بخش ۳۲ - رفتن خسرو به سوی قصر شیرین و در بستن شیرین به روی خسرو
چو بستان تازه گشت از باد نوروز
جهان بستد بهار عالم افروز
ز آسیب صبا در جلوه شد باغ
به غارت داد بلبل خانهٔ زاغ
هوا کرد از گل آشوب خزان دور
به مشک‌تر به دل شد گرد کافور
عروس غنچه را نو شد عماری
کمر بر بست گل در پرده داری
بنفشه سر بر آورد از لب جوی
زمین گشت از ریاحین عنبرین بوی
نسیم صبح گاه از مشک بوئی
هزاران نافه در بر داشت گوئی
حریر گل ورق در خون سرشته
برات عیش بر ساقی نوشته
ملک بر عزم صحرا بارگی جست
به پشت باد سرو نازنین رست
نخست از گشت کرد آهنگ نخجیر
فرود آورد هر مرغی به یک تیر
به گلزار آمد از نخجیرگه شاد
بساط افگند زیر سرو شمشاد
به می بنشست با خاصان درگاه
بر آمد بانگ نوشا نوش بر ماه
پیاپی گر چه می میکرد بر کار
نمی‌رفت از سرش سودای دلدار
شکیبا بود تا هشیاریی داشت
کفایت را عنان از دست نگذاشت
چو سرها گرم شد از باده‌ای چند
زبان بگشاد با آزاده‌ای چند
که نوروز آمد و گلزار بشگفت
صبا با گل پیام عاشقان گفت
روان شد باد جام لاله بر دست
خمار نرگس بیمار بشکست
همه کس با حریفی باغ در باغ
مرا در دل ز دوری داغ بر داغ
همه شادند و جانم در عذابست
که می بی روی خوبان زهر ناب است
چو چندی زین سخنها گفت حالی
دل از اندیشه لختی کرد خالی
جنیبت جست و ز دل بار برداشت
ره مشکوی آن دلدار برداشت
روان گشت از شراب لعل سرخوش
ولی از سوز سینه دل پر آتش
چو آمد تا به قصر نازنین تنگ
ز مغزش هوش رفت از سینه فرهنگ
خبر بردند بر سرو گلندام
که طوبی بر در فردوس زد گام
به لرزید از هراس آن دستهٔ گل
کزان سیلاب تندش بشکند پل
شکوه ننگ و نام آواره گردد
لباس عصمتش صد پاره گردد
صواب آن دید رای هوشیارش
که ندهد راه در ایوان بارش
عمل داران درگه را به فرمود
که بشتابند پیش آهنگ شه زود
دویدند آن همه فرمان پذیران
به استقبال شاه تخت گیران
چو آمد بر در قصر دلارام
کزان شیرین سخن شیرین کند کام
دری بر بسته دید و میزبان دور
مه اندر برج عصمت مانده مستور
تعجب کرد و حیران ماند زان کار
که نخل بارور چون گشت بی بار
جهان شب شد به چشم نیم خوابش
که ماند اندر پس کوه آفتابش
به خواری بازگشتن خواست در حال
که خواندش نازنین ز آواز خلخال
ملک را کامد آن آواز در گوش
به جان بی خبر باز آمدش هوش
چو سر بر کرد سوی قصر والا
زمین بوسیده ماه سرو بالا
دمید از هر دو جانب صبح امید
مقابل شد به دلگرمی دو خورشید
پری روی از مژه می ریخت آبی
به روی میهمان میزد گلابی
به نظاره فرو ماندند تا دیر
نمی‌گشت از تماشا چشمشان سیر
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: خسرو به سمت قصر شیرین می‌رود و به بهار و زیبایی‌های آن اشاره می‌شود. در این زمان، دل او پر از شوق و عشق است، اما به دلیل دوری شیرین، بی‌تابی می‌کند. وقتی به قصر می‌رسد، در بسته را می‌بیند و متوجه می‌شود که هیچ‌کس در آنجا نیست. در این حال، خاطر او به سمت صدای دلنشین شیرین جلب می‌شود که از پشت در می‌آید. سرانجام، در قصر جلوی دیدگانش باز می‌شود و این دیدار مملو از شگفتی و زیبایی است.
هوش مصنوعی: وقتی که باغ به خاطر وزش باد نوروز تازه و سرسبز شد، بهار تمام زیبایی‌های جهان را از آن خود کرد.
هوش مصنوعی: به خاطر وزش نسیم صبا، باغ زیبا جلوه‌گر شد، اما بلبل که نمایندهٔ عشق و زیبایی است، در این باغ به موجب وجود زاغ که نماد بدی و زشتی است، غارت شد و از آن به دام افتاد.
هوش مصنوعی: هوا به خاطر گل، به موسم پاییز مانند آشوبی تبدیل شد و بوی خوش مشک باعث شد که دل از رایحهٔ کافور پر شود.
هوش مصنوعی: عروس غنچه، جوان و زیبا شده و لباس تازه‌ای به خود پوشیده است و گل، برای محافظت از او در پس پرده قرار دارد.
هوش مصنوعی: بنفشه‌ای از کنار جوی آب سر برآورد و بوی خوشی شبیه بوی عنبر از گل‌ها به مشام رسید.
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی بویی مانند مشک دارد و به قدری خوشبو است که گویی هزاران گل از آن به مشام می‌رسد.
هوش مصنوعی: بر روی پارچهٔ حریر که به رنگ گل است، لکه‌های خون دیده می‌شود و این نشان‌دهندهٔ حالتی است که به نوعی بیان‌گر خوشی و سرور (عیش) است که برای ساقی نوشته شده است. این بیت به توصیف زندگی لذت‌جویانه و حس زیبایی‌شناختی در فضایی پر از عشق و شوق می‌پردازد.
هوش مصنوعی: پادشاه با ارادهٔ رفتن به دشت، به‌سرعت و شتاب بر پشت بادی که وزش آن مانند قامت لطیف و زیباست، حرکت کرد.
هوش مصنوعی: خسرو ابتدا از گردش در صحرا به سمت شکارگاه آمد و هر پرنده‌ای را با یک تیر شکار کرد.
هوش مصنوعی: خسرو از محیط شکار به گلزار آمد و با شادی بساطی گسترد زیر درختان سرو و شمشاد.
هوش مصنوعی: خسرو در میان درباریان نزدیک به خود می‌نشست و وقتی که در حال نوشیدن شراب بودند، صدای خوشی را شنید که به شادی و جشن اشاره داشت و به خاطر زیبایی شیرین او را شبیه ماه می‌دانستند.
هوش مصنوعی: هرچند که به طور مکرر مشغول نوشیدن شراب بود، اما احساس عشق به معشوق از ذهنش نمی‌رفت و او را رها نمی‌کرد.
هوش مصنوعی: خسرو تا زمانی که هوشیاری داشت، صبر کرد و هیچ‌گاه کنترل خود را از دست نداد.
هوش مصنوعی: وقتی سرها به خاطر نوشیدنی‌ای خوشحال و گرم شد، چند نفر زبان به صحبت و گفتگو با افراد آزاد و بزرگ باز کردند.
هوش مصنوعی: نوروز فرا رسیده و باغ‌ها شکوفا شده‌اند. نسیم صبح با گل‌ها پیام عاشقان را به میان آورده است.
هوش مصنوعی: باد بهاری با جامِ گل لاله به دست خمار (شراب‌خور) نرگس (عشق) دمیده شد و به خاطر درد و رنج عشق نرگس، گل لاله هم از حسرت و اندوه شکست.
هوش مصنوعی: همه افراد با عشق و دوستی در باغ خوش می‌گذرانند، اما من به خاطر دوری از معشوق خود در دل، زخم و داغی بر دل دارم.
هوش مصنوعی: همه در شادی و خوشحالی به سر می‌برند، اما من در عذاب و درد هستم؛ زیرا در عدم دیدار چهره‌ی زیبا و معشوقم، این درد برای من مانند زهر کشنده است.
هوش مصنوعی: مدتی از این حرف‌ها صحبت کردند و سپس دلش را از افکار مشغول خالی کرد.
هوش مصنوعی: او (خسرو) به خاطر عشق شیرین، عزم سفر می‌کند و از دل خود بار غم و اندوه را برمی‌دارد و به سوی قصر شیرین می‌رود. در اینجا «مشکوی» به معنای خوب و معطر شیرین است.
هوش مصنوعی: خسرو از شراب سرخ لذت برد و سرحال شد، اما در عین حال، به خاطر درد و سوز دلش، احساس آتش در دل خود را تجربه می‌کند.
هوش مصنوعی: خسرو وقتی به قصر زیبای شیرین رسید، به قدری تحت تأثیر قرار گرفت که تمام آگاهی‌اش از بین رفت و از دلش ادب و فرهنگش هم بیرون رفت.
هوش مصنوعی: به سرو گلندام (شیرین) خبر دادند که درخت طوبی که در بهشت قرار دارد، بر درِ بهشت قدم گذاشته است.
هوش مصنوعی: به خاطر ترس از سیلابی که ممکن است پل را بشکند، آن دسته گل (شیرین) به لرزش درآمد.
هوش مصنوعی: در اثر ترس و یأس، شکوه و نام نیک او مانند کسی که آواره شده، نابود می‌شود و لباس پاکی‌اش تا حدی پاره و خراب می‌شود که دیگر قابل شناسایی نیست.
هوش مصنوعی: رای هوشیار خسرو بر این بود که اجازه ندهد کسی به ایوان بار او راه پیدا کند.
هوش مصنوعی: امیر خسرو به فرمان شاه (خسرو) از کسانی که در بارگاه و درگاه او هستند می‌خواهد که به سرعت نزد او بروند و به استقبالش آماده شوند.
هوش مصنوعی: همه‌ی آن کسانی که دربار را خدمتگزار می‌دانستند، به پیشواز شاهی که بر تخت نشسته و فرمانروایی می‌کند، دویدند.
هوش مصنوعی: خسرو به در قصر زیبای شیرین رسید، قصر که از آنجا سخنان شیرین او را شنید و دلش شاد شد.
هوش مصنوعی: خسرو در آنجا در ورودی قصر شیرین را بسته می‌بیند و متوجه می‌شود که میزبان (شیرین) در درون قصر، در حالتی شگفت‌انگیز و پنهان، به دور از دید دیگران است.
هوش مصنوعی: خسرو از آنچه رخ داده است شگفت‌زده و حیران شد، زیرا نخل باروری که معمولاً میوه می‌دهد، ناگهان بدون میوه شده است.
هوش مصنوعی: خسرو در حالتی نیمه‌خواب به آسمان نگاه می‌کند و می‌بیند که جهان به شب تبدیل شده است، در حالی که خورشید هنوز در پس کوه روشنایی خود را می‌تاباند.
هوش مصنوعی: خسرو در حالی که صدای دل‌نواز زنگوله‌های خلخال معشوقه‌اش شیرین را می‌شنید، تصمیم گرفت به درون قصر او بازگردد، اما در این حال احساس شکست و خواری می‌کند.
هوش مصنوعی: خسرو از صدای نازنین شیرین که به او رسید، به حالت حیرت و شگفتی بازگشت و توجهش جلب شد، به‌طوری که تمام هوش و حواس خود را از دست داد.
هوش مصنوعی: خسرو وقتی که به سمت قصر شیرین نگاه کرد، به نشانه احترام بر زمین سجده کرد و سپس سرش را به سمت قصر بلند کرد؛ قصر شیرین مانند ماه و درخت سرو بلند و زیبا به نظر می‌رسید.
هوش مصنوعی: سپیده‌دم امید از هر دو طرف طلوع کرد و دو خورشید به معنای شادی و دلگرمی به دل حاضران تابید.
هوش مصنوعی: دختر زیبای فرشته‌گونه (پری‌رو) با مژه‌هایش اشکانی مانند آنچه به گل‌های سرخ (گلابی) می‌زنند را به روی میهمان می‌ریخت. این تصویر به زیبایی و لطافت او اشاره دارد و نشان می‌دهد که این لحظه به‌قدری دلنشین است که میهمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
هوش مصنوعی: آنها برای تماشای زیبایی و ظرافت او (شیرین) مدت زیادی توقف کردند و چشمانشان به تماشای او سیر نمی‌شد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.