گنجور

غزل شمارهٔ ۲۳۶

 
مولوی
مولوی » دیوان شمس » غزلیات
 

مبارکی که بود در همه عروسی‌ها

در این عروسی ما باد ای خدا تنها

مبارکی شب قدر و ماه روزه و عید

مبارکی ملاقات آدم و حوا

مبارکی ملاقات یوسف و یعقوب

مبارکی تماشای جنه المأوی

مبارکی دگر کان به گفت درناید

نثار شادی اولاد شیخ و مهتر ما

به همدمی و خوشی همچو شیر باد و عسل

به اختلاط و وفا همچو شکر و حلوا

مبارکی تبارک ندیم و ساقی باد

بر آنک گوید آمین بر آنک کرد دعا

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

هنگامه حیدری نوشته:

بنا بر روایت افلاکی مولانا این غزل و غزل شماره ۳۴ را در شب زفاف سلطان ولد با فاطمه خاتون دختر شیخ صلاح الدین زرکوب به نظم آورده است.

شمس الحق نوشته:

حقیر بخاطر ندارد که روایتی که احم افلاکی در مناقب العارفین آورده و آن شب عروسی در چه دوره ای از حضور یا غیبت شمس تبریزی انجام یافته است ، اما در این غزل که سخن از مبارک و مبارکی رفته است حقیر را بیاد سخنی از شمس تبریزی می فکند که در پاسخ هر کس که به مناسبتی مبارک باشد میگفت ، چنین میفرمود :
مبارک شمایید ! ایام را از شما مبارک است !

دکتر محمدعلی شیوا نوشته:

افلاکی این انتساب را در فصل پنجم مناقب ص ۷۲۰ آورده است و به گمانم به واسطه ی بیت:

مبارکی دگر کان به گفت درناید

نثار شادی اولاد شیخ و مهتر ما

اشاره صریح به تزویج فاطمه خاتون اولاد شیخ صلاح الدین و فرزند مهتر خود سلطان ولد دارد
الله اعلم بالصواب

کانال رسمی گنجور در تلگرام