بخش ۱۱ - در بیان آنکه هر یک از جمال و عشق مرغیست از آشیان وحدت پریده و بر شاخسار مظاهر کثرت آرمیده اگر نوای عزت معشوقیست از آنجاست و اگر ناله محنت عاشقیست هم از آنجاست
در آن خلوت که هستی بی نشان بود
به کنج نیستی عالم نهان بود
وجودی بود از نقش دویی دور
ز گفت و گوی مایی و تویی دور
جمال مطلق از قید مظاهر
به نور خویش هم بر خویش ظاهر
دلارا شاهدی در حجله غیب
مبرا دامنش از تهمت عیب
نه با آیینه رویش در میانه
نه زلفش را کشیده دست شانه
صبا از طره اش نگسسته تاری
ندیده چشمش از سرمه غباری
نگشته با گلش همسایه سنبل
نبسته سبزه ای پیرایه بر گل
رخش ساده ز هر خطی و خالی
ندیده هیچ چشمی زو خیالی
نوای دلبری با خویش می ساخت
قمار عاشقی با خویش می باخت
ولی زانجا که حکم خوبروییست
ز پرده خوبرو در تنگ خوییست
نکو رو تاب مستوری ندارد
ببندی در ز روزن سر برآرد
نظر کن لاله را در کوهساران
که چون خرم شود فصل بهاران
کند شق شقه گلریز خارا
جمال خود کند زان آشکارا
تو را چون معنیی در خاطر افتد
که در سلک معانی نادر افتد
نیاری از خیال آن گذشتن
دهی بیرون به گفتن یا نوشتن
چو هر جا هست حسن اینش تقاضاست
نخست این جنبش از حسن ازل خاست
برون زد خیمه ز اقلیم تقدس
تجلی کرد بر آفاق و انفس
ز هر آیینه ای بنمود رویی
به هر جا خاست از وی گفت و گویی
ازو یک لمعه بر مُلک و مَلَک تافت
ملَک سرگشته خود را چون فلک یافت
همه سبوحیان سبوح جویان
شدند از بیخودی سبوح گویان
ز غواصان این بحر فَلَکْ فُلک
برآمد غلغل سبحان ذی الملک
ازان لمعه فروغی بر گل افتاد
ز گل شوری به جان بلبل افتاد
رخ خود شمع ازان آتش برافروخت
به هر کاشانه صد پروانه را سوخت
ز نورش تافت بر خورشید یک تاب
برون آورد نیلوفر سر از آب
ز رویش روی خویش آراست لیلی
به هر مویش ز مجنون خاست میلی
لب شیرین به شکرریز بگشاد
دل از پرویز برد و جان ز فرهاد
سر از جیب مه کنعان برآورد
زلیخا را دمار از جان برآورد
جمال اوست هر جا جلوه کرده
ز معشوقان عالم بسته پرده
به هر پرده که بینی پردگی اوست
قضا جنبان هر دل بردگی اوست
به عشق اوست دل را زندگانی
به عشق اوست جان را کامرانی
دلی کو عاشق خوبان دلجوست
اگر داند وگر نی عاشق اوست
هلا تا نغلطی ناگه نگویی
که از ما عاشقی وز وی نکویی
که همچون نیکویی ، عشقِ ستوده
ازو سر برزده در تو نموده
تویی آیینه ، او آیینه آرا
تویی پوشیده و او آشکارا
چو نیکو بنگری آیینه هم اوست
نه تنها گنجْ او گنجینه هم اوست
من و تو در میان کاری نداریم
بجز بیهوده پنداری نداریم
خمش کین قصه پایانی ندارد
زبانی و زبان دانی ندارد
همان بهتر که هم در عشق پیچیم
که بی این گفت و گو هیچیم هیچیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
می فرماید که همانگونه که هرکه و هرچه در جهان حُسن و جمالی دارد پرتوی است از حسن و جمال بیحد او، همینطور هرکه و هرچه در جهان به صاحبجمالی دل می بازد در حقیقت پرتو عاشقی خدا در او ساطع و متجلی شده است. و این معنی غیر از مضمون کلام ناصر است که فرموده عشق از معشوق اول سر زند ...
هوش مصنوعی: در آن خلوت ازلی که هنوز هستی نشانی نداشت، جهان در گوشهٔ نیستی پنهان بود و پدید نیامده بود.
هوش مصنوعی: تنها وجودی یگانه بود که از نقش دوگانگی و از گفتوگوی «من» و «تو» به دور بود.
هوش مصنوعی: زیبایی مطلق، آزاد از قید جلوهگاهها، با نور خودش بر خودش آشکار بود.
هوش مصنوعی: آن زیبایی مانند معشوقی دلآرا در حجلهٔ غیب بود که دامنش از هر عیب و تهمتی پاک بود.
هوش مصنوعی: نه آینهای میان او و رویش بود و نه شانهای به زلفش کشیده شده بود؛ یعنی هنوز در جلوهای نمایان نشده بود.
هوش مصنوعی: نه باد صبا تاری از گیسویش را پریشان کرده بود و نه چشمش گرد سرمه به خود دیده بود.
هوش مصنوعی: هنوز سنبلِ زلف کنار گلِ رخسارش ننشسته بود و سبزهٔ خط زیوری بر گل چهرهاش نبسته بود.
هوش مصنوعی: رخسارش از هر خط و خالی ساده بود و هیچ چشمی حتی تصوری از او ندیده بود.
هوش مصنوعی: آهنگ دلبری را با خود مینواخت و بازی عشق را با خودش میباخت؛ یعنی هم عاشق و هم معشوق خود بود.
هوش مصنوعی: اما چون قاعدهٔ زیبایی چنین است، زیبارو در پرده ماندن را برنمیتابد و دلتنگ میشود.
هوش مصنوعی: زیبارو طاقت پنهان ماندن ندارد؛ اگر در را به رویش ببندی، از روزن سر بیرون میآورد.
هوش مصنوعی: لاله را در کوهستان ببین که چون فصل بهار شاداب میشود،
هوش مصنوعی: سنگ خارا را میشکافد و از دل آن شکاف، زیبایی گلگون خود را آشکار میکند.
هوش مصنوعی: همچنین اگر معنایی نو و کمیاب به ذهن تو برسد که در رشتهٔ معانی کمنظیر باشد،
هوش مصنوعی: نمیتوانی از اندیشهٔ آن بگذری و آن را با گفتن یا نوشتن بیرون میآوری.
هوش مصنوعی: چون زیبایی در همه جا خواهان آشکار شدن است، نخستین حرکت آفرینش نیز از زیبایی ازلی برخاست.
هوش مصنوعی: آن زیبایی از عالم پاک قدسی بیرون آمد و در جهان بیرون و درون آدمیان جلوه کرد.
هوش مصنوعی: در هر آینهای چهرهای از خود نشان داد و هر جا از او سخنی و آوازهای برخاست.
هوش مصنوعی: پرتوی از او بر جهان و بر فرشتگان تابید و فرشته خود را مانند آسمان سرگردان و چرخان یافت.
هوش مصنوعی: همهٔ فرشتگان تسبیحگوی که در جستوجوی خدای پاک بودند، از بیخودی به تسبیح او زبان گشودند.
هوش مصنوعی: از غواصان این دریا که آسمان کشتی آنان است، بانگ «پاک است خداوند صاحب ملک» برخاست.
هوش مصنوعی: از آن پرتو فروغی بر گل افتاد و از زیبایی گل، شوری در جان بلبل پدید آمد.
هوش مصنوعی: شمع از آن آتش چهرهٔ خود را روشن کرد و در هر خانه صدها پروانه را سوزاند.
هوش مصنوعی: از نور او تابشی بر خورشید افتاد و از آن نور، نیلوفر سر از آب بیرون آورد.
هوش مصنوعی: لیلی چهرهٔ خود را از زیبایی او آراست و به هر تار مویش، شوق و دلبستگیای در مجنون پدید آمد.
هوش مصنوعی: آن زیبایی بود که لب شیرین را به سخن شیرین گشود و دل خسرو پرویز و جان فرهاد را ربود.
هوش مصنوعی: از گریبان یوسف، ماه کنعان، سر برآورد و جان زلیخا را از عشق به نابودی کشاند.
هوش مصنوعی: هر جا زیبایی جلوه کرده، زیبایی اوست که معشوقان جهان را پردهٔ خود ساخته است.
هوش مصنوعی: پشت هر پردهای که ببینی، پردهنشین اوست و آنچه دلها را میبرد و به حرکت درمیآورد، دلبری اوست.
هوش مصنوعی: زندگی دل از عشق اوست و کامیابی جان نیز از عشق اوست.
هوش مصنوعی: دلی که عاشق زیبارویان دلنواز است، چه بداند و چه نداند، در حقیقت عاشق اوست.
هوش مصنوعی: آگاه باش که اشتباه نکنی و نگویی که عاشقی از ما است و زیبایی از او.
هوش مصنوعی: زیرا عشق ستوده نیز مانند زیبایی از او برخاسته و در تو نمایان شده است.
هوش مصنوعی: تو آینهای و او آراینده و جلوهگر در آینه؛ تو پنهانی و او آشکار.
هوش مصنوعی: اگر درست بنگری، آینه هم خود اوست؛ نه تنها گنج، بلکه گنجینه نیز اوست.
هوش مصنوعی: من و تو در این میان نقشی نداریم و جز پنداری بیهوده از هستی خود چیزی نداریم.
هوش مصنوعی: خاموش باش که این قصه پایانی ندارد و هیچ زبانی و هیچ سخندانی توان بیان آن را ندارد.
هوش مصنوعی: بهتر است که همچنان به عشق بپردازیم، زیرا بی این سخن عشق، یکسره هیچ هستیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همین شعر » بیت ۱۱
نکو رو تاب مستوری ندارد
ببندی در ز روزن سر برآرد
«پری رو تابِ مستوری ندارد
در ار بندی سر از روزن درآرد»
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۹ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.