آن مه چو در دل آید او را عجب شناسی
در دل چگونه آید از راه بیقیاسی
گر گویی میشناسم لاف بزرگ و دعوی
ور گویی من چه دانم کفر است و ناسپاسی
بردانم و ندانم گردان شدهست خلقی
گردان و چشم بسته چون استر خراسی
میگرد چون خراسی خواهی و گر نخواهی
گردن مپیچ زیرا دربند احتباسی
یوسف خرید کوری با هیجده قلب آری
از کوری خرنده وز حاسدی نخاسی
تو هم ز یوسفانی در چاه تن فتاده
اینک رسن برون آ تا در زمین نتاسی
ای نفس مطمئنه اندر صفات حق رو
اینک قبای اطلس تا کی در این پلاسی
گر من غزل نخوانم بشکافد او دهانم
گوید طرب بیفزا آخر حریف کاسی
از بانگ طاس ماه بگرفته میگشاید
ماهت منم گرفته بانگی زن ار تو طاسی
آدم ز سنبلی خورد کان عاقبت بریزد
تو سنبل وصالی ایمن ز زخم داسی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با این پرسش آغاز میشود که آن ماهِ الهی چگونه و از چه راهی به دل میآید. ادعای شناختن او لاف است و انکار آن ناسپاسی، و مردم میان این دو، مانند استر آسیاب، چشمبسته میچرخند. سپس انسان به یوسفِ افتاده در چاه تن تشبیه میشود که ریسمان رهایی برایش آمده، و نفس مطمئنه به رفتن به سوی صفات حق فراخوانده میشود. در پایان، شاعر به اصرار معشوق غزل میخواند و وصال را خوشهای میداند که برخلاف خوشهٔ آدم، از داس نابودی در امان است.
هوش مصنوعی: وقتی آن ماه (معشوق الهی) به دل میآید، آیا او را میشناسی؟ او از چه راهی به دل میآید؟ از راهی که با هیچ چیز قیاسپذیر نیست و به سنجش درنمیآید.
هوش مصنوعی: اگر بگویی او را میشناسم، لاف و ادعایی بزرگ کردهای. و اگر بگویی من چه میدانم، این انکار و ناسپاسی است.
هوش مصنوعی: گروهی از مردم میان «میدانم» و «نمیدانم» سرگردان ماندهاند و چشمبسته دور خود میگردند، مانند استری که آسیاب را میچرخاند.
هوش مصنوعی: چه بخواهی و چه نخواهی، مانند چارپای آسیاب بگرد. سرپیچی نکن، زیرا در بند و گرفتار هستی.
هوش مصنوعی: آری، کوری یوسف را به هجده سکهٔ قلب خرید. این از کوری خریدار و حسادتِ فروشنده بود که ارزش یوسف را ندیدند.
هوش مصنوعی: تو هم از یوسفانی که در چاه تن افتادهاند. اینک ریسمان آمده است؛ بیرون بیا تا در خاک خفه نشوی.
هوش مصنوعی: ای نفس آرامگرفته، به سوی صفات حق برو. اینک جامهٔ اطلس برایت آماده است؛ تا کی در این پلاس و جامهٔ زبر تن میمانی؟
هوش مصنوعی: اگر غزل نخوانم، او (معشوق) دهانم را میشکافد و میگوید شادی را بیشتر کن، تو آخر همپیالهٔ ما هستی.
هوش مصنوعی: ماهِ گرفته با بانگ کوبیدن بر طاس از گرفتگی آزاد میشود. من ماه تو هستم که گرفتهام؛ اگر تو طاسی، بانگی بزن تا گشوده شوم.
هوش مصنوعی: آدم از خوشهای خورد که سرانجام فرو میریزد و از میان میرود. اما تو خوشهٔ وصالی و از زخم داس در امانی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.