین پروری کرد
حکایتهای عذرآمیز میگفت
شکایتهای شوق انگیز میگفت
به هر لطفی که با این بنده میکرد
تو گوئی مرده‌ای را زنده میکرد
چو خوش باشد سخن با یار گفتن
غم دیرینه با غمخوار گفتن
مرا چون وصل او امیدگاهی
شبی چون سالی و روزی چو ماهی
چه خوش سالی چه خوش ماهیکه آن بود
چه خوش وقتی چه خوش حالیکه آن بود
جوانی بود و عیش و شادمانی
خوشا آن دولت و آن کامرانی
که یابد آنچنان دوران دیگر
که بیند مثل آن دوران، دیگر
خوشا آندور و آن تیمار و آن سوز
خوشا آن موسم و آنوقت و آنروز
گرفتم دولتم دمساز گردد
کجا روز جوانی باز گردد
اگر روزی نشاط و ناز بینم
شب قدری چنان کی باز بینم
همه شب تا سحر می نوش میکرد
مرا از شوق خود مدهوش میکرد
سحرگاهی صبوحی کرد برخاست
به زیبا روی خود گلشن بیاراست
چمن از مقدمش در شادی آمد
ز قدش سرو در آزادی آمد
چمان چون شاخ ریحان میخرامید
چو گل بر طرف بستان میخرامید
گل از شوق رخ رعناش میمرد
صنوبر پیش سر تا پاش میمرد
ز لعلش تنگ مانده غنچه را دل
ز قدش سرو بن را پای درگل
صبا هرگه که رخسارش بدیدی
بخواندی آیتی بروی دمیدی
چو بگذشتی چنان بالا بلندی
فشاندی لاله بر آتش سپندی
چو گل پیش خودش میدید در خود
به صد افسوس میخندید بر خود
نظر چون بر رخ زیباش میکرد
به دامان زر نثار پاش میکرد
شقایق جامه بر تن چاک میزد
ز شوق او کله بر خاک میزد
صنوبر بندهٔ بالاش می‌شد
بساط سبزه خاک پاش می‌شد
بدین رونق چو گامی چند پیمود
نشاط افزود و عزم باده فرمود
کنار آب دید و سایهٔ سرو
دمی از لطف شد همسایهٔ سرو
بهر دم کز شراب ناب میزد
رخش رنگی دگر بر آب میزد
چنین زیبا نگاری دل ستانی
به رعنائی و خوبی داستانی
گهی بر یاد گل می نوش میکرد
گهی آواز بلبل گوش میکرد
نسیم نوبهار و نکهت گل
نوای قمری و گلبانگ بلبل
دل غنچه چو طبع تنگدستان
شده نرگس چو چشم نیم‌مستان
چکاوک بیقراری پیشه کرده
چو من فریاد و زاری پیشه کرده
چو گبران لاله در آتش فشانی
مقرر بر عنادل زنده خوانی
برید سبز پوشان گشته بلبل
ز جوش گل خروشان گشته بلبل
ز هر مستی سرود آغاز کرده
بهر برگی نوائی ساز کرده
دمادم نالهٔ دلسوز میکرد
نوا در پردهٔ نوروز میکرد
به آواز بلند از شاخ شمشاد
سحرگاه این ندا در باغ دردار
بیاور ساقیا می در ده امروز
که بختم فرخ است و روز پیروز
از این خوشتر سر و کاری که دارد
چنین باغی چنین یاری که دارد
زهی موسم زهی جنت زهی حور
از این مجلس خدایا چشم بد دور
بده ساغر که یاران می‌پرستند
ز بوی جرعه گلها نیم مستند
مباش ار عاقلی یک لحظه هشیار
که هشیاری فلاکت آورد بار
مخور غم تا به شادی میتوان خورد
غم دور فلک تا کی توان خورد
غم بیهوده پایانی ندارد
بغیر از باده درمانی ندارد
در این ده روز عمر سست بنیاد
میاور تا توان جز خرمی یاد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در وصف آمدن معشوق به خانهٔ عاشق است که به زیبایی او و شادی ناشی از دیدارش می‌پردازد. عاشق با شوق و شگفتی در انتظار محبوب نشسته و زمانی که او وارد می‌شود، خود را در حالتی از دیوانگی و شگفتی می‌یابد. فضای خانه به لطف حضور معشوق، به بهشتی بدل می‌شود و عاشق از زیبایی‌های او و تأثیر آن بر خود می‌گوید. در ادامه، لحظات خوشی که با این دیدار و نوشیدن باده همراه است، توصیف می‌شود و زندگی پر از شادمانی و عشق را به تصویر می‌کشد. در انتها، شاعر بر لزوم بهره‌مندی از شادی و لحظات خوش زندگی تأکید می‌کند و بی‌اعتنایی به غم‌ها را یادآور می‌شود.
هوش مصنوعی: مانند مرغی طلایی و باشکوه که از مشرق (شرق) به سوی مغرب (غرب) پرواز می‌کند، معشوق با زیبایی و عظمت خود ظاهر شده است.
هوش مصنوعی: شمعی که زمین را روشن میکرد، ناپدید شد و شب، بر روز پیروز غلبه کرد.
هوش مصنوعی: عروس مهر (خورشید) به خانه‌ای زیبا رفت و در شب، پرده‌داری (پوشاندن) را آغاز کرد.
هوش مصنوعی: در کوه، هیون (نوعی درخت) را در سایه کردند و بر آسمان، با جواهرات زینت دادند.
هوش مصنوعی: خورشید در تاریکی غروب کرد و ماه بر تخت پادشاهی ظاهر شد.
هوش مصنوعی: در باغی که من زندگی می‌کردم، به گونه‌ای بود که با آداب و سنت‌های من همخوانی داشت.
هوش مصنوعی: من به سنت و رسم خودم، به خاطر دوستانم، مکانی را آماده کرده‌ام و در آن‌جا در را باز گذاشته‌ام.
هوش مصنوعی: عاشق به گونه‌ای خاص و زیبا از معشوق خود یاد می‌کند و می‌گوید که مقام او مانند بهشتی است که جان را فزونی می‌بخشد و شبیه گلزار ارم، باغی پرنعمت و دل‌انگیز است.
هوش مصنوعی: از خاک این معشوق بوی خوشی مانند عطر عنبر به مشام می‌رسد و آبی که از او جاری می‌شود به قدری زیباست که حوض کوثر به آن غبطه می‌خورد.
هوش مصنوعی: نشستم و گوش به در سپرده‌ام، چشمم به راه است به امید دیدار کسی که بی‌دولت است، ناگاه و ناخواسته بیدار شدم.
هوش مصنوعی: خورشید با شکوه و شاداب، معشوقی زیبا و دلربا که چهره‌اش مانند حورهای بهشتی است، و همچنین گلی نرم و لطیف و درخت سروی سرکش و آزاد را توصیف می‌کند.
هوش مصنوعی: او (معشوق) مانند گنجی است که از دید مردم پنهان است، و به همان زرق و برق و زیبایی‌هایی که می‌دانی، بر دل و جان عاشق تاثیر می‌گذارد.
هوش مصنوعی: ناگهان معشوق به خانهٔ عاشق وارد شد، خوشحال و سرمست، و با برداشتن نقابش، چهره‌اش را همانند خورشید روشن و درخشان نشان داد.
هوش مصنوعی: خوشا آن لحظهٔ خوش و مبارک و روز شادابی که او دوباره از در می‌آید و مجلس را روشن می‌کند.
هوش مصنوعی: وقتی صورت او را دیدم، دیوانه‌وار شدم و در برابر زیبایی او مانند پروانه‌ای به دور شمع می‌چرخیدم.
هوش مصنوعی: عاشق به آرامی چادر را از روی صورت معشوق برمی‌دارد و با دست دیگرش، زلف‌های مشکی او را به زیبایی مرتب می‌کند.
هوش مصنوعی: وقتی که نور خورشید زیبایی او را در خانه روشن کرد، درخششی شگفت‌انگیز به وجود آمد، مانند این که گل از غنچه بیرون می‌آید و ماه از ابرها نمایان می‌شود.
هوش مصنوعی: ز زیبایی گل معشوق، چنان است که در پای او، درخت صنوبر نیز به خاطر قامتش، به خاک می‌افتد و خم می‌شود.
هوش مصنوعی: کمند زلف مشکی که به شکل تابیده درآمده، بر روی گل‌هایی که مانند سنبل هستند، قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: لبان معشوق به خاطر نفسی که از خود خارج کرده، تشنه و خمار شده‌اند، و چشمان نرگس مانند او نیز به خاطر این عشق بیمار و بی‌تاب گشته‌اند.
هوش مصنوعی: دهان او به سبب نوشیدن آب حیات (آب جاودان) به طرز دل‌انگیزی زیبا و شاداب شده و دندان‌هایش مانند عقیق درخشان و زنده و خوش‌رنگ به نظر می‌رسند، گویی که زیبایی دندان‌هایش به رنگ و رونق عناب (میوه‌ای خوش‌رنگ و محبوب) تبدیل شده است.
هوش مصنوعی: باد صبحگاهی، زلف‌های او را به‌هم ریخته و به‌طور خوشبو و عطرآگینی گوشهٔ صورتش را زیبا کرده است.
هوش مصنوعی: به خاطر حضور معشوق، خانهٔ ما بهشت‌گونه شده و سرشار از نور و روشنی است.
هوش مصنوعی: از روی احترام و ارادت، زری باارزش بر سر او گذاشتم، ولی خود را در برابر او خاضع و چشم به زمین دوختم.
هوش مصنوعی: به لطف زیبایی روی او، خانه‌مان به باغی تبدیل شده و حالا سرای ما به بهشت و گلستانی دیگر بدل شده است.
هوش مصنوعی: کسی که در پی موفقیت و دستیابی به آرزوهایش در تمام سال تلاش می‌کند، زمانی که به آنچه می‌خواهد برسد، حالش چگونه خواهد بود؟
هوش مصنوعی: عاشق نشسته است و معشوق به آرامی و بی‌حرکت در کنار او قرار دارد. معشوق با چشمان باز به عشق می‌نگرد، اما عاشق از شدت شوق و هیجان به حالت بی‌هوشی رسیده است.
هوش مصنوعی: شخصی که به معشوقش نزدیک می‌شود، مانند بیماری است که دوباره بهبودی می‌یابد یا مانند مرده‌ای که جان تازه می‌گیرد. این حس را وقتی که او را می‌بیند احساس می‌کند.
هوش مصنوعی: دل عاشق از عشق معشوق به اندازه‌ای مشتعل و پرشور است که مانند شمعی در دوردست می‌سوزد و می‌سوزد.
هوش مصنوعی: به چهرهٔ معشوقش نگاه می‌کند و مانند شمعی می‌شود که در برابرش می‌سوزد؛ این نگاه به او آتشی در جانش می‌افکند.
هوش مصنوعی: صبر و دل از شدت عشق گریخته و آرامش را از دست داده‌اند؛ زبان از بیان احساسات ناتوان شده و قدرت فرد نیز تحلیل رفته است.
هوش مصنوعی: چشم‌های کسانی که فتنه و آشوب به وجود می‌آورند، در خواب رفته و در این حال، نور مهتاب بر همه جا تسلط پیدا کرده و فضا را روشن کرده است.
هوش مصنوعی: ما جشنی شاد و روح‌انگیز ترتیب دادیم و از هر طرف ساز و آواز نوازندگان را به گوش آوردیم.
هوش مصنوعی: ساقی با حال خوش و شاداب وارد شد و با خود شراب می‌آورد و صدای شادمانی را به جمع اعلام کرد.
هوش مصنوعی: از جمال نیروی معشوق فال نیک گرفتم، چه زمان خوش و حال خوشی است.
هوش مصنوعی: سخن به قدری خوش و شیرین است که گویا نی‌انبان آسمان، صدا را به گوش می‌آورد و همه جا به آواز خوشی مشغول است. به‌راستی، همه جهان در این لحظه از شادی و لذت پر شده است.
هوش مصنوعی: بخار یعنی بخار عطر و بوی خوش، و در اینجا به بوی خوشی اشاره دارد که در خانه عاشق پخش می‌شود. خانه عاشق به زیبایی آراسته شده و بوی خوش عود و عنبر در آن حس و حال شاداب و دل‌انگیزی را ایجاد کرده است.
هوش مصنوعی: چشم‌های معشوق به زیبایی و ناز در حال گردش جام زرینی است و ساقی به طور ظریف و ماهرانه، شراب می‌ریزد.
هوش مصنوعی: جهان به خوشی و لذت ما حسادت می‌کند و در آن شب، ستاره شب (زهره) نیز به ما حسادت می‌کند.
هوش مصنوعی: وقتی عقل و خرد انسان تحت تأثیر میگساری قرار می‌گیرد، شرم و حیای او نیز به نوعی به کم‌عمق شدن در می‌آید و به سادگی از بین می‌رود.
هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر عشق، مثل خلخال زری در پایش افتادم، با احترام و عشق بوسه‌ای بر پای او گذاشتم.
هوش مصنوعی: در حضور او نشستم و به خاطر بی‌میلی‌ام به خودم جرات دادم که در بی‌فایدگی و بی‌خود حرف بزنم.
هوش مصنوعی: روایتی از درد و رنج جدایی از معشوق را به عشق خود ارائه دادم و از مشکلات ناشی از دوری او گله کردم.
هوش مصنوعی: به خاطر اندوه بسیار زیاد، هر لحظه دلیلی جدید برای غم و آزار دیدن دارم.
هوش مصنوعی: به خاطر اشک‌هایی که می‌ریزد و درد دل‌سوزی که دارد، و به خاطر ناله‌ها و شکایت‌هایی که در شبهای بی‌خوابی می‌کند.
هوش مصنوعی: از آن رندی و بی‌مایگی، و از آن حال مستی و بی‌اعتباری که هیچ نام و نشانی ندارد، سخن می‌گوید.
هوش مصنوعی: از آن ناتوانی که چون غلامی است و از حمایتی که به‌واسطهٔ دایه، نزد همسایه‌ها وجود دارد، می‌گوید.
هوش مصنوعی: وقتی متوجه حال خود شد، خجالت کشیدم و صحبت را کوتاه کردم.
هوش مصنوعی: وقتی معشوق مرا با آن وضعیت بی‌خود و بی‌حال دید، با نرمی و محبت به حال من توجه کرد.
هوش مصنوعی: معشوق دچار پریشانی شد و به خود اجازه داد که احساساتش را ارزیابی کند، سپس زبانش را باز کرد و رفتار مهربانی از خود نشان داد.
هوش مصنوعی: او (معشوق) از عذرها و بهانه‌هایی که برای عدم حضورش وجود داشت، سخن میگفت و همچنین شکایت‌هایی از شوق و علاقه‌اش را مطرح میکرد که دل‌انگیز و جذاب بودند.
هوش مصنوعی: هر لطف و نیکی که تو به این بنده می‌کنی، انگار که تو یک مرده را زنده می‌کنی.
هوش مصنوعی: هنگامی که با معشوق سخن می‌گوییم، خوشا به حال‌مان که می‌توانیم غم‌های قدیمی‌مان را با کسی که دل‌دار ماست، در میان بگذاریم.
هوش مصنوعی: مرا در زمان وصال او، امیدی است که مانند یک شب به طول یک سال و یک روز به اندازه یک ماه احساس شود.
هوش مصنوعی: چه سال‌های خوشی بود، چه ماه‌های زیبایی بود، چه زمان‌های خوبی بود و چه حال‌های شادی داشتم در آن زمان.
هوش مصنوعی: جوانی و لذت و شادی، چه خوب و خوش است آن دوران و خوشبختی که تجربه شده است.
هوش مصنوعی: کسی چه می‌داند دوباره چنین روزگاری پیش می‌آید که مثل آن دوران شاد و خوشبختی را ببیند?
هوش مصنوعی: خوش به حال آن زمان و آن درد و عشقی که در آن تجربه شد، خوش به حال آن فصل و آن زمان و آن روزها.
هوش مصنوعی: به دست آورده‌ام که در اینجا عشق و رفاقتِ دلنشین باشد، کجا روزهای جوانی و شادابی به من بازگردد.
هوش مصنوعی: اگر روزی خوشحالی و زیبایی را ببینم، شب قدرش را چگونه دوباره خواهم دید؟
هوش مصنوعی: تمام شب تا سپیده‌دم، شراب می‌نوشیدم و سرمست بودم؛ زیرا عشق او مرا غرق شوق و شگفتی کرده بود.
هوش مصنوعی: صبح زود، معشوق با شادابی و سرخوشی از خواب بیدار شد و به زیبایی خود، باغی را تزئین کرد.
هوش مصنوعی: چمن به خاطر ورود او شاد و خرم شد و به خاطر قامت او، سروها آزاد و رها به نظر آمدند.
هوش مصنوعی: چمن مانند شاخه‌های گیاه ریحان به خاطر زیبایی معشوق به آرامی و نرمی حرکت میکرد، همان‌طور که گلها در کنار باغ به خاطر دل‌انگیزی او می‌رقصیدند.
هوش مصنوعی: گل به خاطر زیبایی و رخسار دلبر (رعنا) میمرد و صنوبر (درختی باریک و بلند) نیز به خاطر زیبایی او تا به پا میمرد.
هوش مصنوعی: دل غنچه از زیبایی و رنگ لعل لب‌های او به تنگ آمده و از قد و قامت او، سرو در باغ به گل آراسته شده است.
هوش مصنوعی: هر بار که نسیم، چهرهٔ زیبای او را میدید، آیتی (نشانه‌ای) از او را می‌خواند و بر چهره‌اش دم می‌کشید، یعنی به زیبایی‌اش اشاره میکرد.
هوش مصنوعی: زمانی که معشوق با زیبایی و قد بلندی از کنار عاشق عبور کرد، گویی لاله‌ای زیبا بر روی آتش ذغال می‌اندازد.
هوش مصنوعی: عاشق وقتی که خود را در حضور معشوقش مانند گلی می‌بیند، به خاطر احساس غم و حسرتش به خود می‌خندد، زیرا نمی‌تواند به عشقش برسد.
هوش مصنوعی: وقتی نظرش به چهرهٔ زیبای او می‌افتاد، از شادی برای او طلا و جواهر می‌ریخت.
هوش مصنوعی: شقایق (گل شقایق) از شوق معشوق با شادی لباسش را پاره می‌کند و سرش را بر زمین می‌ساید.
هوش مصنوعی: عاشق با شوق و شادمانی از آمدن معشوقش مانند درخت صنوبر راست و افراشته می‌شود و زمین را با سبزه و خاک می‌پوشاند تا فضایی زیبا و روح‌انگیز برای او ایجاد کند.
هوش مصنوعی: با این حال و رونق، وقتی چند قدم برداشت، شادی و نشاط او بیشتر شد و تصمیم به نوشیدن شراب گرفت.
هوش مصنوعی: در کنار آب، سرو را دید که سایه‌اش بر زمین افتاده است و در آن لحظه، به لطف و زیبایی سرو، خود را همسایه با آن احساس کرد.
هوش مصنوعی: هر لحظه که معشوق از شراب ناب می‌نوشید، رنگی تازه به چهره‌اش میزد و آن رنگ را به آب هم می‌پاشید.
هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و می‌گوید که با چهره و ظاهری دلربا و دلنشین، داستان و افسانه‌ای از زیبایی و نیکویی را به وجود می‌آورد.
هوش مصنوعی: گاهی بر یاد گل شراب می‌نوشید و گاهی به آواز بلبل گوش می‌داد.
هوش مصنوعی: بوی خوش گل و نسیم بهاری و صدای مستانهٔ قمری و آواز زیبا و دلکش بلبل را توصیف می‌کند. به طور کلی، این بیت فضایی شاعرانه و دل‌انگیز از زیبایی‌های طبیعت را ارائه می‌دهد.
هوش مصنوعی: دل غنچه مانند طبع کسانی است که در مضیقه و تنگنا هستند، و نرگس به شکل چشم نیمه‌خماران درآمده است.
هوش مصنوعی: چکاوک (یک نوع پرنده) نیز مانند من، به خاطر عشق و دوری، ناله و فریاد سر می‌دهد و در حال بیقراری است.
هوش مصنوعی: چون کافران (گبران) به مانند لاله‌ای که در آتش می‌سوزد، در آتش عشق به سر می‌برند و زنده‌خوانی می‌کنند و همواره زنده و شاداب هستند.
هوش مصنوعی: بلبلان به خاطر سرسبزی و طراوت (سبز پوشان) گیاهان و همچنین به خاطر شادابی و زیبایی گلها، بسیار شاد و پراحساس شده‌اند.
هوش مصنوعی: از هر نوع شوق و هیجان، سرودی آغاز شده و برای هر برگ نو، نوا و آهنگی ساخته شده است.
هوش مصنوعی: به تدریج و مداوم، دل‌سوزی‌ها و ناله‌های عاشق در نوروز به اوج می‌رسد و نوعی موسیقی یا نوا می‌سازد.
هوش مصنوعی: در سحرگاه، صدای بلندی از شاخ شمشاد به گوش می‌رسد که این ندا در باغی پر از درختان توت طنین‌انداز شده است.
هوش مصنوعی: ساقی، امروز برایم شراب بیاور که روز خوش و بخت نیکویی دارم.
هوش مصنوعی: خوشتر از این، دوستی و رابطه‌ای نیست که با چنین باغ زیبا و یاری نیکو داشته باشد.
هوش مصنوعی: ایوه! چه زمانهٔ خوشی است، چه بهشتی، چه حوری‌هایی (زنانی زیبا) در این مجلس! خدایا، چشم بد از این جمع دور باد.
هوش مصنوعی: به ما جام شراب بده که دوستان به خاطر بوی خوش گلها در حال مستی هستند و حالت نیمه مستی دارند.
هوش مصنوعی: مراقب باش که حتی یک لحظه هم عاقل و هشیار نباشی، چون هشیاری باعث می‌شود که بدبختی و رنج را احساس کنی و بار سنگینی بر دوش خود بگذاری.
هوش مصنوعی: غم را نخور، چرا که تا زمانی که می‌توانی شاد باشی، زندگی را با غم سپری نکن. غم و غصه‌ی این دنیا بسیار است و هرگز پایان نمی‌یابد، پس نباید به آن وقوف داشته باشی.
هوش مصنوعی: غم بی‌فایده هیچگاه پایان نمی‌یابد و تنها راه درمان آن نوشیدن شراب است.
هوش مصنوعی: در این ده روز از عمر که به سرعت می‌گذرد، زندگی خود را با نگرانی و ناراحتی تلف نکن و تلاش کن که جز شادی و خوشی را به یاد نیاوری.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.