گرم درآ و دم مده باده بیار و غم ببر
ای دل و جان هر طرف چشم و چراغ هر سحر
هم طرب سرشتهای هم طلب فرشتهای
هم عرصات گشتهای پر ز نبات و نیشکر
خیز که رسته خیز شد روز نبات ریز شد
با خردم ستیز شد هین بربا از او خبر
خوش خبران غلام تو رطل گران سلام تو
چون شنوند نام تو یاوه کنند پا و سر
خیز که روز میرود فصل تموز میرود
رفت و هنوز میرود دیو ز سایه عمر
ای بشنیده آه جان باده رسان ز راه جان
پشت دل و پناه جان پیش درآ چو شیر نر
مست و خراب و شاد و خوش میگذری ز پنج و شش
قافله را بکش بکش خوش سفریست این سفر
لحظه به لحظه دم به دم می بده و بسوز غم
نوبت تست ای صنم، دورهی توست ای قمر
عقل رباست و دلربا در تبریز شمس دین
آن تبریز چون بصر شمس در اوست چون نظر
گرچه بصر عیان بود نور در او نهان بود
دیده نمیشود نظر جز به بصیرتی دگر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل معشوق و ساقی را با شتاب و شوق فرا میخواند تا باده بیاورد، غم را بسوزاند و عقل را از کار بیندازد، چرا که روز میگذرد و فرصت کوتاه است. او معشوق را مایهٔ شادی، پناهِ جان و راهبرِ کاروانی میداند که از حواس و جهات فراتر میرود. در پایان، شمس تبریزی را به بینایی در چشمِ تبریز مانند میکند و میگوید این نورِ پنهان تنها با بصیرتِ درونی دیده میشود.
هوش مصنوعی: گرم و با شور وارد شو و درنگ و افسون مکن؛ باده بیاور و غم را ببر. ای کسی که جان و دلِ هر سو هستی و روشنیِ چشم و چراغِ هر سحرگاه.
هوش مصنوعی: سرشتت از شادی است و فرشتگان نیز تو را میجویند. از حضور تو صحرای قیامت هم پر از شیرینی و نبات و نیشکر شده است.
هوش مصنوعی: برخیز که رستاخیز برپا شد و روزی است که از آن شیرینی میبارد. این شور با عقلِ من به ستیز برخاسته؛ هان، هوشیاری و آگاهی را از عقل بربای.
هوش مصنوعی: خبرآورندگانِ خوش، بندهٔ تو هستند و سلامِ تو جامی سنگین از باده است. هرگاه نام تو را بشنوند، سر و پای خود را گم میکنند و از خود بیخود میشوند.
هوش مصنوعی: برخیز که روز و فصلِ گرمِ تابستان میگذرد و فرصت تنگ است. دیو از سایهٔ عمر گریخت و هنوز هم میگریزد؛ اشاره به این روایت که شیطان از راهِ عمر میگریخت.
هوش مصنوعی: ای که آهِ جان را شنیدهای، از راهِ جان باده برسان. ای پشتیبانِ دل و پناهِ جان، مانند شیرِ نر دلیرانه پیش بیا.
هوش مصنوعی: تو مست و بیخود و شادمان از پنج حس و شش جهت فراتر میروی. کاروان را با خود بکش و ببر که این سفر، سفری خوش است.
هوش مصنوعی: لحظه به لحظه و دم به دم باده بده و غم را بسوزان. ای معشوقِ زیبا، اکنون نوبت و روزگارِ توست، ای ماه.
هوش مصنوعی: شمسالدین در تبریز، هم عقل را میرباید و هم دل را. تبریز مانند چشم است و شمس در آن مانند بینایی و نگاهِ آن چشم.
هوش مصنوعی: هرچند چشم آشکار و دیدنی است، نورِ آن پنهان است. بینایی را جز با بصیرتی دیگر، یعنی دیدهٔ درون، نمیتوان دید؛ پس شمس را نیز تنها با چشمِ دل میتوان شناخت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
الطرب ای شکرستان چون دم سرد در سحر
گرم درآی و دم مده باده بیار و غم ببر
چند به خنده های خوش گریه من طلب کنی
گریه شمع می طلب خنده صبح می نگر
عشق تو کم نمی کند یک سر مو ز قصد من
[...]
زمان فی اسرته ضیاء
و عیش فی بدایته سرور
ای تو نگار خانگی خانه درآ از این سفر
پسته لعل برگشا تا نشود گران شکر
ساقی روح چون تویی کشتی نوح چون تویی
تا که تهیست ساغرم خون چه پرست این جگر
طعنه زند مرا ز کین رو صنمی دگر گزین
[...]
ای به تپیدن از تو دل، هوش که می بری مبر
وی به خرابی از تو جان، باده که می خوری مخور
خوردن غم ز دل بود، چند به خلق غم دهی
گر غرض اینست، از کسان دل که همی بری مبر
کبک روانی و رهت هست درون سینه ها
[...]
قامت همچو سرو او گشت به غیر جلوه گر
در ره او چو نقش پا خاک همی کنم به سر
سوی من آن نگار را کس نشدست راهبر
جذب محبتم کشد نیست بهانه دگر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.