سجده کنم پیشکش آن قد و بالا، چه شود؟
دیده کنم پیشکش آن دل بینا، چه شود؟
بادهٔ او را نخورم ور نخورم پس کِه خورد؟
گر بخورم نقد و نیندیشم فردا، چه شود؟
بادهٔ او همدل من، بام فلک منزل من
گر بگشایم پر خود، برپرم آن جا چه شود؟
دل نشناسم، چه بود؟ جان و بدن تا برود
غم نخورم، غم نخورم، غم نخورم تا چه شود؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و شوق به محبوب میپردازد. او به حالت سجده و پیشکش کردن خود به محبوب اشاره میکند و از جذابیت و زیبایی او سخن میگوید. در اینجا، پرسشهای عمیق در مورد عواقب عشق، باده و لذتهای آن مطرح میشود و شاعر به عدم نگرانی از آینده تأکید میکند. او در نهایت به عدم شناخت دل و جان میپردازد و از غم و نگرانی درباره آنچه پیش خواهد آمد، میگذرد.
هوش مصنوعی: اگر به خاطر زیبایی و قامت بلند او سجده کنم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ و اگر به خاطر دل بینای او، نگاه و توجه خود را پیشکش او کنم، چه میشود؟
هوش مصنوعی: اگر من از شراب او نخورم، پس چه کسی آن را خواهد نوشید؟ و اگر بنوشم و به عواقب آیندهاش فکر نکنم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟
هوش مصنوعی: اگر بادهٔ خدایی او که موجب دوستی من است، در نظر بگیرم و در آسمان خانهٔ من باشد، اگر پرواز کنم و به آنجا برسم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟
هوش مصنوعی: من نمیدانم دل چیست؛ وقتی جان و بدن از بین بروند، از غم چیزی نمیدانم و نگران نیستم، بیم و غم نخواهم داشت تا ببینم چه پیش میآید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.