هر سو به تن از زخم مهی کاسته‌ای
یا صفحهٔ گل از رقم آراسته‌ای
چون شعلهٔ آتشین که از خوردنِ چوب
سرکش‌تر و خانه‌سوزتر خاسته‌ای
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
هر سو به تن از زخم مهی کاسته‌ای
یا صفحهٔ گل از رقم آراسته‌ای
چون شعلهٔ آتشین که از خوردنِ چوب
سرکش‌تر و خانه‌سوزتر خاسته‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به توصیف زخم‌ها و آسیب‌هایی می‌پردازد که بر تن او نشسته و جلوه‌ای از زیبایی را پنهان کرده است. او خود را به شعله‌ای تشبیه می‌کند که هرچند از چوب سوزانده می‌شود، اما روز به روز شعله‌ورتر و پرخروش‌تر می‌گردد. در نهایت، این زخم‌ها و دردها به او نیرویی می‌دهند که بیشتر از قبل می‌درخشد و تأثیرگذارتر می‌شود.
هوش مصنوعی: هر جا که بروی، نشانه‌هایی از درد و زخم‌های گذشته را با خود داری، یا اینکه زیبایی و خوشی را به صورت گل به نمایش گذاشته‌ای.
هوش مصنوعی: شما مانند شعله‌ی آتشی هستید که از سوزاندن چوب بسیار سرکش‌تر و ویران‌گرتر شده‌اید.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
امروز بیا که سخت آراسته‌ای
گوئی ز میان حسن برخاسته‌ای
بر چرخ برآی ماه را گوش بمال
در باغ درآ که سرو پیراسته‌ای
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.