تازه شد از او باغ و بر من
شاخ گل من نیلوفر من
گشته است روان در جوی وفا
آب حیوان از کوثر من
ای روی خوشت دین و دل من
ای بوی خوشت پیغامبر من
هر لحظه مرا در پیش رخت
آیینه کند آهنگر من
من خشک لبم من چشم ترم
این است مها خشک و تر من
آن کس که منم خاک در او
می‌کوبد او بام و در من
آن کس که منم پابسته او
می‌گردد او گرد سر من
باده نخورم ور ز آنک خورم
او بوسه دهد بر ساغر من
پستان وفا کی کرد سیه
آن دایه جان آن مادر من
از من دو جهان صد بر بخورد
چون آید او اندر بر من
دزدار فلک قلعه بدهد
چون گردد او سرلشکر من
بربند دهان غماز مشو
غماز بس است آن گوهر من
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف عشق و حالتی روحانی می‌پردازد که از پیوند با معشوق به دست می‌آید. او باغ و گل را به زندگی دلنشین خود تشبیه می‌کند و معشوق را به عنوان منبع وفا و خوشبویی معرفی می‌کند. در عین حال، شاعر از رنج و عطش خود صحبت می‌کند و به وابستگی عمیق خود به این عشق اشاره دارد. او باور دارد که این عشق، قدرتی به او می‌دهد و تمام وجوه وجودش را تحت تأثیر قرار داده است. همچنین شاعر به تضادهای عواطفش، مانند خشکی و تر شدن، اشاره می‌کند و از سرلشکر بودن معشوق در زندگی‌اش سخن می‌گوید. غزل در نهایت به این نکته می‌رسد که عشق واقعی می‌تواند بر سختی‌ها و غم‌ها غلبه کند.
هوش مصنوعی: به‌خاطر وجود این شخص، باغ زندگی من دوباره جوانه زده و به خاطر او، شاخۀ گل من همانند نیلوفر شکوفا شده است.
هوش مصنوعی: روانم در جوی وفا در حال حرکت است، همان‌طور که آب حیات از کوثر من جریان دارد.
هوش مصنوعی: ای چهرهٔ زیبا، تو برای دین و دل من هستی، و ای عطر خوش تو، پیغام‌آور من هستی.
هوش مصنوعی: آهنگر من هر لحظه مرا در برابر چهره‌ات همچون آینه جلوه‌گر می‌کند.
هوش مصنوعی: من در ظاهر ظاهراً بی‌احساس و خشک به نظر می‌رسم، اما در درونم احساسی عمیق و اشک‌هایی پنهان دارم. این حالت من، تضاد میان ظاهر و باطن است.
هوش مصنوعی: من که هستم در حقیقت خاکی هستم که در وجود او (خدا) کوبیده می‌شود، و او همان بام و در من است؛ یعنی وجود او به من هویت می‌بخشد و من به واسطه او شناخته می‌شوم.
هوش مصنوعی: من، که به او وابسته‌ام، دائماً در حال دور زدن او هستم و او در اطراف من می‌چرخد.
هوش مصنوعی: اگر باده نخورم، اشکالی ندارد، اما اگر بخورم، او (معشوق) باید بر لبهٔ پیاله‌ام بوسه بزند.
هوش مصنوعی: مادر وفاداری که به من زندگی می‌بخشد، چگونه می‌تواند دایه‌ای سیاه‌چهره باشد؟
هوش مصنوعی: هر زمانی که او (خدا) به من نزدیک شود، دو جهان به یکباره به من فشار می‌آورد و تأثیرش را بر من می‌گذارد.
هوش مصنوعی: زمانی که او به عنوان فرمانده و سرلشکر من وارد می‌شود، آسمان هم به من اجازه می‌دهد که دزدی از دنیا داشته باشم و در قلعه‌ام را بگشایم.
هوش مصنوعی: برای مسدود کردن دهان آن کسی که پشت سر من حرف می‌زند، نیازی به غماز شدن نیست؛ زیرا با همین یک کلمه که می‌گویم، به تنهایی کاف است و برای من ارزشمند است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
آن دلبر من آمد بر من
زنده شد از او بام و در من
گفتم قنقی امشب تو مرا
ای فتنه من شور و شر من
گفتا بروم کاری است مهم
[...]
ای دلبر من، تاج سر من
یک دم ز وفا، بنشین بر من
نازت بکشم ای مایهٔ ناز
بارت ببرم ای دلبر من
وای از تو که سوخت پروانه صفت
[...]
معرفی ترانه‌های دیگر
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.