من آن ترک طناز را می شناسم
من آن شوخ بدساز را می شناسم
مبینید تا می توانید در وی
که من آن سرانداز را می شناسم
نبینم به سویش ز بیم دو چشمش
که آن هر دو غماز را می شناسم
شبم تازه شد جان به دشنام مستی
تو بودی، من آواز را می شناسم
ز من پرس ذوق سخنهای خسرو
که من آن ره ساز را می شناسم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر در مورد شناخت شاعر از یک معشوقه است. او به زیبایی و ویژگیهای خاص این معشوق اشاره میکند و از احساساتش نسبت به او میگوید. شاعر به تأثیر این شخص بر زندگی و حال خود اشاره میکند و به دیگران میگوید که او از رازهای عشق و زیباییهای این فرد آگاه است. در نهایت، شاعر به ذوق و تواناییهای خود در بیان احساسات و سخنهای عاشقانه اشاره میکند.
هوش مصنوعی: من آن دختر زیبا و باهوش را میشناسم، که بازیگوش و شیطنتآمیز است.
هوش مصنوعی: تا جایی که میتوانید در او نگاه کنید، زیرا من فردی را میشناسم که در خط مقدم است.
هوش مصنوعی: نمیخواهم به سمت او نگاه کنم چون از ترس، هر دو چشمش را میشناسم که از رازهای عشق خبر میدهند.
هوش مصنوعی: شب به پایان رسید و من به خاطر حال و هوای مستی تو به خودم فحاشی میکنم، من صدای آواز را خوب میشناسم.
هوش مصنوعی: از من بپرس دربارهی لطافت و زیبایی سخنان خسرو، چون من آن کسی را که این راه را میسازد و میداند، به خوبی میشناسم.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.