و به لحسا چندان خرما باشد که ستوران را به خرما فربه کنند که وقت باشد که زیادت از هزار من به یک دینار بدهند، و چون از لحسا سوی شمال روند به هفت فرسنگی ناحیتی است که آن را قطیف میگویند و آن نیز شهری بزرگ است و نخیل بسیار دارد، وامیری عرب به در لحسا رفته بود و یک سال آن جا نشسته و از آن چهار باره که دارد یکی ستده و خیلی غارت کرد و چیزی به دست نداشته بود با ایشان، و چون مرا بدید از روی نجوم پرسید که آیا من میخواهم که لحسا بگیرم توانم یا نه که ایشان بی دینند. من هرچه مصلحت بود میگفتم و نزدیک من هم بدویان با اهل لحسا نزدیک باشند به بی دینی که آن جا کس باشد که به یک سال آب بر دست نزند و این معنی که تقریر کردم از سر بصیرت گفتم نه چیزی از اراجیف که من نُه ماه در میان ایشان بودم به یک دفعه نه به تفاریق و شیر که نمی توانستم خورد و از هرکجا آب خواستمی که بخوردم شیر بر من عرض کردندی و چون نستدمی و آب خواستمی گفتندی هرکجا آب بینی آب طلب کنی که آن کس را باشد که آب باشد وایشان همه عمر هرگز گرمابه ندیده بودند و نه آب روان.



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ناصرخسرو در این بخش از فراوانی و ارزانی خرما در لحسا و از شهر قطیف در نزدیکی آن خبر میدهد. سپس از امیری عرب میگوید که لحسا را محاصره کرده بود و از او از روی نجوم پرسید که آیا شهر را خواهد گرفت. نویسنده در برابر، آن بادیهنشینان را هم در بیدینی همانند مردم لحسا میداند. گواه او زندگی نُهماهه در میان آنان است: کمآبی سخت، شیرنوشی به جای آب، و اینکه هرگز گرمابه و آب روان ندیده بودند.
هوش مصنوعی: در لحسا خرما چنان فراوان است که چارپایان را با خرما فربه میکنند و گاهی بیش از هزار من خرما را به یک دینار میفروشند. در هفت فرسنگی شمال لحسا ناحیهای به نام قطیف است که آن هم شهری بزرگ با نخلستانهای بسیار است. امیری عرب یک سال لحسا را در محاصره گرفته بود و از چهار باروی آن یکی را گرفته و بسیار غارت کرده بود، اما بر مردم آن چیره نشده بود. چون مرا دید، با تکیه بر علم نجوم پرسید که آیا میتواند لحسا را بگیرد، چون مردمش بیدیناند. من آنچه را مصلحت بود به او گفتم. به نظر من خود این بادیهنشینان هم در بیدینی به مردم لحسا نزدیکاند، چنانکه میانشان کسی هست که یک سال دست به آب نمیزند. این را از روی دیدهٔ خود میگویم، نه از شایعه، چون نُه ماه پیوسته در میان آنان بودم. شیر نمیتوانستم بخورم و هر جا آب میخواستم، به من شیر پیشکش میکردند. وقتی نمیپذیرفتم و آب میخواستم، میگفتند: «هر جا آب ببینی، آب میخواهی؛ آب را باید از کسی خواست که آب دارد.» آنان در همهٔ عمر نه گرمابه دیده بودند و نه آب روان.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.