مسجدی بود که ما در آن جا بودیم اندک رنگ و شنجرف و لاجورد با من بود بر دیوار آن مسجد بیتی نوشتم و برگ شاخ و برگی در میان آن بردم ایشان بدیدند عجب داشتند و همه اهل حصار جمع شدند و به تفرج آن آمدند و مرا گفتند که اگر محراب این مسجد را نقش کنی صد من خرما به تو دهیم و صد من خرما نزدیک ایشان ملکی بود، چه تا من آن جا بودم از عرب لشکری به آن جا آمد و از ایشان پانصد من خرما خواست قبول نکردند و جنگ کردند. ده تن از اهل حصار کشته شد و هزار نخل بریدند و ایشان ده من خرما ندادند، چون با من شرط کردند من آن محراب نقش کردم و آن صد من خرما فریاد رس ما بود که غذا نمی یافتیم و از جان ناامید شده بودیم که تصور نمی توانستیم کرد که از آن بادیه هرگز بیرون توانیم افتاد چه به هر طرف که آبادانی داشت دویست فرسنگ بیابان میبایست برید مخوف و مهلک و در آن چهار ماه هرگز پنج من گندم به یک جا ندیدم، تا عاقبت قافله ای از یمامه که ادیم گیرد و به لحسا برد که ادیم از یمن به این فلج آرند و به تجار فروشند. عربی گفت من تو را به بصره برم و با من هیچ نبود که به کرا بدهم و از آن جا تا بصره دویست فرسنگ و کرای شتر یک دینار بود از آن که شتری نیکو به دو سه دینار میفروختند مرا چون نقد نبود و به نسیه میبردند گفت سی دینار در بصره بدهی تو را بریم. به ضرورت قبول کردم و هرگز بصره ندیده بودم.



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ناصرخسرو در این بخش از سفرنامه روایت میکند که در قلعهٔ فلج، در تنگدستی و گرسنگی، با نوشتن بیتی و کشیدن نقش شاخ و برگ بر دیوار مسجد مایهٔ حیرت مردم بادیهنشین شد. آنان در برابر نقاشی محراب صد من خرما به او دادند که برایشان بسیار گرانبها بود و همین خرما جان او و همراهانش را نجات داد. در پایان، با رسیدن کاروانی از یمامه، او ناچار پذیرفت که با کرایهٔ نسیهٔ سی دینار، که باید در بصره پرداخته میشد، به سوی بصره برود.
هوش مصنوعی: ناصرخسرو در مسجد آن قلعه با اندکی رنگ شنگرف و لاجورد بیتی بر دیوار نوشت و میان آن شاخ و برگ کشید. مردم قلعه که چنین چیزی ندیده بودند در شگفت شدند و پیشنهاد کردند اگر محراب مسجد را نقاشی کند صد من خرما به او بدهند؛ و این مقدار برای آنان ثروتی بزرگ بود، چنانکه در همان روزها با لشکری از عرب جنگیدند، ده تن کشته دادند و هزار نخلشان بریده شد، ولی حتی ده من خرما به آن لشکر ندادند. او محراب را نقاشی کرد و همان خرما او و همراهانش را از گرسنگی نجات داد، زیرا در چهار ماه اقامت حتی پنج من گندم یکجا ندیده بودند و از هر سو دویست فرسنگ بیابان ترسناک تا آبادی فاصله بود؛ سرانجام کاروانی از یمامه که چرم به لحسا میبرد رسید و عربی پذیرفت او را با شتر به بصره ببرد، اما چون او پول نقد نداشت و کرایه نسیه شد، سی دینار در بصره طلب کرد و او ناچار پذیرفت، هرچند هرگز بصره را ندیده بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.