ای سنایی عاشقان را درد باید درد کو
بار جور نیکوان را مرد باید مرد کو
بار جور نیکوان از دی و فردا برتر است
وانما جان کسی از دی و فردا فرد کو
ور خیال آید تو را کز دی و فردا برتری
برتری را کار و بار و ملک و بردابرد کو
در میان هفت دریا دامن تو خشک کو
در میان هفت دوزخ عنصر تو سرد کو
این نداری خود ولیکن گر تو این را طالبی
آه سرد و اشک گرم و چهرههای زرد کو
هر نفس بوی دل آید از صراط المستقیم
تا نگویی عشق ره رو را که راه آورد کو
گرد از آن دریا برآمد گرد جسم اولیاست
تا نگویی قوم موسی را در این یم گرد کو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بررسی درد و رنج عاشقان میپردازد و از وجود بار سنگین جفاهای نیکان میگوید. او بر این باور است که این بار از زمانهای گذشته و آینده نیز سنگینتر است و انسان باید در مقابله با آن شجاع باشد. همچنین اشاره میکند که اگر کسی برتری را برای خود طلب میکند، باید با درد و رنج ناشی از عشق روبرو شود. شاعر به وجود نداشتهها و کمبودهای خود در درون اشاره میکند و با بیان نمادهایی از عشق و تلاش، بر اهمیت جستجوی حقیقت و شایستگی انسان تاکید میکند. در نهایت، او به داستان قوم موسی و تجلی قدرت و رنج در مسیر الهی اشاره میکند.
هوش مصنوعی: سنایی، تو میگویی که عاشقان باید درد و رنج را تحمل کنند، زیرا آن دوشیدنیِ سنگین و ناراحتی که از نیکان به انسان میرسد، نیاز به مردانگی و استقامت دارد.
هوش مصنوعی: بار گران ظلم و سختی نیکوکاران از زمانهای گذشته و آینده بالاتر است، ولی تنها کسی که با جانش از این زمانها و زحمتها برتر است، فردی است که واقعاً به حقایق وجود پی برده باشد.
هوش مصنوعی: اگر خیالی به سراغت بیاید که تو از گذشته (دی) و آینده (فردا) برتری، این برتری، ناشی از کار و تلاش و ملک و مقام تو نیست.
هوش مصنوعی: تو در میان هفت دریا نیاز به دامن خشک داری، و در میان هفت دوزخ باید بدانی که وجود تو سرد و بیاحساس است.
هوش مصنوعی: تو به این حالت و احساسات دچار نیستی، اما اگر واقعاً خواستار این حالت هستی، پس آرامش سرد و اشکهای داغ و چهرههای پژمرده را باید کجا ببینی؟
هوش مصنوعی: هر نفسی که از صراط المستقیم (راه راست) میگذرد، بوی عشق به دل شخص میرسد، بنابراین نگو که عشق چگونه بر عاشق راه پیدا کرده است.
هوش مصنوعی: از آن دریا که عشق و حقیقت است، گردی برآمده که نشانگر روح ازلی و ابتدایی انسانهاست. این گرد، مانند قوم بنیاسرائیل در دریا، نشانهای از راهیابی و نجات در میانهٔ دشواریهاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای سنایی عاشقی را درد باید درد کو
بار حکم نیکوان را مرد باید مرد کو
پیش نوک ناوک دلدوز جانان روز حکم
طرقوا گویان جان را بانگ بردا برد کو
در همه معدن ز تف عشق چون یاقوت و زر
[...]
در زوایای خرابات از چنین مستان هنوز
چند گویی مرد هست و مرد هست آن مرد کو؟
بر درختی کین چنین مرغان همی دستان زنند
زان درخت امروز اصل و بیخ و شاخ و ورد کو؟
از برای انس جان اندر میان انس و جان
[...]
ای برادر عاشقی را درد باید درد کو
صابری و صادقی را مرد باید مرد کو
چند از این ذکر فسرده چند از این فکر زمن
نعرههای آتشین و چهرههای زرد کو
کیمیا و زر نمیجویم مس قابل کجاست
[...]
وای از این افسردگان فریاد اهل درد کو؟
ناله مستانه دلهای غمپرورد کو؟
ماه مهرآیین که میزد باده با رندان کجاست
باد مشکیندم که بوی عشق میآورد کو؟
در بیابان جنون سرگشتهام چون گردباد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.