راه سوی مشرقی جنوبی بود. چون هشت فرسنگ برفتم منزلی بود که آن را «ضیقه» میگفتند و آن درهای بود بر صحرا و بر دو جانب او چون دو دیوار از کوه و میانه او مقدار صد ارش گشادگی و در آن گشادگی چاهی کندهاند که آب بسیار برآمده است اما نه آب خوش، و چون از این منزل بگذرند پنج روز بادیه است که آب نباشد. هر مردی خیکی آب برداشت و برفتیم به منزلی که آن را حوضش میگفتند. کوهی بود سنگین و دو سوراخ در آن بود که آب بیرون میآید و همان جا در گودی میایستد آبی خوش و چنان بود که مرد را در آن سوراخ میبایست شد تا از جهت شتر آب بیرون آورند، و هفتم روز بود که شتران آب نخورده بودند و نه علف از آن که هیچ نبود و در شبانروزی یک بار فرود آمدندی از آنگاه که آفتاب گرم شدی تا نماز دیگر و باقی میرفتند و این منزل جاها که فرود آیند همه معلوم باشد چه بههرجای فرو نتوانند آمد که چیزی نباشد که آتش برفروزند و بدان جاها پشکل شتر یابند که بسوزند و چیزی پزند، و آن شتران گویی میدانستند که اگر کاهلی کنند از تشنگی بمیرند و چنان میرفتند که هیچ به راندن کس محتاج نبود و خود روی در آن بیابان نهاده میرفتند با آن که هیچ اثر راه و نشان پدید نبود. روی فرا مشرق کرده میرفتند و جایی بودی که به پانزده فرسنگ آب میبود اندک و شور و جایی بودی که به سی چهل فرسنگ هیچ آب نبودی.



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ناصرخسرو در این بخش از سفرنامه گذر کاروان را از منزل «ضیقه» که درهای میان دو کوه با چاهی پرآب اما ناگوار است، و سپس از بیابانی بیآب تا منزل «حوضش» شرح میدهد. او از سختی راه میگوید: مشکهای آب، تشنگی هفتروزه شتران، جاهای معین برای توقف و پشکل شتر به جای هیزم. نکته برجسته گزارش او این است که شتران گویی خطر را میفهمیدند و بیآنکه کسی برانَد، در بیابانی بینشان رو به مشرق پیش میرفتند.
هوش مصنوعی: راه به سوی جنوبشرقی بود. پس از هشت فرسنگ به منزلی به نام «ضیقه» رسیدیم: درهای در صحرا که دو سویش کوه مانند دو دیوار بود و میانش حدود صد ارش پهنا داشت. در آنجا چاهی کنده بودند که آب فراوان اما ناگوار داشت. پس از این منزل پنج روز بیابان بیآب است؛ پس هر کس مشکی آب برداشت و به منزلی به نام «حوضش» رفتیم. در آنجا کوهی سنگی بود با دو شکاف که از آن آب گوارا بیرون میآمد و در گودالی جمع میشد، و برای آب دادن به شتران باید کسی درون شکاف میرفت و آب بیرون میآورد. شتران هفت روز بود که نه آب خورده بودند و نه علف، چون علفی در کار نبود. کاروان در هر شبانهروز تنها یک بار، از گرم شدن آفتاب تا هنگام نماز عصر، بار میانداخت و باقی وقت را راه میپیمود. جاهای توقف از پیش معلوم بود، زیرا هر جا نمیشد ماند؛ چیزی برای افروختن آتش نبود و فقط در آن جاها پشکل شتر پیدا میشد که بسوزانند و غذا بپزند. شتران گویی میدانستند که اگر سستی کنند از تشنگی میمیرند، پس بیآنکه کسی آنها را براند خودشان در بیابان پیش میرفتند، با آنکه هیچ نشانی از راه دیده نمیشد. رو به مشرق میرفتند. گاه پس از پانزده فرسنگ اندکی آب شور یافت میشد و گاه تا سی یا چهل فرسنگ هیچ آبی نبود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.